Via megalomane beeldschermen stroomt er zomaar niet te verdragen ellende onze huiskamers binnen. Met een pantser om uw gevoel ademt u het onrecht in... Waar is de wereld toch mee bezig? Aangedaan roept u 'goeie genade' en wendt u zich opnieuw geërgerd naar uw jengelende kind. Alle mogelijke met onder- zoek gelardeerde oorzaken blijven…

Ik ben niet somber, maar iedereen vraagt het me -- Hoe maak je het nu?…

voorzichtig kleurden randen hun macht aan gewone dingen subtiel dirigeerde hokjesgeest de mens naar binnen het happy gevoel ervaarden zij in geur en kleur toen zij de deur passeerden het warme wij gevoel van herkenning voelden zij in de persoonlijke benadering van gelijkgestemden die naast bevoogding ook hulp en begeleiding…

zouden we een tafel zijn dan lieten we iedereen aanschuiven zouden we straatverlichting zijn dan schiepen we licht in duisternis nu zijn we broodkruimels, een kleverig roestig nageurend likeurglaasje een tegen de muur geworpen schaduw ‘n leeg bord dat verlangen serveert…

Soms zijn prestaties bovenmenselijk En lijken ze nooit meer te evenaren Bol heeft hiermee roem weten te vergaren De pers schreef 'buitenaards' en bovengrenselijk Die hele inhaalrace was zonder weerga "Ik kwam op het moment suprême op stoom Ik werd gedragen, vloog als in een droom Ging door en wist dat ik voor goúd en eer ga!…

Hoe concreter je iemand iets zegt, hoe slechter -- je begrepen wordt.…

Danken is het blije weten dat alles ons gegeven is - Het licht, de liefde mooie dingen, het leven een geheimenis.…

ik ga het loslaten dat wat vroeger naadloos aan elkaar haakte te Lang heb ik in wit het frame van een gedicht zien schemeren zinnen en wat letters heb ik genoeg om in de voor gestructureerde ruimte te zetten en wie het leest kan ik de eigen invulling niet beletten kleine lieve leuke gekleurde partikeltjes gaan het witte vlak…

Subtitel: Femke/Usain Bol(t) Topatleten van Absolut' wereldklasse Eén letter verschil Femke en Usain Zowel individueel Als gezamenlijk Nr. 1 Gouden atleten Van Olympische klasse Met benen die gaan Als pas geworpen Speren opweg naar 't maxi- male resultaat Bol zowel als Bolt Geven zichzelf met benen Vleugels om te vliegen…

We gaan de hoge drempel over Wat is het doods en stil en kil De tuin vertoont verwilderd lover Gebaart dat hij zijn tuinman wil Mijn ogen keuren muren, kasten Niet alles zal een plaats verwerven De meubels niet die prima pasten De fotolijsten, olieverven De secretaire, kamerplanten De pop gehuld in klederdracht En de collectie olifanten…

Een wondere wereld een speeltuin in nevel klokken luiden in zomerse stilte eurekamomenten bloeiden gisteren nog in een snelsonnet met als titel een bloemenhaiku in ultieme onzichtbaarheid een feeëriek schouwspel van zuid naar noord in het schemeren op reis naar het droomrijk als de ochtend gloort doch heb mededogen met…

ik versta jouw naam als functie van variabelen teveel om op te noemen niettemin onmiskenbaar jouw gezicht, jouw aanwezigheid niet nader te verwateren een interval tussen gebeurtenissen als verlengstuk van het heden opgesloten in luide hunkering te lang voor woorden tijd genoeg om thee te zetten tot de laatste druppel te tastbaar…

Kleine insecten gevleugeld en onmisbaar in grote wereld Hoe ze in grote verscheidend voorkomen tussen al het moois van de natuur waar men een rijkdom van kleuren en vormen kan waarnemen tegelijk ben ik bewonderd en verwonderd voor hen; een nieuwsgierigheid nabij. Zelfs vind ik dat ze verzorgd ogen daar je kunt zien dat ze heel veel aandacht…

Met in zijn emmertje de zee stapje voor stapje neemt hij de zilte rijkdom mee naar zijn eigen strand de kleine architect zoekt naarstig naar de plek waar net nog zijn ontwerp vroeg om een laatste hand tot mijlenver getuigt de ontdekking het aangezicht van een verwoesting zelfs geen lolly troost een labrador kijkt schuldig toe…

Mijn vriend gaat, geeft me een roos van de struik, helaas -- in de knop geplukt.…

O Nee tanya hoe kòm je daar nou bij Je gaat toch niet naar die verdoemde toe Die knessetkwal, die mensenhaai, die fou Nee, jij gaat níet naar Netanyahu toe Die krijgt van Petrus nooit een passe-partout O Ne tan ya hu kòm je daar nou bij!...…

ik zag de aarde scheuren hoorde wortels janken in ontbossingspijn voelde rotsen splijten die niet meer gebonden wilden zijn de verwoesting was gigantisch in zijn omvang universeel ik kon mijn tranen niet meer bedwingen de overweldiging kwam onverwachts en werd mij te veel alles viel weer terug tot elementen moleculen in overvloed…

Zij is een lichtbron tussen de ruïnes fragiel omhuld door de witte bruidsjapon Het gemoed een wisseling van eb en vloed solodans van in zichzelf gekeerd verdriet Droevig duister mooi en diep de verhalende bronzen klokken De blazende ovens gehamer van metaal op metaal De witte bloemen in haar hand het waaieren van de fijngeweven sleep…

Waar ben ik? vraagt ze terwijl ze naast hem ligt te hijgen in zijn warme zomerbed en hij haar dient met zijn fraaie liefde bij mij antwoordt hij alsof dat niet vanzelfsprekend is in bed, tussen de lakens voegt hij er aan toe nu ze naast hem ligt in haar onbewolkte schoonheid vol vragen, lachend en verbazend als een jonglerende liefdes…

Zit er nog leven in dat esperanto dat vat vol braille in gebarentaal zegt niets, een blik zegt meer dan duizend woorden al zijn het altvocalen van bel canto die spreekbuis voor een nieuwe wereldtaal is als synthese een ver ideaal want zelfs verbaal blijft het orakeltaal Wat ooit begon als hiërogliefentaal in Babel, primitief…