De straatstenen glanzen koud en kaal onder de bleke, vroege ochtendzon met opgezette kraag loopt hij voorbij aan de ontwaakte gevels van de stad zijn voeten kennen blindelings de weg weg van de warmte die hij net bezat de smaak van slapeloosheid in de mond weegt zwaarder dan de tas aan zijn hand op het perron herhaalt de film zich stil in…

telkens als ik de dood ontmoet verstaat mijn stem de vlakke tonen van berusting, geen twijfel is gericht hem hij biedt en verzorgt een schuilplaats voor het moment dat het leven kiest voor de andere kant waar het portaal van stilte je doorgang verleent en als je sterft is er geen verzuchting of een terugkerend applaus, je ligt staat verstrooid…

Morgen raakt de tijd jouw naam opnieuw, een datum die blijft fluisteren in ons hart. Hier beneden zouden we kaarsen branden, vieren dat jij al vierenveertig lentes droeg. Maar jij woont in die stad boven de wolken, waar dagen geen einde kennen en licht nooit dooft. Toch ben je hier. In elke adem van de wind, in elke stilte tussen onze…

soms schrijf ik zoals je een stoel bij iemands bed zet, je weet dat de nacht niet korter wordt. toen de dochter koorts had, bleef ik mijn hand op haar voorhoofd leggen. je trekt het deken nog eens recht, geeft een slok water blijft zitten tot de ademhaling rustiger klinkt. lang dacht ik dat woorden iets moesten herstellen,…

je kunt alles overleven zei de overlever als je er maar de zin van inziet pomp langzaam en gestaag je vleugels op voor de ontsnapping aan de kooi oefen iedere dag het leven is schitterend zelfs hier zei een levenslang gekooide vogel laat dit je tijd van broeden zijn van uitgesproken vergezichten van pathos om de ziel te raken…

Hier heb je onlangs de blauwe rivier ontmoet met de beminde vrede van de ongetemde natuur en beide bruine ogen open op de gevleugelde vogels woeste weemoed had geen schijn van kans in de weidse felheid door de overheersende zon je bent een wilde vreemdeling geworden het water trekt zich van de oevers terug terwijl de zwoele wind…

Ik weiger slaaf te zijn van woord en zin. De tekst bestaat niet zonder mij. Ik ben zijn meester, lees hem tot leven. Geen klankencarrousel met lege woorden. Een duidelijk parcours voor mij én auditorium. Ik maak mijn gehoor tot horigen, correctie: tot horenden.…

De boom spreekt en hij doet dit met bewegende takken Soms met een buigende stam bij noodweer Zwaaien doet hij dan met de vele bladeren Meestal in het najaar, als hij moet gaan lossen . Het sap heeft dan een seizoen door zijn aderen gestroomd Zo gaat dat jaren, keer op keer En maakt hij ruimte voor komende tijden, Maar dat is na een innerlijke…

Laat mij drijven op de golven van het universum. Laat mij zweven in de wind. Laat mij eindeloos zijn zonder begin. Laat mij genieten van deze adem in het niets. Laat mij de volheid van de leegte proeven. Laat mij groeien naar de sterren. Laat mij houden van het alles. Laat mij mijn geest verliezen in de nacht. Laat mij lijden tot in vrede.…

Nog vóór de vogels de ochtend openen heeft het licht de bladeren al gevonden. Niemand gaf het de weg. De beek buigt om een steen, het riet beweegt voordat de wind zichtbaar wordt, een wolk verliest zich zonder iets kwijt te raken. Alles lijkt elkaar al langer te kennen dan namen bestaan. Alleen de mens vraagt wie dit bedacht,…

Zacht zoemende bij de bloem beweegt in de wind zomer ademt mee Een bij beweegt door het veld; haar zachte zoem draagt de belofte van een bloemrijke ontmoeting, alsof licht en geur elkaar vinden in het kalme ritme van de zomer. Tussen bloemen vol stille overvloed volgt ze een spoor dat niemand ziet, alsof haar vleugels luisteren naar…

Steeds dikker wordt mijn huid van natte verf, alles wat ik meemaak bedekt met een nieuw laagje dat verkleurt met de nog natte ondergrond die langzaam droogt op mijn harde kern die niemand ziet - wie ik ben in mijn eigen herinnering als het ware van binnenuit gezien, wat een fantasie is omdat vanaf het begin de buitenwereld haar kleuren…

Het plein van het spijshuis baadt in warme lucht, terwijl mensen loom en tevreden smullen, hun kleintjes in de speeltuin wild brullen, elkaar overtroeven met zwellend gerucht. Toch neigt felle zonneschijn ook naar vlucht: groene waaiers vol adem omhullen de plaats van genot; in wijde krullen zweeft en kringelt de frisse loverzucht. Wie…

Rivier, zacht van stem, vloeit traag de oever voorbij, woordenloos gebed. Na een lange dag werken ontvangt mijn geest diepe rust.…

Deze eeuw hoef je niet eens meer in de pen te klimmen, de deur nog uit nadat je die wrange postzegel had gelikt, of nog te wachten op de volgende dag waarop gewerkt zou moeten kunnen worden. Je kán ieder moment van elke nieuwe dag je commentaar geven of leveren, zonder gezicht of naam kun je compleet los gaan, over allemans grenzen…

De geur na een regenbui In juli, bijna voorbij Staat de komma goed? Ons kent ons. En jij! Laat woorden zingen Laat honing beminnen Bijen springen Later de tijd innen Of het zo goed gaat de up en down De joker en de clown Je rug recht En je been gestrekt In je ziel met Twee handen op je oren Gegroet het universum Kan jij het…

Natuurlijk klinkt de oerdrum door het doolhof In stadion en tussen vierkante schermen Muren De spelen van het volk Geef men brood en juwelen Goud We zijn blind van plezier En inmiddels heel oud De mens is niet van nature slecht We zijn die bewonderen Zijn de sterren Wel echt De koning van Spanje heb ik altijd geëerd De bal is…

Momenteel - meer dan anders doch niet bij die diehards is 't getijde gekeerd brede rivieren zijn geulen in dalen in dampen zijn stromende zinnen gesmoord Gesmeuld is het vuur van hoogdravende frasen met goden en farao's klankrijke namen welsprekende heersers als van toet-anch-amon als hij langer geleefd had dan amper tien jaren…

In de wagenmakerij naast ons huis sprak een man met hout. Onder zijn handen verloor een plank haar zwijgen. Een spaak vond zijn kring, een as zijn evenwicht, een wagen zijn verborgen gestalte. Als kind keek ik toe. Nu denk ik: hij maakte niets. Hij keek tot het hout zich opende, alsof elke nerf de weg al kende. Hij luisterde tot vorm…

dolen van graf naar zerk, over het groen waar vergeten graven in oude taal met elkander praten schuiven met de voeten over schelpenpaden die het verdriet en de ellende van velen hebben gedragen ik struin en zoek een plekje uit die vandaag of na morgen mij zal hervinden in hetzelfde oude graf van al die onbekenden ik wil geen letters…