Een rustige dag plotse wind raakt het water reflectie rimpelt Zilveren draden weven hun eigen verhalen, van elk intens moment dat ik diep heb opgeslagen. Een archief van vele kleine indrukken, waarvan tijd de scherpe randjes heeft verzacht. Mijn huid vormt een landkaart van ontroering, getekend door alles wat mij werkelijk raakte. De…

We hebben slechts dit éne ogenblik want gisteren is al lang voorbij en morgen komt pas later. Misschien beseffen we dit pas als we even stil willen zijn en niet in drukte vervallen. Kostbaar is elk moment en minuten zijn meer dan getallen.…

De winteravond valt nu vroeg en duister kan intieme angsten niet verhullen een moeder is gestorven en het gefluister in gedachten van het ontheemde kind is er weer een jaar verdwenen uit de strenge hand van vadersloon in een land met platte horizon waar inflatie boven gedachten zweeft en de zondaars plichtmatig zwijgen tot aan…

Hij noemde zich groot en legde zijn angst in mijn kinderhanden. Wat hij niet wilde voelen, kreeg mijn naam. Zwak, zei hij. Bang. En ik werd het, zoals een kind wordt wat het moet zijn om te blijven bestaan. Ik droeg zijn schaduw als een jas die niet paste maar wel warm hield. Ik kromp, ik beefde, ik brak mijzelf tot hij zich heel…

Het zwerk glanst licht blauw boven de bosrand, waarlangs de mistbank zich drukt.…

Dolend loop ik naar verre horizon naar waar het licht grenzen overschrijt. Daar zoek ik het mysterie van het duister na de dood. Daar moet het licht zijn het licht begrenzend het levensaureool wat geboren is in die kerstnacht. Klein en weinig is het licht. Groot is de liefde en de vrede. In de gedaante van een kind en de…

Wil liefde vrijgevochten worden of is het slechts een paradox een contradictio in terminis? Is liefde die gekooid in beddesteeën leven moet dan geen uitverkoren liefde meer? Wordt zij, de liefde zelve, dan niet eenzaam of verdoemd, draagt zij haar lot tot einde van haar dagen? Veroordeeld tot verwijl in vrees te leven zonder eenwording…

Het waarneembare verklaren met het onwaarneembare het aftasten met fantasie en micro en macro zintuigen om ook onszelf te begrijpen wij die het midden zijn van wat we ervaren de invloeden en wisselwerkingen die we willen ont-dekken door ze natuurkundig te ontdoen van magie, romantiek, heiligheid en ander bijgeloof dat ons tegenhoudt te…

Later snelt op mij toe, wordt vroeger. Telkens een vriend voorgoed verdwijnt, groeit de leegte van het woord. Later haalt het niet -een klankomhulsel-. Vroeger vreet het op. Ik kijk lijdzaam toe. Machteloos.…

Witte strepen trekken door het blauw, bevroren damp in ijle ochtendstralen. De zon laat felle kou naar binnen dwalen, in sluiers van een ijskoud ochtendtrouw. De hoge rust wordt nergens echt verstoord, geen kerosinegeur, geen zware motoren. De drukte gaat in stilte weer verloren, waar men geen enkel ronkend teken hoort. Slechts witte schimmen…

De verboden appel van het Paradijs heeft mensen verleid tot vermeende alwetendheid verspreidt thans over heel de wereld haar zoet wenkende geuren spoort de mensen aan tot steeds meer kennis zichzelf te verrijken waarachter het kwaad loert als mensenvriend die oog en oor wellicht alle zintuigen streelt op zachtzinnige wijze soms…

Het pad der liefde wordt door twee bewandeld leeuwendelen van lichtjaren van elkaar verwijderd houden handen elkaar vast zonder contact. De zinnen die ze met elkaar delen bevatten de beminning van anderen en klinken naar een synchroon hartenpaar. Een andere liefde, doch zo passend, doch zo mooi, wordt met tranen bedreven. Het pad der…

In de eindejaerstijd komen we bij elkaer de terugblik, herinnering aen hem en haer maer nog het meest aen dit turbulent jaer waar schijn ons bedriegt op trumps fake news bazaer Heel eventjes dacht ik waer is zij gebleven, dat pad in het Grieks was to laura, nietwaer? doch bij nader inzien in mijn vocabulaer was het niet 'to…

De vochtige, tochtige onder sneeuw op ijs in sloten en grachten gedompelde eikels zijn de virussen  der in een ijzeren houdgreep verkerende koningwintergriepmodus secret agents in een mysterieuze ondoordringbare wereld van vier russen   infiltranten in het luchtruim van ons bloedeigen lichaam  territorium poreus en aderrijk tegelijk…

zij dichtte mij dichterbij een brug vrije wegen om de overkant te bereiken dichterbij luisterend verstaan zij dichtte mij dichterbij glooiende graslanden schapen in de wei stromende woorden avontuurlijke akkoorden zij dichtte mij dichterbij haar zachte stem leven in lichte taligheid dichterbij schrijvende zinnen van aanstekelijkheid…

Ik bijt op het leven, op stilte, op tijd, slik de leegte, proef de eeuwige strijd. Noem het mijn lot, noem het mijn pad, tussen schaduwen en dromen die ik ooit had. Ik kauw op momenten, op licht dat verdwijnt, op verlangens die fluisteren, zacht en venijn. Elke adem een echo, elke stap een lied, en alles wat blijft is wat niemand ziet. Elke…

Tien jaar loop ik door mijn hoofd, altijd iemand voor me uit, altijd iemand tegen mij in. Ze zegt wat ik niet deed, beschuldigt mijn adem, vult stilte met beschuldigingen. Ik zeg dagelijks sorry voor daden die alleen hun stemmen kennen. Soms denk ik dat ik leef tussen twee gevangenissen - de hare en de mijne. Ze…

is wachter van de nacht maar wankelt aan de rand der dageraad ligt sluimerend met ogen rood te staren zij heeft haar muts als schone slaapster afgedaan de nachtzuster komt bij de dag maar is de draad der dromen kwijt, niet langer is zij gever van de nachtrust, morpheus' vriend, de verre diepe dalen dromenwever…

Ik schrijf mijn levens- boek niet op papier In vele hoofden leg ik vast wie ik ben en wat ik ervaar, net als jij vergeet ik de toekomst Er is geen dood in mij Hormonen rennen af en aan Celgroeiers vernieuwen me Ik ruik niet naar verval Alleen naar vrolijkheid en mijn verlangen onbekommerd te leven in een huis zonder zorgen met…

AAN ONZE DAGPOËET Voorwaar een zeer diepzinnige gedachte Heel Holland braadt kalkoen en bikken maar Dit vers had je al weken eerder klaar Of was je uitgeteld en niet bij machte? Het snelsonnet biedt kans om flink te sneren Maar jij zit weer clichés te debiteren!…