Vandaag is het wereldmoederdag, niet voor Gaia, moeder aarde, maar degene die ons baarde... In de koelte van haar vaste onafscheidelijke huisvriend de wonderboy, die nooit luisterde naar de naam Toshiba omdat iedereen hem altijd wel ergens zag staan vertrouwde zij, wanneer zij niet de benen had genomen naar de binnenlanden van Brunei…

Dit is jouw realiteit zolang ik stil blijf staan in wat niet echt mag heten als meest plausibele tijd [maar verdwenen is mijn dagpijn] Nabijheid vervliegt uit gedachten jij zwijgt bij de stilstand in de goot blindelings volg je jouw teruggekeerde ongeduld is groot [noch komen hier je verwachtingen tot stand] Kennelijk aarzel jij mijn…

Alleen maar miljonairs in de finale om een briljant te zien van 18 jaar die meer verdient dan wij hier bij elkaar Lamine Yamal Nasraoui Ebaña de wonderboy van sterrenteam España? Vast een idee van Trump en van die kale Het enige dat in hun ogen telt is dat het leren monster rolt als geld! Dat deed me denken aan Dick Advocaat Voor Redelijkheid…

Mijn stofwisseling stokt en dan ben je nog niet jarig Dan valt er veel te wensen Mijn staart verslapt Ik spring niet meer en doe me niet meer tegoed aan de wonderen Ik raak ondervoed mijn vel raakt los Mijn vriend raakt ongerust terwijl hij me streelt Ook mijn gedachten vermageren Tot spoken, tot een horror hoe het af kan lopen…

In mijn manier om stilte te bewaren woon jij nog steeds In de plooien van je sjaal schuilt de geur van thee en ochtendmist, de stilte waarin je luisterde naar wat ik zelf nog niet wist en zachtjes de weg wees door de waas van mijn onzekerheid. Je handen waren als een huis met open deuren, een plek waar woorden mochten rusten en elke…

Er is een liefde die verder gaat dan alle aardse zaken groter voelt dan het heelal Er is een liefde van cel tot vrucht van dragen tot eerste ademzucht van vasthouden, voeden, stapjes traantjes, troosten, bemoedigen, aanmoedigen, leren, zorgen, praten, tot in vertrouwen loslaten Er is een liefde die geen woorden nodig heeft voor betekenis…

Jij bent de spiegel van je moeder. In jouw gezicht ziet zij iets terug dat zij verloren waande. De zachte lente van haar beste jaren, toen tijd nog langzaam was. Waar niemand dacht aan verdwijnen. In jouw ogen leeft nog de helderheid die ooit de hare was. Alsof schoonheid zich even verzet tegen verval. Maar zelfs jij bent slechts…

Sluipend door het huis van slepende kwesties vooral geen stof op doen waaien de stenen op de andere laten staan als keiharde dekmantel De dag moet nog beginnen warme thee-damp slaat neer op de bijeengeraapte brillenglazen Door de wasem weg te wissen kunnen de vraagstukken helder worden Zit ik tussen pakken neer of ligt het antwoord voor…

Het kleine bosmeer ligt stil glanzend en roerloos. Somtijds klinkt opeens kikkervergadering op, uitdagend en veeleisend. Rododendron bloeit, omringt het waterleven, zondert het lieflijk van de hele wereld af, schept betoverde ruimte. Dode bomen staan rechtop, hebben jeugd in zich, baren wezentjes, die het ven en diens oevers met…

Als een kleurplaat, die wacht op haar maker De lijnen, ze volgen elkaar Nog niet wetende waar en wanneer ze zullen eindigen Zwarte inkt, wit papier Onschuldig, zonder vlekken Verlangend om tot leven gebracht te worden Als contouren van iets dat nog ontstaan moet Ze hebben een begin en een eind Maar alles binnen de lijnen is nog schoon…

