Met zijn rug tegen de boomstam op het kruispunt neergestreken kijkt hij naar zijn lege handen die zijn leven lang gedragen hebben in elk duister blindelings betastten wat hij niet uit het oog verliezen kon Wegen liggen immers aan zijn voeten hij hoeft slechts de route te gaan waaraan zijn gevoel niet ontkomen kan over onverharde paden en…

* Silence is a source of great strength – Lao Tzu * Ik adem vrede weer terug naar binnen ternauwernood ontkomen aan de terreur van buiten waar stemmen klinken die verharden in aanhoudende drukte uitmondend in luider en luider geschreeuw zoek ik mezelf op afstand in de stilte waar mijn zachtjes fluisterend gemijmer…

Alle verwachtingen die hij de berg opduwt en donkere dalen die hij verder uitdiept een lucht die zwaarder wordt door de lasten die hij zichzelf oplegt - het verzwijgen van dat wat leeft waaronder ook de stilte zelf - In dat vacuüm van zijn probeert hij toch door te leven zijn opportuun bestaan waarin hij zich gezegend waant want…

De geur van bloemen is nu heel apart omdat een nieuwe stroom van kracht begint het is de vrije keuze van mijn hart dat tederheid en rust bij jou vindt geen wilde passie die snel vervliegt maar zorgvuldigheid die alles overwint waarin de ziel de ware liefde vindt de zon blijft schijnen in dit warme jaar een zomer lang vol tederheid en licht…

Hij loopt op paden van een oud verlangen door kinderlijke dromen blind geleid en struikelt over zijn naïviteit te weinig eelt op zijn beschadigd lijf de eenzaamheid wortelt nu diep en stijf wanneer juli warme winden zendt en elke boom zijn bladeren toont is dat het breekpunt dat de man herkent nu de zoektocht aan een waarheid went waarin…

Eeuwig ploetert hij door dit verschraalde woud van terging en pijnboomschrammen het zweet gutst hem van het hoofd want hij zal zich dit godenleven lang niet zomaar laten kennen soms probeert hij zelfs te vliegen tegen zijn eigen wijzere weten in En de wind die dreigt of zwijgt van alle kanten zoals hij immer gewend is geweest…

Wat jij bezit ging teder reeds verloren jouw naakte verleden staat nu opgeschreven een boek voor later bindt het broze leven wanneer geen mens jouw stem nog kan horen je zoekt naar liefde die je moest ontberen als wind die bloemen kust met zachte vlagen een middagzon die over ons blijft waken terwijl de uren traag de tijd verteren maar nooit…

Waren het heen en weer buigende boomstammen met volgroeide wildzwiepende bladertakken die in de hel van voortdurend rollende donder en echogeraas en aan een stuk door schichtend weerlichtgeflits in strijd op leven en dood tegen de gutsen van neerstriemende regen bijkans het loodje legden door met tak en al doormidden te knakken…

De zoeker in het mysterie van de ziel ben ik hier staat mijn stoere dichtershart nu stil ik moet leren mijn twijfelmond te houden en op het diepe zwijgen te vertrouwen teveel is vaak te weinig in dit leven in heldere doorzichtige kleuren weergegeven want weinig is soms al heel erg veel het zwijgen eist zijn eigen deel ik leef in het gedicht…

Dit dichtwerk is - je raadt het - als zo vaak wederom als weerwoord niet geplaatst doordat de stoethaspels van hogerhand geen kennis hebben van des dichters zaken Het is gewoon een oproep aan heer elze en niet gericht ditmaal aan Rens of Renze! * Beste Elzonius, zoals gezeid zit hij verscholen mogelijkerwijs verborgen tussen krassen…

De wandelaar vertraagt zijn pas zoekt in doffe schaduw van het gister naar zware letters die hij bijna las toen het onzegbare vermiste geen noodzaak tot een laat vergelijk het spoor ligt open in de verloren tijd Amsterdam bleef stil in tweeënzestig maar de taal herstelt de tederheid een brief die destijds bleef steken vindt in de luwte…

hij vertelt zijn verhaal, deze morgen gelijk hij iedere zondag dit doet aan mij zijn leeftijd is hoog, zijn wereld nog groter hij zuigt niet uit zijn duim of een andere mist en laat mij telkens een eindje meelopen, aan zijn zij . -ik heb nog tijd nodig om mijn geschiedenis te verslaan, alhoewel fysiek versleten, mentaal ben ik nog diep van…

Het voorjaar valt stil over de stad een deken van verloren zielen ik loop op een herkenbaar pad waar ego’s ronkend tateren en vielen miljoenen zoeken naar de waan van vrijheid, liefde, warmte, feest ik zie hen in de verte staan als vreemde spiegel van de geest ik scoor vanuit een blinde hoek zelfs als de wereld om mij gilt blijft mijn…

Schilder mij, Leg me vast, laat niet los en vereeuwig mijn gezicht. laat mij proeven van oneindigheid. Maak mij verlicht, verrijkt, de al kijkende ogen in de huiskamer. Schilder, mijn vriend. Neem mij waar, maar laat mij waargenomen. Laat de kwast je leiden, controleer je slagen. Maak mij niet perfect! Maak mij waarheid.…

ik word belicht deze morgen de zon wil mij verrijken vraagt mij naar buiten te kijken doch loze gedachten en mijn oogleden hinderen het zicht het is goed zo! om alles zuiver te zien kan men beter bescheiden naar binnen zijn gericht…

Er waren muren met dingen deuren en ramen die open konden en ook weer dicht gingen aan stoelen zeker geen gebrek een eettafel en kasten twee fauteuils én zo’n skai-leren bank ze sliepen in schone bedden aten netjes met bestek van borden en kregen horden aan cadeautjes ze gingen op vele vakanties moesten er voor dag en dauw op uit om…

Die lange tenen steken niet eens over de rand van een begin heen waar voorbij zo’n verre horizon iets schoons zou kunnen gloren waarvoor in de wieg gelegd zijn niet iedereen aangewaaid komt Maar met de goede voelsprieten de behendigheid van een insect kan achterlopen niet echt deren zolang er tijd is om op te schalen als een schelp…

Mijn hemel, Aurelia, vanwaar draagt gij telkenmale dezelfde vodden en bril als van die ene moeder Theresa uit de sloppenwijken van Calcutta Waarom doet gij u en ons, eerzame poëten, dit om de zoveel tijd toch weer eens aan? Kijkt gij dan nooit in de etalage van henkes & maurits en zara leander Waarom trekt gij niet gewoon een…

Dit is niet de eerste keer dat zijn nagels hem helpen zich uit een gat te graven Vogels met oranje snavels orka’s en één bruinvis worden hem toegeworpen als onvoorziene vergezichten dientengevolge komt alsnog de afstand in hemelsbrede zin ‘nicht in Frage’ tot ijsberen Hij loopt rond en keert terug naar de kern waar alles begon…

wat ik nu in woorden zwijg gaat nog verder dan mijn onmacht immers het is soms niet uit te leggen waarin het zijnde mij heeft gebracht . de leegte wordt gevuld met gedachten die gedwongen rusten in de schaduw ik zou ze met mijn lippen willen verzachten zoals gezegd, ik ben thans stil tot schuw . als ik mij spiegel aan de ander zie ik krassen…