Ik weet, jij blijft niet deze nacht want jij weet hoe je vuur moet maken hoe je op de komst van een vroege vogel wacht en hoe zwaluwen verre wolken raken. Jij weet hoe je de adem van slangenkuilen ontwijkt, de droge eindeloze steppen oversteekt hoe je voorbij het hemeldak en verder reikt hoe je een helse nacht met demonen doorbreekt. Onrustig…

Voornaamste woorden Ik kijk tegen stapels op, terwijl ik achter mijn laptop blijf denken aan jou, -ze zouden eens moeten weten wat ik hen aandoe met uitstel op hun vragen. Jij zet mij op scherp met gebruik van voornaamste woorden, betekenislagen in (mis)gebruikte taal; ik hoor je door muren van stilte heen, door sociaal acceptabele…

Onder een tafel van glas werden woorden begraven, keurig gevouwen tussen servetten en familiefoto’s waar iedereen lacht. De vrede was van porselein, glanzend, maar met haarscheuren die alleen jij zag. Elke glimlach was een voorzichtig evenwicht tussen breken en blijven staan. Ze noemden het liefde, maar het rook naar angst en het klonk…

Zelfs Pukkelpop steunt actie nu voor Gaza, zo is er meer te doen dan enkel lol en loopt straks heel die grote weide vol het wordt er heet en 't gaat om kassa, kassa! Toch zegt het iets aan onze politiek want die ziet blijkbaar ook de ernst nog niet.…

Lucht, water, zand. Het water verdwijnt in de lucht. Amper verschil tussen tinten van blauw in het achterplan. Beige en bruin nemen voor- en middenplan in. Prominent twee lege bekers Coffee Latte Mocka Americana. Fotograaf languit buiten beeld. That's happiness ?…

Mijn vader is al heel lang dood, Ik ben al ouder hij ooit is geweest, Hoewel hij tot as is verbrand, Komt hij nog vaak bij mij langs. Niet in het dagelijks leven, Daar zag ik hem nooit meer, In mijn dromen keert hij weer, Hij is dan jonger ik nu ben, Maar dat voelt helemaal niet zo, Hij is gewoon mijn pa als toen, Vinden we beî helemaal…

We dragen mondkapjes terwijl zij bezig is en ik mezelf zie veranderen, verkleuren tot een superwezen blauw als een godin het verval van mijn lichaam goed gecamoufleerd schijnbaar weggetoverd Wat laat ik zien in deze huid? Mijzelf, bijna aanraakbaar? Voor vreemde ogen kan ik niet intiemer zijn…

Ik zet mijn computer aan. Ik wil schrijven in de taal van mensen met een koning, met dichters als Rutger Kopland. De zon, het zand, de zee. Mijn vrouw smeert mijn huid in. Op nu.nl staat geen goed nieuws. Misschien ben ik de gelukkigste vluchteling. Ik ben dankbaar dat ik oud mocht worden in de Nederlandse taal. Met moeite sta ik…

(voor Arminda Aberastury Fernández) Jij wist tot diep in de ziel van kinderen te kijken, maar jouw eigen kinderziel bleef een mysterie, je kon de kern van jouw leed niet meer bereiken, ook niet met andere psycho-analytici, zoals de beroemde Sophie Morgenstern en Melanie Klein. voor wie jij als een ambassadrice fungeerde, maar je vergat de…

(een poëtische beschouwing) Ze kamt haar glimlach in het ochtendlicht, strijkt kreukels glad in spiegelzacht decor, en fluistert zacht: “Kijk mij, vergeet mij niet…” maar wat ze toont, is slechts de buitenkant. Ze bouwt een huis van glanzend zelfvertoon, met woorden als behang van groot vertoon, doch in de muren schuilt de stille vrees dat…

Laten we Abrahams mosterd maken van Goliath en Atlas, Orion en Grutte Pier; schouders ongevraagd beklimmen van Polyphemus, Kumbhakarna, Gogmagog én Hrungnir; niet vergeten hoe te leven als Balor, Jentil, GVR, Gargantua, Pantagruel; In gedachten door de tijden van Gulliver, Ellert, Brammert, de Hecatonchiren. Laat ons niet vergeten…

de tijd is ontglipt in de oude stenen straat smal en dicht bebouwd de stappen blijven licht aaneen gereid als strofen van een oud gedicht de zon meet gehoorzame tijd in smalle schaduwen langs stille gevels waar een eind en begin voorgoed verwisselbaar zijn ingericht er is hoog vergeten ruisend in groene koepels van bomen op de…

Toen Orpheus verdoofd en verslagen een lied van verlies componeerde Zochten wij bedroefd en bedrogen naar een begin om te helen wat was gebroken Stenen en bomen zouden bewegen tot we Orpheus’ Klaaglied hoorden: kijk niet om kijk niet om Wij liepen behoedzaam langs de Dodendraad we zongen ons terug naar een doorlopend begin…

Mijn liefde bereikt nooit meer Voor wie die is bedoeld, Mijn gesproken woord Door die niet meer gehoord. Die ene keert nooit weer, Mijn stille verwoord verdriet Wordt nooit gesmoord, Gaat door tot in d’eeuwigheid.…

Archeologen van onze tijd monsteren het blootgelegde zand tussen de funderingen voor de toekomst Retro is modern auto's worden geweerd toeristen consumeren de oude stad Het grote geld rolt buiten het centrum Binnen de grachtengordel romen vergunningen het af De bewoners verlaten de harde wereld van steen, glas en beton ze wijken…

ik zou de gedichten lezen en al vrezend zeeg jij neer bezeerde jouw tere knieën bijna weer voor de tigste… mijn glimlach glom zelfs als pleister op de wonden jouw zonden verdwenen in het stralen van mijn… jij mag mij zeker beroeren met ruwe handen, je grove mond mijn naevus kussen sussend in mijn oren… je hebt mijn hart zover opgestookt…

Zachte adem stroomt binnen fluistert het licht zacht stilte draagt mijn stem Ik voel het licht in mij als een zachte adem die door eeuwen heen fluistert en blijft stromen. In de diepte ontvouwt zich een stille ruimte, waar kwetsbaarheid en kracht samensmelten in rust. Zoals golven de eeuwige kust steeds weer omhelzen, draagt een kalme…

Met de stem die ik van God gekregen heb heb ik mensen gekwetst. De duivel fluistert en God herhaalt. Ik heb in de ogen van het universum gekeken. Ik heb je beschilderd met de handen van Leonardo da Vinci. Ik heb je gekust met de lippen van Cupido. Ik heb je geprezen als de godin van de seks. De duivel fluistert en God herhaalt. Hij…

'Hoe sta ik er nu voor, dok, leeft u nog?' "Kom bij u, heb geduld, de interpunctie van 't radiologisch pathogeen proces der lymfocyten in een biopt fles was tijdelijk out of order in hun functie maar xal u antwoorden, xoekt voor u uit..." Intussen groeit, nog tijdens 't belconsult aldoor mijn quaal met groeiend ongeduld maar ook doks…

Zijn leven lang had hij het zwaar hij timmerde voor iedereen zo ging de tijd al schrijnend heen hij timmerde vooral voor haar die nu vergetend naast hem zat zij was al lang niet meer ter been haar Parkinson schudde van neen tegen de man die ze had liefgehad gesprekken stokten met de tijd en doodden zin en levenslust was dit de vrouw die…