Naam in bladeren gedragen door avondwind wortels zwijgen stil Onder de oude boom blijf ik soms staan, nog voor wind ligt en vogels zwijgen, alsof je naam nog tussen bladeren hangt en iets bewaart wat niet verloren ging, maar dieper wortelde in alles wat ik ben. En elke ochtend weer, nog voor dauw verdwijnt en het gras opdroogt voel ik…

Hoe lang heb ik niet nagedacht terwijl woorden mij ontvloden vervlogen in ijle lucht in duist're nacht tussen wolken die geen weerstand boden. Ik zag schimmen die weken als vogels op hun verre vlucht die op dinosaurussen leken bloed doorlopen muilen van moordzucht. Rampen die mijn zinnen wisten steeds weer steden omgeploegt kinderen die…

drassig is de bodem, juist bij zonsopkomst soms ook tot drijfzand toe . al vroeg drijven donkere wolken door de kamer waar behang boeken weerspiegelen en als altijd de eerste zuchten niet kolken maar jagen op chaos, waar hijgen het uitzicht uitput . verlossende ongrijpbaarheid ligt vooral achter de heuvelen waar bossen, bij het beklimmen…

De witte schermen van de vlier, in geur en kleur naar 't licht geheven vertellen mij 't geheim van 't leven: 't is enkel nu, 't is enkel hier! Maar dwars doorheen die kleine bloemen in duizendvoud ontloken, klinkt een roep, een zucht, een stem die zingt en zoveel dat ik niet kan noemen. Er trilt een snaar die 'k lang al stil en niet bespeeld…

Boeken vol schrijf ik mijn verbazing op Het lijkt te zijn wie ik ben - voor zover ik weet (sinds mijn zesde jaar) Ik begreep de juffrouw niet en mijn ontploffende vader mama en mijn grote broer Waarom had ik niet mogen zeggen wat ik wist en wat waar was? Ook niet als ernaar gevraagd werd! Dat de buurman dronken was dat die ene jongen…

Dat hij vertrok hij ‘gewoon eventjes’ wegging met voorbedachte rade dat verzweeg hij Maar nu nu wil hij terug Haar zal dat niet ‘gewoon eventjes’ overkomen Haar zal dat na zijn daden nooit meer gebeuren Maar zij zij kneedde beelden uit zwarte gaten liet de wereld los pakte de laatste nachten in ondergronds verkocht ze als oplossing…

je zou kunnen zeggen dat hij niet meer voldoet aan de verwachtingen van het toegestroomde publiek je zou kunnen denken dat zijn impact is gestokt door onduidelijkheid over betrokken struiken je zou kunnen vinden dat hij überhaupt niet hier hoort voor de zielenrust van onoorbare malloten je zou kunnen stellen dat zijn stem verdwenen…

Ik schud ze los, de velletjes Sommigen zitten nog vast maar de scheuren zijn al zichtbaar Langzaam komen ze los, als iets dat wil ontsnappen Wat openbaart zich eronder? De velletjes, ze waren ooit kleine stukjes van mij maar laten mij nu achter Wat er voor in de plaats komt, kan ik steeds beter zien Als een kalme zee Die schittert…

De tijd wordt geknecht door veranderingen. Men ziet om naar verleden vol schoonheid, denkt onzeker aan wat de toekomst bereidt: angstige beelden of zegeningen? De wereld krioelt van belevingen met vluchtige aard of hecht voor altijd. Wie zoekt het ruime en voelt zich verblijd bij 't hoofd opheffen naar Hemelingen? In het Genaderijk van Hierboven…

vanaf de verre oever strekt een moeder haar handen uit naar het kind kom kind kom dichter bij huis blijf bij me in je diepste verdriet ik had je al verwacht kind van toen kind van nu laat mij opnieuw je moeder zijn vanaf de verre oever heb ik op je gewacht kom nu maar thuis we zullen wachten liefdevol wachten op hen die…