Het aftellen was  voetzoekend begonnen  buiten gilden de keukenmeiden  en binnen knalden champagnekurken Ik zat voor de veiligheid  toen op mijn hurken door 't raam op de uitkijk zag ik sterrengeklater  van blauwgele cobra's  en groengele draken en zei "als 't zo ver is en er nog één ster is in mistige flarden van 't hemelgewelf…

Democratie, tem je goede bedoelingen - ze zijn nu TOPZWAAR...!…

Een ster, een licht, een lied, wat vrede, wat vrolijkheid voor hier en heden; verbondenheid en vreugd, Gods zegen, veel zon maar ook op tijd wat regen; die kleine ster, dat licht vanbinnen, doet ons in HOOP dit jaar beginnen.…

Ik verlangde te vertoeven bij oude en verweerde muren aan geduld geworden water Daar in de prilte van de lente plantte ik een winterharde hazelaar Voor later …..…

Ik basketbal Met een bowlingbal Op het dunste ijs Sinds de zondeval Vang me als ik val Vang me als val Vang me als ik val Ik stuiter Op een skippybal Door een Spijkerbedden showroom hal Vang me als ik val Vang me als val Vang me als ik val Ik ben een boomer Op het schoolfeestbal Waar ik handtastelijk De sfeer verknal Vang…

De morituri geven 't oude jaar een schop onder de kont et cetera in 't tranendal klinkt missa vetera 'verlichtte Lux ex ténebris ons maar' Een cryptomaniak in fortunáta belooft met bonzend hart tussen z'n handen een huis met fee om van te watertanden met bitcoin shiba inu persiflata en etheréum een verborgen munt in tijden van bananenruggegraten…

Een traan, een lach, wat viel, gaat staan. Een fluister groeit tot stemgeluid. Het licht ontwaakt, een nieuwe dag. Een nieuwe dag is daar.…

Lusteloos duw ik mezelf op het campinghek -- heen en weer terug.…

ik heb het terug gaan in de tijd met pijn en moeite geleerd het heden zit als een harnas rond het lijf en hier en daar nog ingegroeid om daarvan los te komen moest ik gaan dromen en het corrigeren alles weer opnieuw proberen maar nu zonder stress en bijwerkingen het aardse heeft veel levensbindingen van mindere kwaliteit die…

in dit grijze weer komt de hazelaar tot bloei met minuscule bordeauxrode bloemetjes…

Groen omhelst de ziel de aarde ademt stilte het hart wordt weer zacht…

ik zie in jullie blikken naar elkaar in één opslag een wederzijds gebaar. in mijn spiegel, in mijn verleden ziel, zo eigen. ooit waarnaar mijn verlangens riepen, woordeloos maar vergaan zijn, onderweg naar de breekbare snaar in de slijtende hoop, uitlopend op de stervensweg die een vergankelijke liefde koos ik zie in jullie gezicht ieder…

Ogen die zwemmen achter heel dikke glazen: vissen onder ijs.…

ik had je bijna al twee jaar niet gezien en je kwam je met een nog soepele pas onverwacht binnen er viel een korte stilte in herkenning voor plaatsing in de databank die feilloos de aanwas van spier registreerden en het parmantig staartje hipte op en neer in het terug ritme van niet weggeweest de aanpassing verliep naadloos…

we baadden in kolossaal water zij gaven ons namen er waren nog geen luchtspiegelingen geen buren, geen besef van gisteren of vandaag, van het kloppend huis, dat ons lijf belichaamt, ons zicht op zaken, dat geest bezielt we traden in voetsporen weken van zijde, verlieten de buurt van brandgangen we voelden ons enkelmuurs omringd…

Nevel omarmt tijd herinnering in stilte water weerspiegelt Wanneer in de vroege morgenschemering mijn blik wordt gevangen door een sluier van stilte, die zich neervlijt over kale velden en spiegelend water. Contouren van bomen doemen op, zoals schimmen uit vergeten verhaal terwijl het landschap ademt in nevelige geheimen. Dat het waas hangt…

Geen scheiding tussen zee en lucht geen zucht wind Ze stapelden de pallets voor het vuur ook tenten voor de duik Op weg was ik naar beelden om jou en ‘t feest van ‘t licht op de boulevard te zien Toen jij daar kwam geen licht te zien wel zoen. Iets anders doen dan maar. Eerst naar de boekenwinkel daarna werd het massseren om naar…

Hij is het die mij adem gaf Op mijn allereerste dag, Die mij leven gaf Toen mij de adem Werd benomen. Die mijn leven vasthield Tot de allerlaatste dag, Die bij mij bleef Toen ik mijn laatste adem Had uitgeblazen.…

een hand die reikt naar wie valt een klein meisje in een oorlogsgebied dat haar brood deelt stille akkoorden zijn het die geen woorden nodig hebben alleen een menselijke blik een stad die zingt na storm en strijd vervangt de dodelijke stilte met hartverwarmend vreugdevuur een soldaat het strijden moe die de wapens neer- en weglegt als…

voordat de capsule afgesloten werd kreeg Laika een kus op haar hondensnoet geen parachute die haar terug bracht noch een zachte dood als hij de vrachtwagen hoorde rende het paard als een dolle door de wei het wou mee mee mee naar de wereld in haar wonder licht toen het winter werd wist de winterjuffer als geen ander de vorstschade…