Ik ben geestelijk ongesteld, niet zo’n beetje ook, ik draag de wereld, ik draag de rook, ik draag de woorden die men laat. Maar als mijn naasten neen zeggen, neen, puur onaardig, koud, dan kookt mijn bloed, dan stijgt mijn hart, dan stijgt mijn hart in rook. Schuifelend, zuchtend, traag, bij de draaideur die zachtjes slaat, vind ik geen…

krakend als vers gevallen sneeuw in tijd ten onder gaan maar eindeloos in onze woorden samen blijven voortbestaan…

Mijn donker lijf, geoliede machine Is op een zekere leeftijd, bijna oud. Vraagt nu bovengemiddeld onderhoud. Mijn voorkomen neigt naar het androgyne. Dit alles maakt mij vaak tot de beziene. Mijn huid is hoog gevoelig maar vertrouwd. Mijn lijf doet wat ik wil, doet niet veel fout. Ik denk weleens, hoe zou ik dit verdienen? Mijn hamerteen…

De vreemde gnoom uit de geletterde fontein speelt met het viltje aan dezelfde bar gezeten puzzelt mijn onzinnig weten met het donkerbruin vermoeden dat het biertje dat we dronken de laatste niet zou zijn. Waar we vele malen spraken over bekende koetjes en dat het feeëriek geweld nooit kan vervelen, noch kan wennen deden we elkaar de…

Gedicht onder invloed van het originele script van de film 'Eternal sunshine of the spotless mind' * Geen hoogstaande lyriek ditmaal, laat staan van de bovenste plank... met als bijkomend voordeel dat het onder QR-code grijs minder opvalt! * Goedemorgen ma delief, mijn zoete zuidlimburgse vlaai ik hou niet van je, want je weet ons…

Mijn handen dwalen, vinden niet. In mijn dromen voelen mijn handen de zachte huid van perzikfruit. Mijn koude vel, rilt van het genot, dat jouw hand mij schenkt.…

In ’t zachte schijnsel van een lamp die knippert als een oog vol pret, waar schaduwen dansen als dronken engelen op de muur, luistert mijn ziel naar een stem uit de broodrooster, die fluistert door de kruimels: “Kom, mijn lief, toast mij en omhels de dag.” De keuken draagt geur van verse koffie en stoute geheimen, raakt mijn neus als…

In ’t schemerlicht van dauw-doorweekt gras, waar spinrag glinstert als zilverdraad gesponnen, luistert de aarde naar een verre stem, die fluistert door de blaren: “Kom, sta op en ga.” De wind draagt geur van wilde tijm en natte klei, raakt mijn wang als vinger van een oude vriend, en in dat zachte strijken voel ik het trekken…

Er is niets te doen, we zitten bij elkaar en -- wachten, maar waarop?…

Ik voel me speelbal van stromen in massa slingerend van golf tot golf kolken langs kliffen vloeiend vanaf strand tot verre horizon hier stijgerend als vurig paard. Dan weer blinkende vlakte weerschijnend zon en kusten dragend verre verbinding tussen hemel en aarde. Als een speelbal gedreven in stromende massa's geen drijfveer kennend…

de een wordt geëerd de ander achtergelaten op een bed van bloemen een mysterieuze koningin niet in een graf noch in een grafheuvel overgeleverd aan de elementen waar de dood ons heen draagt hoe verder we teruggaan hoe moeilijker het is om het vast te houden op zoek naar verloren tijd het uitrollen van een eindeloos lint…

De middag heeft zijn sombere wolken gewisseld voor de bloesems van een zomeravondwind nu je niets meer hebt om over te denken geen bezittingen of verleden keert de gedachtestroom zich om als een onbeschreven bladzijde wilde bloemen in jouw dromen vagebond op pad naar morgen als de zon met nieuwe verhalen komt de wolken oude verhalen…

Het krentenboompje verliest zijn bloesem, waarbij de hommel opleeft.…

Een gedicht-collage van eeuwige liefde Zal ik u vergelijken met een zomerse dag? Neen — gij zijt de roos die eeuwig bloeit in mij, waar scherpte fluistert in de omhelzing van verlangen. Kom, geliefde, dans in de cirkel van vuur, de liefde is een oceaan zonder bodem of oever, waar elke golf de bloem blad voor blad ontwaakt. Ik hou van je als de…

Met ogen toegeknepen, tegen de eerste zonnestralen van 's zomers zwoele dageraad, dartelt zij door geurig gras In velden van oneindig groen, waar zij met bedreven souplesse en een flamboyante finesse zich van alle zorgen lijkt te ontdoen Met regale allure en een sierlijke gratie die zij, als ware het een mantel, om zichzelf heen weeft…

Je had me met deze sluitertijd geen welsprekender afscheid kunnen geven van mijn nimmer in levende lijve ontmoete verre geliefde die zij zei te zijn het deed pijn, maar ik ben die pijngrens voorbij heb haar verbannen uit mijn gedachten verdreven mijn gedroomde schone Elimia mijn eenmalige Sheherezade naar haar land van geboorte…

Vleugels in de zon langs bloesem dwarrelt hij zacht lente ademt licht De ochtend ademt over het jonge gras, een zachte gloed die de stilte kust. Daar dwarrelt een vlek van kleur, los van de aarde, een fluistering van lente die zich voorzichtig aandient. Je draagt het licht van nieuw begin, lichtvoetig, onbelemmerd door gisteren. Met vleugels…

O pijl die splijt, die brandt, die nooit spaart, o Cupido, o steek die alles rooft! Gij raakt mij open, bloedt mij rood en kaal, o Cupido – steek, steek, steek, steek! Dieper in het hart, in het vlees, in de nacht, gij scheurt het ik, gij maakt het klein en groot, gij doodt en baart in één vurige klacht, o Cupido – steek, steek, steek, steek!…

De regen geeft de bladeren glans, de wind geeft de bladeren spraak, de zon geeft de bladeren kracht, de herfst maakt de bladeren dood. De herinnering geeft mensen glans, menselijk contact geeft mensen spraak, spijs en drank geeft mensen kracht, het verloop van tijd brengt de dood. Het groene gras overgroeit het graf, de  regendruppels voeden…

Die ene dagen bij jou Ongewone gewone dagen Op vakantie, in een tent ..onze warmte of onder lage dakbalken en op het vloerkleed thuis, in de tuin ..onze lippen onder een groot scherm en in een omslagdoek tijdens de oversteek ..onze loomheid om iets lekkers te halen en naar de wc te gaan vertrouwd, tijdloos ..onze liefde nog steeds…