Bloemen fluisteren glas vangt het prille zonlicht de stad ademt mee Vloeiende vormen trekken adem langs gevels, krullen als klimop die zich om mijn gedachten vlecht. Ik raak de stad aan met mijn ogen, voel haar pulseren. Elk detail ademt in ritme van ranke takken, glas-in-lood dat zonlicht drinkt. Elke wand weerspiegelt iets levends…

Men verliest de ander zichtbaar uit het oog Over de jaren heen treurt je gevoel over het ongrijpbare In den beginne was het een heel etmaal dat de vreugdeloosheid zoog De natuur weet ervan, het gevoel is aanvankelijk verward, zij kon het niet verklaren . Nu de kramp langzaam oplost in de tijd en onverschillig lijkt Verschijnt in mij het besef…

Ik lig al in mijn bed, klaar om de slaap te vatten wanneer je langs komt in `Het Oog'. Als dame van de wereld ga je op voor je betoog. 't Is vreemd om jouw stem die ik in alle talen van de liefde ken zo gedistingeerd veraf en tegelijk nabij te horen woorden sprekend die je op het lijf geschreven zijn, maar die wij samen zelden bezigden. Al…

Ons echtscheidingsfeest is geweldig, verbindt ons -- voorgoed met elkaar.…

ik zag nog de bloermentuin die ik in speelse arbeid op je zonnige rug had aangelegd waarbij jij als architecte de kleurcomposities maakte en ik voor het zware werk de niveauverschillen voor mijn rekening nam en ook de werkafspraken steeds sensitiever met duim en vingerteken door drukverschil en warm en kou in het directe contact…

Er was eens een insectje, klein en blij Eentje met een angel, je weet wel: een bij Het wist: de winter is nabij Het maakte honing en niet uit liefhebberij Maar voor de koningin, een hele karwei Het dacht: nog één keer naar de vallei In het dal, daar ligt een geurige wei Met de zoetste smaak, die van aardbei Het keerde terug, volgevreten na die…

het eerste huis is mijn gemoed daar woon ik met mijn dromen het tweede daar staat mijn bed de tafel en een kast vol herinneringen mijn derde huis is de planeet een mooiere woning is er niet…

voor André M. niet te verwarren met Boney M. een komiek steelt de show en hij komt na de pauze mooi niet meer terug iemand schreeuwt 'houdt de dief' maar niemand die hem begrijpt wat rest is louter onbegrip en een theater in verwarring en de komiek..? die maakt zich als een dief in pikdonkere nacht razendsnel uit de voeten...…

Het diepe zoeken in de spiegel stel ik mijzelf de vraag in de ogen zoekend vind ik het antwoord als een complex probleem vat ik mijzelf samen in documenten in redenerende modellen wiskundige berekening als antwoord in kleinere begrijpelijke delen Ik verstuur mijn data en bewaar een kopie van het originele bestand Het diepe…

Een sneeuwklokje zingt de lente al tegemoet; dat maakt mijn hart blij…

Jan's ziekte heet Jan, die van Ella heet Ella -- en mij ken je al.…

Overdag zal de zon u niet steken en de maan evenmin in de nacht mij was dit niet eerder bekend Zo staat het in Psalm 121 ik hoorde het bij Monteverdi Laetatus sum: ik ben verheugd Licht reflecteert in het water van bergstromen vloeiend en snel wat ergens als gletsjer begon wordt een Mondscheinsonate en later een langzame brede rivier…

zacht krult je lach tegen de oevers van de beek waar golfjes plezier murmelen in schuimend omslaan vertellen ze je tenen van de chaos en woestheid verder hogerop waar modder het water ondoorzichtig maakt met zijn vernielende niets ontziende kracht hier is het kolken bedaard en drijven restanten uit de puinhopen in hoge gevaartes…

De ochtendmist maakt alles zacht, doet bomen verdwijnen. Die mag ik zelf verzinnen. Want er is geen verte. Er is alleen nu. Een lichaam tot stilstand, een naakt veld. Maar straks... Ja straks, werkelijk alles in de knop! Dan kom jij me tegemoet, onbedekt, in een oranje-paars licht. Tot die tijd - terwijl mijn wangen gloeien - blijf ik hier…

Laat me niet alleen spelen met de boze prinses van de zeehondjes vertel je me in de verte van dat grote verlangen en je huppelt naar de zonneschijn waar andere kinderen met een touw spelen in de avond kom je terug met nieuwe schaduwen die om de beurt om een warm bed vragen voorzichtig in jouw fluistertoon en de afstand van dat grote geheim…

Gedachtenbeelden vol verhalen hijsen hun zeilen. Als schaduwen in de wind ontglippen ze mijn handen om in nachtvlucht op mijn huid te stranden. Vochtig nat van het dagwalsen druppelen dromen verloren in het nachtelijk dwalen. De winterwind geurt nog naar bloeiende klimrozen, draagt gestorven leven de herfst en winter voorbij.…

in de tuin met licht dat zich om namiddag slingert in de lucht die eigen gewicht draagt zonder te buigen voor kromming van aarde en zand en verder knarsend geluid van groeiende bomen het moet niet gekker worden voor vandaag…

Het waren gouden jaren voor de post die zij als workaholic mocht bekleden die tijd hoort pertinent tot het verleden als CEO pur sang, koste wat kost Met social media valt nu te vrezen dat slechts een rouwkaart nog echt wordt gelezen...…

niet meer weten wat er was, zojuist is was gewist en is was zonder weten zo weer weg nu is nu is nu is wederkerend monotoon onwetend wankelend zonder was, zonder was is nu, is nu een kloon wie is, wie was waar wanneer en waarom weet je niet? was is zojuist gewist…

nog altijd worden zij geraakt bij het voorlezen van de namen is het de naam van hun voorouders die zij nooit hebben gekend zij hadden geen kans, opgeroepen ondergedoken, op de vlucht geslagen verraden voor vijf gulden de Jood hun verhalen gingen op in de wind en hing de waarheid aan de takken daar waar bladeren zullen groeien ieder jaar…