Die dromerige nacht aan de kust hield jij mijn eenvoudige werkelijkheid dicht bij de zacht schijnende lantaarn en ik riep nog eenmaal "Jeugdliefde" door een intense droom gebracht alles samengevat tot de essentie in de bezinning van een eenzaam bestaan.…

Het landschap schildert zich zelfstandig in de geest van een dronken matroos onderweg naar een ontlading een vrouw die verdrinkt in haar eigenwaan mannen die alle kritische noten weerstaan een vis die eet van een oude banaan bruine ruimte stroomt vol met domme dwazen in verdachte omstandigheden op hobbelpaarden laakbaar amusement viert hoogtij…

Alleen, alleen, men is te veel alleen en verdoet zijn tijd verlangend, ik wil geen passerende mensen geen saaie wederwaardigheden geen dagelijkse nutteloosheid maar belangstelling voor mijn bestaan, voor mij Ja, ik wil leven, liefhebben en zorgen en doorgeven wat niet verloren zou moeten gaan Ja, dat zou moeten Maar er moet niets…

Je was er altijd als ik dagdroomde op een bank in het park bij de zee vanochtend verzon je er een donkere nacht achter het sombere silhouet van een dode boom je schreef gedichten over oorlogen en armoede en ik slechts gekleed in dunne onderbroek dronk uit de macht van mijn gewoonte een glas koude melk bij een boterkoek op een terras…

Door de nachten op blote voeten slaapwandelen door de oude stad langs de horizontale vloedlijnen over het hete zand van het strand het laat me niet los die andere werkelijkheid tussen authentieke droomwereld en toekomstig verlangen ik laat mijn oude woorden achterwege op zoek naar een teken van verbondenheid.…

Er is dag en er is nacht en er is weer dag en nacht hij zit en wacht van wachten wordt hij moe soms gaat de telefoon of komt er iemand langs onder een of ander mom soms krijgt hij een kaart of bericht iemand verdwijnt onder de grond Hij hoort voetstappen en hij hoort stemmen op de gang soms wordt er aan de deur gebeld hij doet niet open…

Je hoeft je niet te verontschuldigen omdat je de namen van de bomen bent vergeten en dat jouw tante niet langer piano speelt zal mij vandaag zeker geen zorg zijn ik maak me zorgen over jouw welzijn jouw gezondheid en de toestand van jouw geest hoe is het met de eenzaamheid, voel je nog iets van het bestaan in andere mensen het is menselijk…

Door de kijker zie’k alles in de verte, Een perspectief in miniatuurtjes, Wereld ik niet kan bereiken, Wereld waarˋk ooit was. Eenzaamheid ver van de wereld, Waar jij mijn leven vulde, De wereld ik graag toefde, Waar jij niet meer voor mij was. De schemering viel voor jou te vroeg, Duister mijn blik op jou ontnam, Ik zonder jou alleen…

Belangrijk is dat je niet in de put gaat zitten als je geen kracht meer hebt om de verstikkende banden te verbreken die je gevangen houden zonder dat de liefde voorspoed en geluk je op de aarde zijn ten deel gevallen eenzaam maar niet alleen hier beneden is het niet maar doe als zij die wedergeboren verjongd…

Twee oude mannen op een bank in het park. De een legt zijn hand zacht op de schouder van de ander, met een glimlach. Misschien is het slechts een teder gebaar, of liefde die nooit mocht bestaan, of misschien een metafoor voor eenzaamheid. De zon van de middag strooit haar laatste licht over hun wazige gezichten. ***…

bij het schijnsel van de maan ketsen gedachten tegen dichte ramen verlangend naar vrijheid het huis is in duisternis gehuld langs de volle muren druipen emoties omlaag elkaar verdringend in hun weg naar beneden sluipend komen ze dichter bij de mens die roerloos afwacht zich overgevend aan het onafwendbare…

Was het alleen de nacht die ons dichters dichter bij elkaar bracht, waren het slechts boze dromen die ons overkomen, konden zij helpen stoom af te blazen van het leven. Was het alleen de nacht die donker en stilte omarmt, verbleven eenzaamheid en leegte enkel onder de maan, gingen zij voor elke dageraad als vrienden hier vandaan…

Moederziel alleen Wacht hij op de laatste bus Weg van de plek hij voorheen Kreeg haar laatste kus, Waarna zij herwaarts ging, Hem achterliet met zijn verdriet, In ’n barbaarse omgeving, Zij hem voor d’eeuwigheid verliet. Hij wacht eenzaam op de bus, Die hem brengt naar zijn droevig lot, Waar hem wacht geen kus, Hem wacht na de reis…

Probeer maar eens de leegte in het zicht van hondstrouwe ogen vast te houden; -waar hij op z’n minst zal gaan zoeken naar de redenen waarom hij dat wel of niet zou willen. Hij heeft de diepte van bedrog eindelijk begrepen, zoals hij het voldaan is gaan omschrijven; het waren afgeraffelde streken van een kunstenaar in dubio, -kwestieuze…

De lamellen dicht. Niet langer geborgenheid in het blinde huis. Waarom denk ik aan Hopper? Met twee tezamen alleen.…

op tafel de afgesneden bloem stervend in een blauwe vaas in de brief de afwijzing tussen ongeschreven regels door in de arena het tergend trage sterven van een dier onder de rivier de onzichtbare bedding die het water draagt in de vallei de echo’s en schaduwen van de doden het is de tijd die tot stilstand komt als de…

uiteindelijk heb ik mijn kans verkeken al had het me zo onbezorgd geleken om vroeg te pieken lang te contempleren hoe ik die vloek had weten te doorbreken nu voelt er iets in mij zich onbeschreven na al die jaren op de spits gedreven zo lang gepiekerd om nog door te leren dat ik toen op de valreep pas ging leven mijn zegeningen dan maar…

Een grijze mist betrekt mijn hoofd wanhopig op zoek naar het bekende ik tast… maar struikel menig keer verward…. alsof ik ben beroofd Waar is het pad waar ik op bouwde mijn levensweg lijkt zo vervaagd pak alsjeblieft mijn hand en leid me terug naar het veilige vertrouwde Heel soms trekt de mist wat op en zie ik de zon weer schijnen maar…

De wind neuriet laag in de diepe grot, hij zingt -- zich minder eenzaam.…

Ik lig hier stil in ademloos licht, Gedachten bloeien rood en fel, De kamer is koud, mijn huid is kil. Ik lig hier stil in ademloos licht, De muren fluisteren zacht hun plicht, Mijn schaduw weegt zwaar, ik ben niet snel. Ik lig hier stil in ademloos licht, Gedachten bloeien rood en fel.…