Een dag in het jaar mag wie dan ook schouwen in Breda 's Begraafparks kamers en zalen, terwijl men spijs geniet zonder betalen, steeds op verkwikkende woorden kan bouwen. In vertrekken van afscheid bij rouwen, prijken kunstwerken, waren verhalen over hen, die hun eind reeds moesten halen, zich aan het Onbekende toevertrouwen. Mensen mogen…

Als ik niet meer ben dan herinnering, een almaar meer vervagende herinnering, een stipje wit verwaaiend in de wind, dan vraag ik dat je mij bewaart in een onbeschreven blad waar ik op schrijven kan dat ik zoveel van, toen ik er nog was en elke dag erna, wat ik zo weinig heb gezegd, maar zo vaak heb gedacht, tot ik niet meer was en niet meer…

Een masker van schijn gedragen aan de overkant, waar water zwijgend spoelt, stuwt op het stille land. Zijn bedoelingen verdrongen, bekneld onder een steen, onderdrukt door een daad, die plots verscheen. Dus herhaalde hij zijn laatste woorden nogmaals, in de hoop dat mensen hem hoorden. Zijn intenties te zwaar, dus liet hij ze gaan…

in een woud van signalen droegen onbegonnen herinneringen ons naar een tijd die langzamer ging dan de reis van een vogelveer naar de bodem van het diepste meer we dreven pijn met hamers in de aarde persten het lijden terug in de grond over het helmgras zagen we de lege zee de stilte was hier om te doden konden wij haar dragen?…

Donkere vogels krassen geluidloos jouw naam in donkere wolkenlucht er valt in mij een droeve stilte alsof je terugkomt met een boodschap die ik moeilijk kan duiden het verdriet is nu te groot om niet te huilen moet ik flink zijn doorzetten, stapels verschuiven oude dozen tillen het huis moet leeg.…

Het huis heeft zich groter gemaakt. Een bloemblad valt op de vloer. Kattenogen kijken door de ramen. Niets passeert. De uitgestorven straten. Het licht verdwijnt achter de bomen. De onaangekondigde dood. De dood is stil.…

Het brommen vult de kamer, dom en hardnekkig, ik sla met de waaier links, rechts, vergeefs – het zoemen ontwijkt. Levenslust is geen lieflijk goed, maar dit hinderlijk gonzen dat geen rust duldt. Ik wijk uit naar de schuilhoek, ontsnap de soldaten van de Keizer die mijn hekeldichten vreest, toch schrijf ik door.…

Naam in bladeren gedragen door avondwind wortels zwijgen stil Onder de oude boom blijf ik soms staan, nog voor wind ligt en vogels zwijgen, alsof je naam nog tussen bladeren hangt en iets bewaart wat niet verloren ging, maar dieper wortelde in alles wat ik ben. En elke ochtend weer, nog voor dauw verdwijnt en het gras opdroogt voel ik…

"Ik blijf. Ik blijf voor altijd en eeuwig, in goede en kwade dagen ...!" Zei je. En toen, toen ging je weg. Je liet haar achter voor altijd en eeuwig. Je liet haar in goede en kwade dagen. En zij, zij rukte de woorden uit de tijd, legde ze in haar handen, strooide ze in de vroege ochtend uit door haar raam, liet ze meedragen op…

ik ruim de dingen op in het huis waar alles en niets veranderd is de stilte waarin we elkaar niet horen in de onberekenbare nacht bomen rukken aan hun wortels alsof ze zich los van de aarde willen maken ik ruim de dingen op alles en niets verandert de dood blies ons dood…

We vieren het einde Met school en de leraren kijken we in de toekomst plakken pleisters van beste wensen op de wonden van vriendschappen beloven niet te krabben ....We vertrekken met bloemen ........en gaan elkaar missen We vieren het einde Dag collegas, op jullie gezondheid en geluk! We praten en lachen zoals altijd alsof het…

Ik ken dit bos. Ik ken de volgorde van de bomen. Ik ken de plek waar zij stond omdat ik er altijd aankom als zij er net niet meer staat. Twee minuten vroeger zou ik haar gekend hebben. Twee minuten vroeger zou ik een ander mens geweest zijn. Maar ik ben deze. De rijp heeft alles vastgezet in een houding die op wachten lijkt. De arenden wachten…

De zee trekt zich niet terug uit schaamte. Ze neemt gewoon mee wat ze kan dragen — schelpen, schoenen, namen van verdrinkenden — en legt het elders neer als een keurige misdaad. Zo doe ik het ook. Ik noem het vergeten. Zij noemt het getij.…

op klaarlichte dag verdween jij in splijtende tijd niemand vroeg of jij die zwaarste reis aanvaarden kon de zon zocht een uitweg achter de huizen de korenhalmen bogen boven de bomen kraakte een lied over de wreedheid van het uiteenscheuren het verdwijnen in lege velden niet nooit meer zijn onthutsend het dorstige papier dat…

Temidden van de verliezen Vervagen de dromen van een vlucht Na de val blijft alleen een gebed van zwijgen over In het gonzen van de tijd Ik zoek je glimlach op de verre oever van het mededogen…

wit was je oogopslag in het stille ochtendlicht wit je gezicht dat zich naar de ijle verte wendde wit je heldere traan toen jij je gewonnen gaf wit de gebroken tijd die ons verstrikte wit was de heldere zon die ons niet verwarmen kon…

het is allemaal zo triest en bedroevend want ach... het eilandenrijk van het hemeltergendgodsgruwelijk tenenkrommende niveau van prullaria en spiegeltjes van egospielerei door spitsneuzige letterratjes met hun ditjes en datjes de watjes van witgevlekte krielkippen pikkend naar ringen brocante en kraaltjes laten wij voor wat het…

De klok... die tikt niet, zij verslindt. En wat ik dacht te zijn, begint te rimpelen in de stroom van het misschien Is dit de wereld? Of slechts het zien van wat ik... wat ik... wil geloven? Want als de rede dooft, wat blijft er boven? Ben ik de denker? Of het ding dat wordt gedacht? Een flits van zin... in een zee van nacht. Ik... ik ben...…

Het schip van aarde slingert door het ruim, een splinter hout op kolkend zwart water, waar de maan met wit en ijskoud schuim de wonden slaat van nu en van het later. Wij liggen in de buik van dit gevaar, als tweelingen die op de afgrond wachten, terwijl de seinen gillen, onverstoorbaar, door de kieren van de lange nachten. Zij slaapt. Haar adem…

Bij geboorte is iedereen een blanco blad Waarna verhalend wij onszelf beschrijven Eerst zet men ruw schetsend iets op in klad En daarna netjes zodat het mag beklijven Maar wordt men oud dan heeft men het gehad En menig medemens is zat van je Je datum verstrijkt en je wordt geringschat Want wat voor bergen nog verzetten kan je? En zijn de…