We daalden dikwijls diep af in ons gewelf van zelfgenoegzaamheid Zochten zuchtend naar de graal van het leven Terwijl onze hospita, een schuwe schaduw van een vrouw, Onhoorbaar aan onze deur klopte met haar zwabber van zorgzaamheid De keldergang moest geschrobd, de voetstappen uitgewist De toekomst duldt geen verleden   Soms betrapten we haar…

De maand November zet zijn eerste grijze schreden op Breda 's Begraafpark Zuylen onder het dichte wolkendek tonen bomen hun bont lover geel en bruin verdringen elkaar zelfbewust prijkt het felle rood wazig oranje omhelst half verscholen zacht roze grafstenen glanzen kleurrijk ontelbare bloemen noden tot rondwandeling met ruimte…

Er stond een wieg te wachten, er lagen kleertjes klaar. Je had al ruimte in ons leven, nog voor je bij ons was. Toen werd het stil. En iemand nam je mee, alsof het minder pijn zou doen wanneer ik niet kon zien op wie je leek. Mijn armen wisten niet waar ze naartoe moesten met alle zorg die voor jou was bedoeld. De dagen gingen verder…

De natuur sterft in kleur, alsof afscheid zacht wil zijn. Je koos je eigen moment. Het was stil, en je was klaar. Jij ging niet weg maar uit de nacht naar de overkant. De natuur sterft in kleur. Wat je losliet, ging zonder strijd en kwam in vrede aan…

was geliefd ouder persoon zij keek niet verbitterd terug naar die berg ellende doch toch moedig vooruit hopend op Jezus met engelen omringd door paradijslijk licht haar hele leven was hierop gericht de opgekropte spanning werd tenietgedaan al zingend over de heilige God geen bespotting nog enige vloek zij zag…

O Amsturia, gij stad van louter schijn en dromen, Waar drommen rusteloos door de kille straten stromen! Het duister heerst alom, de vroege plicht roept luid, Wanneer men op het pad des doods een medemens stuit. Daar ligt hij op 't plaveisel, koud en gans alleen, En niemand die een traan om zijn verscheiden weent; Geen vurig hart dat thans in deernis…

Een grote stad die aanvoelt als een spontaan verzonnen fantoom vol dwalende mensen. Het is er nu donker we zijn onderweg naar het werk. Er ligt een dode man op straat en niemand weet waarom hij niemand heeft die om hem geeft. Het is te laat, er is geen spijt, hij is nu ook zijn leven kwijt, hij staat bij niemand in het krijt.…

Het Groot Gezinsverzenboek: grasduinen en genieten, vaak zoeken en vinden. Woorden van vreugde, woorden van troost, bij geboorte, bij dood. De bloemlezer geniet, zoekt mee.…

Het lage, glooiende dak glanst zacht rood. Daaronder geurt een ruimte ongedwongen vol houtwerk, dat fris geurt uit woudlongen, reinheid der schepping in stilte vergroot. Hierbinnen denkt men teer droevig aan de dood. Gevoel, bezinning weeft zich in wrongen rondom mijmering en klank van tongen, over wat het leven, dat heen gaat, bood. Gezeten…

Een hoofd vol woorden Ingewikkelde meerlettergrepenwoorden Simpele en domme woorden Lieve, die ooit een lief bekoorden Kwetsende, die niet gezegd behoorden Lege, om de stilte te vermoorden Woorden waaraan anderen zich stoorden Woorden voor een rijm of boek Maar niet de woorden die ik zoek Woorden van het hart Woorden van gedeelde smart…

Goud rot weg tot brons, koude herfstwind geselt de takken, een zwart gezwel in de tijd. Mist kruipt over de graven, zwart water spiegelt de wolken, zonlicht is al lang gedoofd. De wind huist in de muren, gestalten dwalen door de schemer, wat stierf, keert nimmermeer. Een traan van de hemel, de eenzame luistert in stilte, de kamers van…

ik draag jou en mij naar het dak van de wereld schaduw van verdriet ons tweezijn berg ik in verwilderde heuvels onder de wolken ik leg mijn hand op de geboorte van liefde het roerloos sterven de lange schaduw het gevecht dat niemand ziet liefde die verdween het oog dat niet leest op verwilderde heuvels van gestold verdriet tot…

Zijn vriendelijke lach…, zacht sprak hij door zijn zachtaardigheid maar bleef altijd in zijn waardigheid al nam hij aan alles deel. Troostte mij met zijn precieze inzicht in de dingen, mijn blinde vlekken als kwalen mezelf aangingen Al polsend maakte hij je een stukje heel In het hofje, de kliniek en zijn gezin ieder had zijn taak…

Geruisloos stil wordt de avondzon Langzaam het licht dat aan slapen toe komt Rustig als de bomen die ééndrachtig uitwuiven Zonnebeken voor het laatst bazuinen De eerste bladeren vallen af Dagen krimpen Het levenspad Klanken woorden Gaan en komen Het klokje dat niet langer tikt De omgeving valt stil Het na-zomertje verliest…

“ zij die sterven hebben mijn aandacht “ de dood streelt woorden die traag langs mijn huig naar buiten glijden, tijd is water in vormloze kronkels een vlaag van een koud schijnsel aanbidt het laatste maal dat ik zonder het te weten dat het in mineur gelegen weldra mijn overgang zal bespelen met de smaak van salmiak een vleugje kind…

draagt iemand jou op handen aan de randen van de hemel in de zaal der verloren schreden? slaat iemand acht op je engelengehalte in het Limbus infantum de nooit in kaart gebrachte terra incognita? een cartograaf die verwijst naar het onbekende landschap waar engelen wonen in opperste gelukzaligheid wellicht? in de geheimen van de bloedstroom…

Rode roos op graf een laatste stille groet liefde blijft over Op koude steen ligt ze in alle eenvoud neer, alsof de stilte zelf haar plaats heeft uitgekozen. Geen stem verbreekt de ruimte, toch spreekt ze zonder woorden. Ze draagt meer dan kleur tegen het grijs van deze dag, meer dan schoonheid die een vluchtige blik raakt. In elke plooi…

Dappere krijger gewapend met een wollen deken tegen onpeilbare duisternis en ondoorgrondelijke kou. Een dodelijke queeste op smalle paden door woeste hoogten van fort naar slagveld. Niemand leerde je soldaten- woorden en zei je waar je ze kon vinden niemand die vormgaf aan de kleuren van krijgers-zinnen het heldere blauw van…

Jij bent vertrokken om niet terug te keren zonder te weten waarheen weg van de woeste aarde Je hebt de bodem aangekeken de klappen een voor een doorstaan het Narrenschip nam jou mee naar het uitgestrekte onbekende Met liederen waterig tussen de tanden belletjes aan muts en jas: a sight to see mijn liefste koperen ko de bultrugwalvissen…

In de schaduw van de kerk Het veldje voor de wiegendoden Een wereld van zand Geen gebenedijde woorden Van bemoste cherubijnen Om alles wat hier roerloos ligt De wind maakt uit de kruinen Van de oude bomen De eerste herfstbladeren los…