ik spaar mijn slaap in een beslag van dromen tot de nacht mij toedekt en me laat rusten in zijn schaduw zijn duistere blik is slechts een vermomming, in wezen is het een gewone dag die aan het eind een gordijn langs de zon schuift nimmer is het wonder van plezier ingedaald, achter de luiken die aan het halfrond mijn ogen deppen…

we dragen paars als een stralend gebaar voor vrijheid van liefde voor wie of wat jij ook bent voor hen die zichzelf niet durven of kunnen tonen om stil verscholen dromen te laten bloeien Paarse Vrijdag viert ieders unieke bestaan het recht om jezelf te mogen zijn in kleur en pracht, samen hand in hand in een wereld die iedereen welkom heet…

Korte dagen, lange nachten. Feestgedruis en glitter kan geen pijn verzachten. Omzwachteld door duisternis, een zwart deken. Verdriet laat zich niet faken. Het contrast kan niet groter zijn. Verlies, verdeeldheid, eenzaamheid, het voelt niet fijn. Op zoek naar een beetje geluk. Kijk diep in jezelf... Dat gevoel krijgt niemand stuk. In ieder…

Zoveel momenten glijden stil voorbij, een vluchtig ogenblik, door tijd ontnomen. We koesteren wat ooit het onze was, maar toekomst roept ons mee, onstuitbaar stromen. Kijk niet om, de weg voert altijd door, de rivier kent geen halt, geen vaste plek. De wind omarmt ons, fluistert zacht zijn raad, zijn richting blijft verhuld, een wijd mystiek…

De ganzen: waakzaam naast hun grasgroene keutels -- Voldaan in de zon.…

ooy einde van de dag een buizerd maakt zijn laatste, lage vlucht het riet aan de waterkant de bomen op de dijken de bruine aarde op de akkers de graziggroene weiden alles houdt zijn adem in wacht, met ingehouden adem, op het nieuw begin…

Laten we het eenvoudig houden zeg je tegen haar, mussenvriend nu de vriendschap liefde nodig heeft omdat armoede om zich heen grijpt en je nodigt haar uit voor een verse kop thee ze heeft haar pantoffels meegenomen en een zak knapperige graankoekjes in de tuin spelen de mussen met de schaduw van de bomen jullie praten over regen en wind…

en dan meldt jouw vader zich jij had geen zin meer om te wachten maar had haast om ter wereld te komen en deze mooier te kleuren jouw komst maakt mij oma oh wat ben ik trots lieve Maria wees welkom…

kerstgevoel of kribbig vraag ik mezelf af wanneer ik haar bezig zie met het optuigen van de boom wanneer de kaarsjes eindelijk weerspiegelen in de glinsterende ballen klinkt er op de radio het ' GLORIA IN EXCELSIS DEO ' en als bij toverslag is het ijs gebroken…

Het boek ligt open op mijn buik, zo lig ik graag -- om na te denken.…

Wind kust bladeren stromen zingen door het dal de natuur geneest Hoe verrijkend het is in het leven om een poosje af te zonderen op een plekje waar ik kan ontspannen en batterijen opladen ver weg van alle drukte en hectiek Geen enkel invloed van sociale media in de buurt, alleen maar de natuur om me heen. Niets is zo mooi als het luisteren…

't Grootste probleem vormen Kolonisten Die hun land zien als door Hem gegeven Soms beslist niet weten hoe te leven Terwijl zij deze kunst eerder wisten Bevrijd Palestina, het is nu tijd Geen weerzin of wrok, slechts vrede Geen strijd…

Als minnestreel zou ik de liefde in trillertjes snelle loopjes korte nootjes willen bezingen Als spinster zou ik de passie met zachte handen uit zijden draden willen spinnen Als orakel zou ik het vuur van l’amour in mijn glazen bol willen aanwakkeren Als godenkind zou ik de begeerte met magische pijlen willen raken Als poëet zou…

Verwachtingen, bevallen bevallig liedteksten ontvouwen, notenbomen oogjes inspreken muziektonen ontluisterd weten wachten wordt verleden, sprookjesbos komt tot leven Driving home For Christmas. Stoplichten doorbroken duizenden herinneringen bekomen wachttorens verlichten stemmen oplichten op weg naar Kerstmis Driving home For Christmas…

het huis waar ik slaap vier muren en een dak mist warmte en basis een plek waar ik zijn mag ze denken aan portieken een blikje, een hond aan iemand op straat met zijn wereld op schoot mijn verhaal echter is onzichtbaar verborgen zweeft tussen kamers waar ik nooit lang blijf ik ben geen cliché geen teken aan de rand Ik ben een moeder…

Wel eenentwintig dagen ondergronds Onzichtbaar van de aardbodem verdwenen Geloken ogen, spieren zonder zenen Kwijnde onhoorbaar leegte zonder ons Haar lelieblanke huid is niet van grenen Zij zwijgt als 't graf - waar moet mijn zang nu henen Is het haar ziel, de duivel of haar genen Moet ik om mijn gekwelde queeste wenen? Bewoog zij…

Worstelen wij niet allemaal met die arme in haar hemd gezette faire naakte waarheid wilderiaans en hemeltergend satanistisch godgeklaagd verbaal vertoon in holle frasen zonder bewijs en ongeschraagd Naast lijf en geest zit meer dan eens ook onze ziel vast in een cel penibele benauwenis vrijheid en wil - gevangenis…

Ik trek het gordijn open om tijd te rekken -- en bekijk de mist.…

ja, ik verloor gisteren in vandaag toen mijn zicht de wilgentakken robuust zag dansen op de wind opeens herinnerde ik me morgen, de dag die als een decadente verschijning niets meer dan iets akeliger verscheen aan mijn driftige geest, nog moest komen verloren in tijd, het gezoek dendert door, terwijl er nimmer iets herfstiger door het…

Jaja ‘k maakte alweer een berglandschap waar het tussen toppen stroomt terwijl ‘k voordien, onder ‘t douchen ‘t water dankte, hoe het me warmde de koude stroom me wakker maakte na de nacht, de droom en ‘k bedacht hoe het in mijn cellen stroomt, ‘k op les mijn schilderlerares zei dat elk schilderij van mij zo rommelig, ingewikkeld, brei…