Daar in het noorden, waar de meren de hemel spiegelen, werd de stilte beslissend. Ik blies mijn adem uit over water dat ouder is dan woorden. Geen strijd, geen kramp. Een vertrek zonder verzet. Liefde wijst geen richting meer; ze is al overal. Ik was daar in het zicht van het oneindige; naaldbomen die niet oordelen, alleen…

De blauwe vlam likt langs de pan. Het vlees slaat zwart uit. Roet trekt in de kamer. De stem stopt niet. Hij drukt op de schakelaar in de gang. Een vonk. Een droge knal. Metaal zonder verbaal. Hij kijkt naar de kapotte knop alsof licht een kwestie van geduld is. Alsof systemen zichzelf herstellen wanneer je lang genoeg wacht. Op de…

Ik slaap, de stilte omarmt mij. De wereld ben ik, eenzaam en alleen. Mijn dromen zijn leeg zonder jou. Jou missen verlangt naar wat ik dichtbij mij weet in de stilte van de slaap, waarin ik verdrink. De dagen duren, duren steeds door. De mensenmassa verdampt zonder een sprankje hoop op weerklank, zonder hoop op weerzien, vaarwel. De duisternis…

Ik heb een geliefde zonder gewicht. Zij vecht niet. Zij ademt niet. Ik heb haar lief zoals men een muur liefheeft: omdat zij blijft staan wanneer je ertegen leunt. Zij heeft geen gezicht, alleen de vorm van de kuil in mijn matras. Zij is de reden dat ik mijn schoenen niet aantrek wanneer het licht onder de deur door kruipt. Ik geef…

De zon die geen huid meer warmt, die alle kleur in grijs heeft doen vervagen. Slechts nog sprekend tegen de stilte, muziek die geen lading meer kan dragen. Loos bestaan, monotonie. Geen schreeuw, geen emotie. Geluiden verstommen zacht. Het verval van pijn in de leegheid van de kilte. Enkel woorden, voor het verval van het zijn.…

Er varen schepen op de zee niet een neemt mij mee alleen de gedachte zal ik blijven wachten? Het feest is druk, mijn tafel niet Weer niemand die mijn ogen ziet die staan te zwaaien en te springen help help help Opnieuw heb ik gedroomd dat stad en land werd overstroomd Schepen volgepakt vergingen Help Help Help Zijn er oren voor mijn…

Vallend, altijd maar vallend, in een put van vooroordelen. Jagend, altijd najagend, geluk dat waard lijkt om te stelen. Hopend, altijd maar hopend, op een vorm van barmhartigheid die niet vraagt om bewijs. Verlangend, altijd maar verlangend, naar een geest die mild blijft zonder zichzelf te verliezen. Verdurend, altijd maar verdurend…

Alleen in mezelf kan ik wonen, de plek, mijn onderdak, eigen warmte bij de haard, daar wordt mijn hart door geen stormwinden meegenomen. Alleen in mezelf kan ik wonen. Door de ramen van mijn lijf zie ik de aarde, weilanden, bossen, beken, zeeen groen in 1000 kleuren maar vooral regenbogen. Het levensspel? Het moet schoon zijn, heel…

het waren niet je schaarse woorden noch je zorghart waarmee je sprak het was dat niemand zag wie je was zelfs niet toen je je polsen doorgesneden had…

Als niemand mij viert, vier ik mijn verdriet zelf. Ik dek de tafel voor één, met stilte als gezelschap en herinneringen als brood. De kamer ruikt naar vergeten dagen, naar koffie die te lang koud bleef. Ik hef mijn glas op alles wat niet werd — de liefde, de hoop, het kind dat ik niet meer ben. Buiten zingt de regen een lied dat niemand…

Het is stil, niets te horen, alleen mijn hart bonst oorverdovend. In de stilte overstemt slechts mijn ademtocht het dreunend bonzen van mijn hart.…

De tafel staat te vol voor wat er niet gezegd wordt. Bestek tikt nerveus tegen porselein, alsof het ook weg wil. Er is kalkoen die niemand snijdt, aardappelen die afkoelen terwijl herinneringen warm en gevaarlijk worden. Iemand lacht te luid, iemand zwijgt te lang. Wijn vult glazen en leegtes tegelijk. We proosten op gezondheid met…

Aan het alleen-zijn ben ik, Na vele jaren van alleen zijn, Wel gewend, maar als mij De eenzaamheid overvalt, Zak ik weg in 'n diep moeras van Melancholische herinneringen, Herinneringen aan de tijd ik niet Alleen was, omringd door liefde, Die ik al zo lang, te lang ontbeer, Alleen nog in herinneringen, Herinneringen aan de tijd…

Er lag een kaart in mijn bus zonder naam, sneeuw die niet valt, een handschrift dat mij nergens naartoe bracht. “Warme feestdagen,” alsof warmte iets is dat men kan verzenden zonder afzender, zonder bewijs van leven. De envelop rook naar niets: geen huis, geen keuken, geen verleden. Alleen papier dat doet alsof het iets betekent.…

In hoeverre je echt bij me bent wanneer je leeft in mijn gedachten durf ik niet uit te leggen door middel van de geschriften oude mensen die me brieven schrijven over dauw van de zee en breekbare liefde die een ieder bij zich draagt, zo schrijven ze terwijl ik eenzaam verder lees over toekomstige natuurverschijnselen rampen die elkaar…

Ik bijt mijn nagels tot op het bot, tot het vlees zwelt en de bloedlijn zich toont. Niet uit angst, niet uit drift, maar uit een onstilbaar verlangen dat niets kan stillen. Elke beet een echo van verloren tijd, elke splinter een herinnering aan woorden die nooit klonken, aan liefde die ik altijd miste. Mijn vingers bloeden, maar de pijn…

Zakje chips, ontkurkte wijn Wachtend, zat ik in mijn hoek Ik sta recht en neem het boek Wandel naar het raam en gooi het weg Want er is niemand, echt niemand Voor wie ik het zal lezen…

Ik sterf niet Dat is het enige dat zeker is in een wereld die altijd uit mijn handen glipt. Eeuwen hebben mij geslepen tot iets dat nauwelijks nog mens heet. Ik herinner me gezichten: het lachende gezicht van een kind dat ooit in mijn armen lag, namen die vervaagden zoals stemmen van vrienden die ik lang geleden verloor. Elke poging…

Verscholen zit zij achter het raam Dat haar vertelt Van haastige mensen Van passerende seizoenen Die alsmaar sneller in elkaar overgaan Van de regen die tikkend Straaltjes op het glas achterlaat Van de bladeren die likkend Jagen over de straat Als tongen van de wind Van winters met rammelende takjes Van ijskristallen Van alles wat…

Op een bank ik het park komt een man naast me zitten Zijn handen verdrinken in een lange grijze jas Zijn hoofd verdwijnt in zijn rechtopstaande kraag Hij kijkt naar spelende kinderen Eens, in een vorig leven liep hij daar tussen, spelend, roepend Ver weg van de echte wereld Achter de donkere glazen van zijn bril zie ik nietszeggende…