Wat ongezegd mijn mond in diepe voren open spert, die ene vraag aan jou, die in stille tonen valt en sijpelt, vorm en stemming zoekt, de lippen zwanger van het zwijgen.…

steeds meer en meer schrijft ze de dingen aan elkaar het onmiddellijke voorbij weg van het donker de oude dichteres en al de rest is te zwaar voor het papier haar taal gaat steeds trager of ze zwijgt of legt liever haar kinderen dingen in de mond alsof haar herinneringen stranden in de vijver van haar jeugd het echoot daar als druppels…

De laatste druppel water verloste haar niet dorst hij te naderen zonder verlet nabij daar waar broos geluk een kringel gooide en kolkend vervloog zwijgend zag hij toe alleen, verloste niet…

‘k loop te wandelen over verlaten wegen. ‘t is hier leeg, kom niemand tegen. Ginds blaft een hond, mekkert een schaap of geit. M’n handen in de zakken... Ik ben iets kwijt, maar zoek niet meer. Het heeft geen zin. Plots een geluid, het haalt me in. Een auto passeert en als een licht in de nacht kijk jij me aan met een mond die lacht…

Zeg het dan maar niet als de waarheid je heeft vermeden zoekend naar het antwoord zeggen wat je niet laten kunt Proberend je terug te pakken kan niet zeggen wat ik zeggen wil Geef een kus op mijn hart zoals het jouwe verlangde…

Ik mag het gevelde bos niet raken zoals de dij van een vrouw, de draken daar zijn sober en zoals het lijkt voor eeuwig ontrouw even dacht ik nog dat er hoop zou gloren een vluchtig verlichtend moment dat de liefde opnieuw werd geboren en dat ik alsnog word bemind nu gloort er slechts nog herfst in de sintel van mijn kruis en worden herinneringen…

Je stille stem klinkt in mijn hoofd De tastbare leegte vult mijn ogen met verdriet Herinneringen spoelen voorbij Mijn hart voelt warm De tijd staat even stil Ik lijk wel versteend Een brok in mijn keel verstokt mijn adem Mijn starende blik kijkt terug in de tijd Even lijk je weer hier Al zie ik je wat vaag Ik hou je voorzichtig…

Vallen de bladeren? Nee, ze dwarrelen dwarrelen als een gedachte die traag zijn plek vindt in grijze hersencellen Bonte schetsen waaien omhoog veelkleurig tot het zwart ze overrompelend doet dalen het zwart van hersenkwellen Het zwart van lange nachten met ritselloze bladeren bedrupt in nevelige ochtend voor het opscheppen…

was het hier en daar en overal dat de zee niet hoger zingen kon was het hier en daar en overal dat zij naar wilde bloemen rook is het hier waar bloesems door mijn handen gaan in de vijver van het leven licht zij in mij het sterven aan en rimpelt diepte mijn gezicht…

Een fout? Jij aan de haal met de dood die jij herkende in een leven vol levens en waar het sterven neigde naar verrukking in ogen die de angst tot aan de hemel droegen je rode haren die met de jaren verkleurden tot aan het oktobergrijs waar jij je fiets voor eeuwig in etaleerde evenals jouw rode pull-over met de smaak van paardenworst…

Er zal weer blauw zijn strakblauwe lucht en wolken als zeilen Het groen en geel trekken zich uit het landschap terug Nog even maar is er klatergoud bladgoud in kruinen van bomen Langs stoep en straat waar wind vrij spel krijgt je de adem wordt ontnomen Het seizoen wordt oud en misschien wijs rijgt laatste bladeren aan…

het is wel goed met kindje maken Opel rijden, parkje lopen eendje voeren en ijsje kopen om dan te verdwijnen en ons laten staan bij het koude marmer in opperste verwarring…

Toen ze heen was zei hij weinig niet veel wel genoeg de kleinste gedachte riep, ik zweeg als rijzend deeg zag rozijnen en krenten ’t aanrechtblad het zilveren pincet karmozijnen tinten, ‘k zag moeders aller mooiste beste kleed…

Vandaag is de dag dat jij in eeuwigheid zal zwijgen al had jouw mantel je al verlaten en kreeg de nieuwe kou al vat op jou jouw gekrijs is nu onhoorbaar al zullen de klanken van je stem zich voort blijven dragen in een herinnering van gelukkiger jaren jouw sterven prijst het leven dat je droeg en ik zal je veders bewaren tot de tijd…

Uit de liturgie : Het Requiem vaarwel mijn vrienden allen om mij heen geschaard ik voel nog steeds jullie warme liefde en neem het mee, alles wordt in mijn hart bewaard het zal de tocht naar het onvergankelijke bemoedigen alwaar de Schepper mij zeker zal verwachten engelen vol van Geest en zo fijn besnaard zullen jullie aardse…

verwekt werd ik door mijn vader verwekt werd ik door mijn vader mijn moeder droeg mij moedervlekken herinneren mij aan mijn menselijkheid: onverwachte plekjes van kwetsbaar zijn ik geef ze door aan mijn kinderen zo ben ik hier in tijdelijkheid bewust van mijn leven en sterven…

nu de laatste hand was gelegd aan het vervaardigen van haar vleugels was de tijd daar om in alle rust te talmen om naar het punt te groeien van pure overgave wetende dat ze alles in vertrouwen kon achterlaten zodat ze zichzelf open kon stellen voor de weg naar zomerland…

( voor J.M.A. Biesheuvel ) Zijn biezen gepakt ligt hij vast met zijn hoofd in de warme schoot van Eva, Adam spelend, is hij dood of slaapt hij? Vermoedelijk houdt hij vakantie in zijn achtertuin en houden de pillen hem eronder, hoe hij ook zweert bij die noodzakelijke rotzooi, ik mis hem, die slimme rakker, hij is deel van mijn leefwereld,…

achterblijver in de vijver van lopend geluk wie stelt mij op de hoogte van verjaarde dagen? pijnlijke heupen en knieën worstelend op deze gang verjaardagen en namen uit mijn hoofd verdwenen vergeten gezichten van lieve vrienden strijdend tegen de ziekte in het vroege voorjaar een domme uitglijer op weg naar de bingo die steun…

de smaak van je lippen nog op mijn mond voel ik de avond door m'n haren fluisteren als ik 't grindpad verlaat en achter mij de deur dicht valt So long, Marianne…