wij hebben onze lessen geleerd van alles geprobeerd nog is er het genetisch streven naar meer macht geld en liefdeleven om zich daarmee van anderen te onderscheiden maar wij zijn al uniek ons genetisch patroon kent geen niet alles is mogelijk als wij de voorwaarden scheppen waarbij elk mens recht heeft op een erfdeel in alle…

(verhaspeling van ” Waar zoude ik met mijn liefde henen” van Karel van de Woestijne) waar moet ik met mijn liefde henen, nu ik u niet minnen kan? ik zie de regen wenen bij het zinken van de zon. op straat de vlagen kermen alsof er iets nog reden had. wat doe ik met die huiver die als lust uw lichaam had? o kon ik nog mijn ogen op uw…

Dit woord heeft zijn gezicht verloren, de ruggengraat is weggehaald, het lijf gevild, met onbetaald verlof het hart, de adersporen zijn droge bedding geworden van een verlaten maanlandschap. Wie hier gaat vissen voor de grap vangt bot en beenderen, verdorde. Het is de geest, de inspiratie, die mist, spieren en weefsels trekt over de letters…

De Oekraïense aarde vol gezegende groeikracht dreunt onder zwaar geschut voetstappen van felle krijgers en bange vluchtelingen de bodem verlangt als altijd voedzame gewassen te mogen baren maar voelt klamme angst bij het krijgsgebulder oostenwinden uit de bergen van de woeste Kaukasus blazen bemoedigend over de vlakke akkers brengen…

Theatereurovisiefestival Per oratoria forte piano Non ora et labora pizzicato Eurotelevisieregistratie Pro deo et pro domo in de lente Gaan douze points van 't amateurpubliek Naar Zweden Finland en de republiek Der Kosovaren zonder hun talenten Verstand op nul dix points pour la Belgique Maar les Pays-Bas van Limburg tot aan Drenthe…

Met fles en glas de trap afdalend, loop ik langzaam de verwaarloosde tuin in, ga zitten in de verweerde stoel, vaag zichtbaar in de schemering. Een zoele wind houdt zijn adem in, ritselend klimop bedekt bemoste muren, donkere struiken voeren weemoed aan, zacht klinken de stemmen van de buren. Ik hoor hun inhoudend gefluister, ruik de zware…

Zo zag ik laatst in lentesferen bloesemblaadjes zich in zachte chocolaatjes binnendringen, slecht voor gaatjes in je mond en praatjes krijgen, het flikken om in no time choco-high te raken, als verwende haasjes uitgedost te balanceren in een lunchroom... Tot een graaivent, een zoetekauw het niet meer, niet meer houden kan, hen uit hun…

Alles stroomt, een komen en gaan van mogelijkheden Overal waaien vlaggen maar ik steek geen masten van vastigheid om mij heen Mijn werk en mijn relaties zijn vloeibaar, mijn lot ligt niet in mijn handen ook niet in de lijnen die waarzeggers lezen Plezier voor mijzelf idealisme voor allen tussen de flippers en de façades van de dag en…

Scribendo tegen klippen op doordesemd in het licht van oeverloze onderhuidse tinteling in manuscripten fijn bewerkt tot folianten ossenhamstring goud op snee leren monster tintelend van zonderlinge zadenkruiden onverkort en onvermengd uit diets Veculiaans idioom…

restanten menselijke geluid klinken nog ver boven het pandemonium van de wereld uit van wolken gedreun en gebrom daar kijkt geen mens in herkennen meer van op nieuwe tonen zijn altijd op proef tot stamboom en afkomst zijn bepaald zonder dissonantie is aangemaakt en het bestaande orkest duidelijk niet ontregelt of gefrustreerd…

Tegenlicht met regen een regelmatige hartslag en langzaam ontwakende waterlelies hebben vanuit een rolstoel veel meer om het lijf gekregen dan eerder rasse schreden, want ‘t geluk groeit verder bewust op momenten van genieten in het leven.…

het bloesemt in de bomen 't is toch zover gekomen al leek het er niet op de winter bleef maar hangen er rees een diep verlangen naar bloesem uit de knop naar roze getinte takken die haast van zwaarte knakken dat leek dit jaar een flop de wolken bleven dreigen het voorjaar bleef maar zwijgen de zon liep niet voorop nu staan ze toch…

Hoe staan de zaken, monsieur sprong de l' O Is 't bij u edele een status quo Van koetjes die weer kalven gaan en zo Is 't weer comme çi comme ça of fait-il beau? Als Surinaamse ex-pet pensionado Leef ik hier in een andere dimensie Al is het naadje, niets heeft hier urgentie Ik cogito, en sum mijn existentie 't Is prima weer in Paramaribo…

ik hoorde de vrieskou van de toendra de wind die door de grote grasvlakte ratelde het raakte me diep ik wist: dit is schoonheid die alleen bewonderd doorvoeld mag worden net als vlindervleugels die bij aanraking grijs worden…

Zie ook het snelsonnet van vandaag van Coenraedt van Meerenburgh over niet halen, falen voor volle zalen en balen balen balen ___________________________________ Ik zag een compilatie van de winnaars Geen glimp van burning daylight meer te zien Geveld door 't podiumgeweld misschien, Verdoofd en uitgedoofd gelijk een nachtkaars…

Of ik je een lichtje sturen kon: je was alleen die dag Ik wachtte op een pakje dus aan huis gekluisterd, stak kaarsje aan en dacht aan jou Pakje kwam, kon ik boodschap doen Plukte sneeuwbal en paars kruid en ging toen ook naar jou Jij zo blij In stilte zaten wij Maar elke keer als ik je zie ervaar ik 't licht in jou, in die besloten…

Mijn ruwe huid, die kwetsbaarheid verhult, zegt mij dat het bos nog vrij is van geruchten, het vredig ritselen van mijn buren, rust en stilte, doen mij genietend zuchten. Ach, kon ik maar voorgoed wonen in dit moment, met bladeren nog vochtig van de ochtenddauw, wortels, vrij kronkelend in de koele aarde, en takken, zich strekkend naar het…

Valt er met mij nog te praten? Ik kan jou confronteren met mijn haperen Dat zoekende, het trage dat ikzelf moeilijk verdraag? En wat denk jij dan van mij? Ik word kleiner, te klein voor alles en iedereen die ik ken, steeds meer valt er af van mijn wereld Aangewezen op vrienden die mij nodig hebben Er lijkt dus niets veranderd maar…

ik heb mijn geest geleegd benauwende gedachten verdrongen naar verder dan de afgrond waarin zij ooit begonnen verf en penselen klaar gezet even een stil gebed om aan de ziel te geven die ik wil wekken om haar met liefde en creatieve kracht te begiftigen zacht streelt pigment het maagdelijk doek waar de bloem in fijn lentegroen…

met vonkenglinster voorwerelds vuur komt. bij sluitspierkramp einde onontkoombaar naakt, enkelopwaarts sluipangst slingert, en de ossenpoot veldkrabt haar letterdreiging. volksomjoeld en teer dit lijfje ijl te zingen staat jouw naam voor het uitflitst, stofwolkt bij boektoeslag en ter aarde dwarrelt in het grijze zwijgen van oneindigheid…