Vandaag was een dag zoals er vele zijn maar toch uniek, want nooit komt die terug. Daarnet wat mensen weergezien die ik vannacht ontmoette in mijn dromen... Was dat een weten wat vandaag zou komen? Was het een wens, een sterk verlangen naar contact, ja naar verbondenheid? Vandaag komt nooit nog weer maar elke nieuwe dag brengt kansen die…

Dit eens zo luchtig hart, vervuld met geestdrift en met vreugde Nu ontwricht door pijn en smart, waar het zich in liefde ooit verheugde Mijn ziel is mee gezonken, in de donkere diepten van een oceaan In weemoed gestaag verdronken, en als een schip in een storm vergaan Dit hart dat eens subtiel, werd ontstoken door jouw wakkerend vuur Nu…

Rob van de rovers houdt zich doof, -wat een bende! doet alsof zijn mooie neus bloedt bij flinke linkse en rechtse combinaties. Om de dooie dood gaat ‘ie niets nu al in deze fase, dat mag niet verbazen, veranderen aan Yeşilgöz’, uhm, de coalitieplannen. De middenmannen hebben het té bont en blauw gemaakt, vertrouwen kraakt ruimschoots…

Bij gepolariseerde politiek correcte blauwzwarte ridders te paard dacht ik aan jesse die jetten een link(s)e oorvijg gaf met zijn roodgroene staart hij kletste maar door na die hap uit z'n oor in z'n mantel die vierkant werd uitgeveegd door jimmy de stoker en baarle de denker, die rob de bokser een rake trap geeft…

U gebiedt ons argeloos te gevoelen Voor een Hamas dat schiet op burgerdoelen En door met tweeërlei maten te meten Mahsa's dood gemakshalve te vergeten Wie één gedoodverfde dader kielhalen En de erfzondige Joden almaar smalen Staan mij tegen wegens hun blatende leuzen En het meeheulen met extreem-religieuzen Het zal eens niet op…

D'ochtend gloort door ’t raam, zonnestralen bespelen m’n gezicht. vogels kwinkeleren er vol op los de nieuwe dag roept me tegemoet. Ik stap blij gestemd in deze dag, Die mij omhelst, mij kust vederlicht. Ik zweef als een veertje op de wind, Gedachteloos dronken van geluk. Weg, vergeten is de donkere nacht, de boze droom ligt diep begraven…

Als ik het moment probeer te grijpen waarop dikke mist tussen mijn vingers in een zeldzaam niets verdwijnt dan denk ik aan jou pak mijn fiets druk mijn kin in mijn kraag het nat op het zadel veeg ik met de rand van mijn mouw in één gebaar weg. Hoop dat ik op tijd kom.…

De heer J. Cruijff roerde zijn mondje verbaal en dat had invloed op onze taal. Daarom kun je nu de zin nog horen ‘Als hun de bal hebben, kennen wij niet scoren’. Er is geen hamer zonder steel wordt’ elk nadeel hep z’n voordeel’. Taalkundig geen zuivere koek het klinkt voor sommigen zelfs als een vloek. Zo zorgen wij allen tezamen Voor heel…

Het is geprobeerd: goden, een god boven de mens en nooit kon men vertrouwen op het goddelijke als men bad en een wens deed: een wens om gezondheid een wens om gerechtigheid een wens om vrede En toen: de sprong in de diepte van de ziel en die bracht geen soelaas Ook de goddelijke ziel was een wachtkamer zonder deuren naar vrede…

Menig gelovige hoort met genoegen de blijdschap van het Evangelie aan. Diens ziel is een akker, waarin het graan valt na langdurig nauwkeurig ploegen. Het zaad wil zich naar goede aarde voegen, wortelt lustig om al dieper te gaan. Maar een steen kan ontkiemen in de weg staan. Moet het plantje kwijnen of voort zwoegen? Laten, wij mensen,…

De blauwe vlam likt langs de pan. Het vlees slaat zwart uit. Roet trekt in de kamer. De stem stopt niet. Hij drukt op de schakelaar in de gang. Een vonk. Een droge knal. Metaal zonder verbaal. Hij kijkt naar de kapotte knop alsof licht een kwestie van geduld is. Alsof systemen zichzelf herstellen wanneer je lang genoeg wacht. Op de…

Roze gloed ontwaakt takken reiken naar het licht winter breekt heel zacht De wereld draagt nog haar winterse masker, maar onder de bevroren korst hoor ik het ruisen: geen geluid, eerder een trilling, een zucht van de aarde. Mijn huid voelt de scherpte van de vroege ochtend, toch is de kou niet langer een gesloten deur. In de wind ligt…

Disclaimer: eigen vertaling (made in the year 2026)... wie een betere of completere weet: be my guest! _________________________________ Stel dat in vijfentwintigvijfentwintig de mens nog als primaat op aarde leeft dat man en vrouw en kind het overleeft dan zullen ze vast weten, neem ik aan dat niemand in 't jaar 3535 de waarheid hoeft…

In een quality year van een tweede leven een nieuw verleden hoog aan de winterse ijszeilwind door losgezongen sirenentongen niets en niemand ontziend en zuiver op de graat zijn stormbestendige schip laten enteren als weerwolf tussen de argonauten het gulden vlies in de bek van de witte haai…

Speelde de winterwind maar door mijn haren als zilverlicht dringend door takken en twijgen als blaren die op golvend watervlak drijven Nu dringt geen wind door in gewikkeld garen van vaten, daar woedden bladloze demonen in ontwortelde dromen Ook hier rijst de vraag of dit hier en nu überhaupt wel bestaat in poëtisch jargon…

Wie zou spreken met een zilveren tong, met woorden scherp als zwaarden en nooit ontrouw? Wie zou spreken met zulk een zaligheid, dat zelfs de donkerste nacht zou ontvlammen in licht? Wie zou spreken met een diamanten stem, die snijdt door het geraas van leugens? Wie zou spreken met woorden zo luid, dat zij de lucht zouden klaren van…

Met dromerige gedachten ga ik naar het strand, waar de sterren nog schijnen en het café open is. Binnen drink ik bier. Ik voel dat ik wacht. Alles keert terug van verre wegen naar hier, waar haar lange haren een bergketen waren, een toevlucht voor eenzame sterren. Ik kijk om me heen en zie haar staan op de drempel.…

Och, kon hij toch voor eender eens, deze ganse eeuwigheid, zijn slepende zelftwijfel ergens overzees, of in een nieuw verleden, als schatkist begraven, zijn schip laten enteren, zich laten gijzelen, exempli gratia, door een paar losgeslagen femboy-piraten. Elk laveren voorbij, wind in zijn zeilen gevangen houden, inslaggaten…

plannen en keuzes die mochten ze maken had hij zijn hersenen maar laten kraken had hij eerder beseft zich gerealiseerd niet geloofd dat het haar eigen schuld niet betreft eerder gedane afspraken stonden prioriteiten die voor beiden golden akkoorden verbroken verklaring verdrongen geen vonnis gewraakt haar beloftes gebroken…

Klein bolletje dons zingt vanuit de kale tak koning van de kou De wereld is een vlijmscherp canvas van wit en grijs, waar elk geluid als glas tegen mijn slapen tikt. Ik zoek de stilte in de diepe plooien van de vorst, terwijl de koude lucht mijn zintuigen zachtjes sust. Dan breekt er iets open tussen de naakte takken, een trilling die…