zacht en liefdevol wordt mij de wereld ontnomen natuurlijk telt mijn mening wel maar wordt pro forma meegenomen waar het echt omgaat is al lang klaar de tijd van overleg en ongelijk is voorbij meesmuilen voelt niet vrij dus gaan zij door zetten de tijd voor even stil om hun besluit met hamerslag te effectueren als…

Als strijklicht in het verre morgenblauw in stiltes van de kleuren van de aarde sta ik ietwat beschonken op de uitkijck en zie in 't uur der wolf de martelaren hoor wildzang op dood spoor in hemelhuizen waar bruusk het vrije woord ontsnapt aan 't hart is wu wei de vergever of de dood... Als nachtvlinder bij aankomst in het land van…

in het middaglicht fonkelen regendruppels op het groot hoefblad als zuivere bergkristal…

Voortdurend reiken mijn woorden hoger. Gister stond ik nog daar, en dacht: verbaas je - Zeggingskracht lijkt wel de toren van Babel. Zal ik morgen nog mijn woorden verstaan? Dus waan ik mij telkens op de Olympus, blijkt er iets in hemelsnaam gedaan...! Je schrijft het op en staat versteld. Je hebt de hemel omlaaggebeld. Al stond je op…

's Ochtends in de bus een groet, we kennen elkaar -- en toch ook weer niet.…

ik wist dat jij het middelpunt van het heelal was las het in je ogen zag het op je gezicht het was vooral de rust die jij uitstraalde in een universum dat holde en tolde met snelheden van geluid en verder sneller dan licht zelfs de tijd was daarvoor gezwicht omdat het begrip uren dagen maanden en jaren het enige dat geschikt…

In mij borrelt het.. overstijg jij mijn verzet aan verlangen dat aansluit aan bedauwde ogen waarachter geen plaats is voor het onbekende dat zo kort en amechtig aan mijn horizon grenst.. alleen de onstuitbaren passen in jouw andere wereld en mogen buiten de wankele treden naar werkelijkheid rekenen op onverdeeld geluk. In mij zetelt het ongewone…

Zelfs bij vloed, voel ik het lage tij wanneer je groot en grijzig schip als stip verdwijnt zegt men zo achteloos, het is zijn werk wees aan zijn schip gelijk, dat groot en sterk nu mijlenver, het ongewisse moet doorklieven. De tranen die ik laat als het gemis zo voelbaar is en horend hun gemak, dat alles went de tijd gaat immers snel want…

Om de horizon te aanschouwen moet je in de verte kunnen kijken fluister je langs de wind van het naaiatelier aan de gehorige kade donder en bliksem doorklieven de eenzame regenavond in de rivierenbuurt van de geliefde oude stad en je blijft niet naakt naast me liggen omdat je zonder kleren bent geboren je kleedt je aan en duwt de…

toen, achter muren en achter planken wanden, achter deuren, in kasten en achter kieren, onder het gehaakte tafelkleed, onder een sprei als een lichtend baken, in dicht gebladerte van bomen, achter dikke stammen, tussen hoog gras, verhuld soms nog in toevallige etalageruiten of in donkere ramen, in…

Als de avond valt neemt de zon afscheid, verdwijnt achter de bomen Als zon ondergaat, is het een van de bijzonderste momenten van natuur daar hemel ingrijpend verandert: van blauw, onderweg geel oranje naar paars tot rood in zoveel tinten, en zelfs texturen en verfijningen. Het is niet alleen gloed die me aanspreekt maar ook voorbij drijvende…

Niet weten waarheen, dus geen kant op kunnen, dan -- maar dreigend kijken.…

ik wist dat als ik zou loslaten mijn vlucht de aarde zou verbazen geen geschreven of angstig open gesprek maar meer verlamming aan de grond genageld in het zien gebeuren het besef dat je niets kunt doen dat is het volle leven in actie waar iedereen zijn focus op heeft zo gefixeerd dat men het echte leven totaal…

de bijen gaan zoemen de tuin gaat weer bloemen en Bello die kwispelt dolblij de zon door de ruiten de was hangt weer buiten Minou spint voldaan op de sprei en Tweety gaat kwelen zijn vreugd wil hij delen en Lorre die zegt weer 'joechei' en ik... Famke Franssen ik sta maar te dansen wanneer je weer terugkomt bij…

Straks komt de herfst weer aan, 't seizoen dat mij met mooie kleuren lessen leert van los te laten, vrij te zijn en toch te dromen van wat komen zal. De wind schrijft zonder woorden dat er straks nieuw leven komt maar dat ook nu nog eerst heel veel moet vallen. En ieder mens is eenzaam op zijn eigen wijze al is er vriendschap en verbondenheid…

Evenals in de natuur nadert ook in menslijk leven het eind van lente en zomer kleur verandert maar wordt niet somber of grauw. Bladeren dwarrelen uit kruinen als vergeten van minder goede tijden daarentegen kleurt nog de hemel van horizon tot horizon in het fraai pruisisch blauw. Treur niet om gevallen bladeren of wind die fluit door…

zou ik met jou mogen willen dansen en als ik dat zou mogen met jou willen dansen zou ik je dan mogen vragen ten dans en als ik dat zou mogen jou vragen of jij met mij wil dansen en ik zou je vragen om met mij te dansen zou je dan met mij willen dansen zou je dan met mij willen dansen in de druilerige regen jij met mij dansen in de druilerige…

Onder dankzegging aan de ware muze op dit podium verwijs ik graag naar Inges snelsonnet van vandaag...over de fascinatie van Martin voor diens naamgenoot Martinus, voor J.C., voor Bloem, voor Nijhoff en wat verder na diens vragenuurtje zoal ter tafel komt... __________________________________ Een praeses is van alle markten thuis Ook eentje die…

Onder gefladder loop ik op een dik tapijt -- van gedroogde mest.…

Ze vliegt heel zacht langs het licht en naar de maan laat wereld achter…