Ik ben een reus, ik kijk uit de hoogte, lopend op hoge, gevoelloze poten Ik zal mijn stelten niet buigen naar de werkelijkheid laat mijn ogen liever lopen over digitale platforms dan op blote voeten door de werkelijkheid Daar ben ik veilig zichtbaar verborgen zwevend boven de werkelijkheid Daar ben ik thuis ken ik de gebaande wegen…

nog altijd ben ik zoekende, zoeken naar jouw geschreven “ rafels “ Wil en ik zoek, zocht in het vinden en vind telkens weer hetzelfde antwoord onvindelijk vriend, jaar na jaar communiceerden we, zoals het vrijheidsbeeld zich één voelt met de “ Upper New York Bay “ over de waarheidsvinding van het bestaan : niet de onze, maar van die…

Bank in ochtendlicht de stad loopt hem voorbij zijn droom blijft stil Op deze bank rust iemand tussen uren van voorbijgaan, terwijl de stad haar eigen haastige richting kiest. Ik voel hoe stilte soms luider spreekt dan woorden, en vraag me af welk verhaal vandaag verborgen blijft. Niet iedereen draagt zijn zorgen achter gesloten deuren…

Als voetzoekers in Vlaamse borinage kroongetuigen van het gerstenat dat zienderogen druipt als zwarte kat in dorstige contreien zonder gage Zonder beschutting van de wederhelft van dommelende mallebabbes kazen en vlekken en patatten door de mazen alleen haar volle schutspatroon laat hier geen ruimte, voor een zwart brunettedier want was…

In een milddadig etherisch Noorderlicht Richt hij bevlogen door het gezicht Zich als behept met een neurose Op het naaktmodel's ontblote pose Aanvankelijk losjes opgezet Penseelt hij ten voeten uit haar portret Dat al snel gestalte krijgt en signatuur In vlotte gestes vol hang naar avontuur Zijn schildertoets hanterend tot verdomd…

ik bezweer het einde, ontken het afscheid berust liever in het onvolledig zijnde zij zei daarentegen het is al jaren zo dat ik je verveel en jij mijn liefde mijdt -alwaar woorden zijn verworden tot zuchten raakt de ziel verdwaald- * de deur valt dicht, voor de laatste keer; zij gaat, door de toekomst ingehaald…

Bewaar het water in kruiken de klei krimpt ineen nog voor het geweld van de zomer de vissen, zij wringen elkaar raspen naar passen voor tango wij verscheuren de kade, die dag de zwavelstaf zweeft over wad rode fossielen verschralen en turen naar tenen van dijken kelen krakelen, de patrijzen zijn schor het grint begint te oreren klinken…

Het is voorbij, vreemde belangen herschikken het dagelijkse leven en ruimen oude wijsheid op De kinderen passen zich aan Ze steken geen vinger uit naar het stof en de lekkages Ze halen hun schouders op over de zoute zeewind en zien de beestjes niet Ze verbazen zich wanneer de deur openstaat en de gangpaden vol vertrapte papieren…

het landschap van dienst is dit keer nader tot dichtbij troostend, tevens dienstbaar op verzoek met driehoeksmeting bepaald zodat geen mens verdwaalt verschoven in tijd rekbaar van begrip dit lijdzaam te ondergaan dit neigen naar uithoeken deze landengte verbindt ruimte staat stil ter plaatse tegenover alhier en zich elders…

Het jong van de ooievaar bleef opvallend klein Och, zei z’n vader nuchter het is toch niet verkeerd om een scholekster te zijn Het leek eerst een beetje zuur die twijfel was van korte duur Nu zwerft ‘t jonge ding, bewust niet op grote hoogte maar strak langs de kust…

Kunnen stenen voelen, planten dromen of is dat alles beeldspraak en niet waar? Toch maakt een nieuw blad van een plant me blij en doet begrijpen dat ze leeft. Soms menen mensen dat de dieren hun eigen taal verstaan en dingen dromen, maar kunnen dit nu ook de bomen of is daar eigenlijk maar niets van aan? Ik weet het niet, zoals ik veel niet…

Alleen de top staat nog in bloei Mijn vingerhoedje digitalis De top staat nog alleen in bloei Nog even wachten tot ze kaal is De naaister aan de overkant Heeft vingerhoedjes bij de vleet Mijn naaister aan de overkant Heeft veel meer hoedjes dan ze weet Mijn digitalis strekt zich uit Haar hoedjes vallen één voor één Ze rekt en strekt zich…

vannacht kwam ze langs, het was eigenlijk lang geleden niet dat ik op haar had gewacht, verre van dat zij is er een van die velen frêle wezens die mij in de zomerdag, meestal in het donker en onzichtbaar enkel mijn hand kussen uit behoeftige onvrede en ook niet wacht op een teder gebaar mijnerzijds, nee later kruisen wij de degens…

O, het bloed ritselt en ziedt in de jonge borst, het zingt een wild-luide vlammen-dorst! Mijn hart brandt uit, o zie, het brandt wit-heet, een vliegende bloem die van geen sterven weet, een opaal-vlinderend, levend licht-ding, dat door de grote, gouden tropenzon ging. En het licht goud-regent, het stroomt en het stort, totdat het levende spectrum…

Oude beelden, bouwwerken en tekeningen ervaar ik als een mysterie: dat men dit maken kon! En de mensen van toen dachten net zo, dat het bijna goddelijk was Maar van de hoogste lof moesten de makers afzien om niet gestraft te worden door een jaloerse godheid die hen uitdaagt en hen zelfs in de liefde laat lijden, de trouwe liefde…

Paddenstoelen In het bos, waar stilte heerst, groeien paddenstoelen, nooit gevreesd. Aan een oude boom, hun thuis, verbergen zij zich, stil en kuis. De regen valt, en zij bloeien, hun kleurenpracht doet ons boeien. Met hoedjes als een herfstig kleed, staan zij daar in vol en breed. De boom biedt hen een warme plek, waar zij groeien,…

En terwijl er een kano in de gracht beneden voorbij dobberde vertelde je over je zussen Er voer een sloep, oma, opa, jongelui eten op plateautje Nu ging het over onze ouders, wij als ouders hoe zij ons hadden zien opgroeien, wij onze kinderen ‘op een mooie Pinksterdag’ kwam bij ons naar boven Het was na de film over iemand die…

Genade van de allerhoogste Heer is zonder maat, bereikt d' Oneindigheid. Op de zwaarste zonde, overhuifd door spijt, kijkt Hij medelijdend en zachtzinnig neer. Denken aan eigen euvel doet hartzeer, wat de Hemelse gewesten verblijdt. Tegen berouw van eigengereidheid stelt de duivel zich volhardend teweer. Zelfs Satan kon op God vergeving…

ik was voornemens een gat in de dag te lopen immers de eerste uren dragen weerstand dat is vaak zo bij het ontwaken en stel een daad en wandel tot aan de rand van mijn kunnen, onwetend die waar te raken . de tijd zal het leren, getuigde mijn beste wil en vertrok vroeg in de morgen nog onwetend of ik mezelf vertil doch aan de in te nemen…

laten we een blik werpen op dit doorwaadbaar geluk veelvlakken van voorgeslacht gingen ons hierin voor met afzonderlijk genoegen in een open wervelpoort verstrooid licht weemoedig ogenzand berustend in een blakend fossiel dat op beroering wacht hemeldoorlatend zodat er nooit reden is te wanhopen het blijft niet eeuwig ochtend…