Een flits van zin
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
109 De klok... die tikt niet, zij verslindt.
En wat ik dacht te zijn, begint
te rimpelen in de stroom van het misschien
Is dit de wereld? Of slechts het zien
van wat ik... wat ik... wil geloven?
Want als de rede dooft, wat blijft er boven?
Ben ik de denker? Of het ding dat wordt gedacht?
Een flits van zin... in een zee van nacht.
Ik... ik ben...…
Eenzaamheidshaiku
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
78 Ondergronds beton.
Naakte stroken van zwartgrijs.
Vervreemding en angst.…
Is liefde dan een machteloos erbarmen?
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
81 Het schip van aarde slingert door het ruim,
een splinter hout op kolkend zwart water,
waar de maan met wit en ijskoud schuim
de wonden slaat van nu en van het later.
Wij liggen in de buik van dit gevaar,
als tweelingen die op de afgrond wachten,
terwijl de seinen gillen, onverstoorbaar,
door de kieren van de lange nachten.
Zij slaapt. Haar adem…
onder de bloemen
netgedicht
2.3 met 7 stemmen
131 Na een staarwedstrijd
met de Narcissus onder de bloemen
besloot ik mij te verzoenen
met een opkomende viool
in twee kleuren stond zijn tulp
bloemrijk open-
gebroken
toen lieflijke margrietjes
voorbij kwamen gevlogen
‘Xanthippe!’
zou geroepen zijn
door de stinkende gouwe
maar het bleek zijn gele neef
een rouwende hoornpapaver…
Zo graag
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
98 Zo graag zou ik nu helder schrijven
hoe blij ik ben om al dat wit
van tere bloesems in de velden
waar straks weer lekker fruit aan zit.
Maar ga nu zelf dan vlug eens kijken
want straks is ook dit weer voorbij
en taal kan enkel maar verwijzen
maar van het schouwen leven wij.
Al is er meer dan wat de ogen
ons laten zien; er blijft de vraag…
Een moment voor de vroege zanglijster
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
126 Een moment van stilte
overvleugelt alles, ook al daalt ze
telkens neer bij nieuwe dageraad
blijft haar waarde toch behouden
wel luister en geniet mee van de lijster
van zijn luchtig vorrjaarsgezang
zijn roep omgeven in fijn gewaad
waarmee de dagen ontluiken
tevoorschijn komen, narcissen stralen
een moment van ‘stilte’
terwijl de…
TUSSEN TWEE FEESTEN
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
74 Pasen is voorbij
geeft door alle eeuwen heen
de vreugdevolle tijding
van Jezus' opstaan uit de dood
en komend leven bij God
voor Diens mensenkinders
Pinksterdagen komen nader
waarbij de Heilige Geest
over heel de Aarde
wervelwinden zendt
die onvermoeibaar waaien
ons voortdurend leiden
over onzekere weg
vol geheime beloftes
aanschouwd…
verlangen
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
166 en als de avond komt
de donkerblauwe avond komt
zijn regen
blauw glimmend
op de stenen valt
troostend
op de blauwe stenen valt
daalt hij af
langs zijn blauwe hemelkoord
daalt hij af
naar haar verlaten stad
hoe hij dan
verlangend
door haar blauw beschenen lanen dwaalt
en zij
vanuit haar donkere koele kamer
door de kieren van haar luiken…
Dag des oordeels
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
63 s Nachts op de kale berg
met de ongelijke treden
van smalle sectorpaden
zie ik heksen dansen
tussen de namen op de deksels
van de kniehoge graven
Met een fles in de hand
gaan ze voor wat geld
op de tombes liggen
Ik woon hier met mijn man
en vier kinderen, maar rein
blijven de zielen achter de draad
Vanmiddag las een Koreaan
in zijn…
Die dekselse dashond!
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
125 Voor kenners van kennels
vol hondstrouwe viervoeters
en laag kuitenbijtend klein wild
is 't een grof schandaal en
een schande
dat ik na een kwartiertje
blaffend geweld
naast de mechelse herder
die cave canem
over de casa waakt
de takshond pardoes was vergeten
je ziet hem zo over het hoofd
- arme teckel -
maar hij bijt je de…
Onderhuidse stilte
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
101 Er slaapt een wieg op het gazon,
waar een zonnebloem is overleden.
In haar krakende buik lagen kleden
van het kind dat de honger overwon.
De avond is steeds meer te beminnen,
nu de gordijnen haar frêle rug strelen,
en met haar de vele zorgen delen,
die zich verzamelden bij het linnen.
Soms vallen er druppels op de tere huid
van het kind…
De zwijgende eik
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
88 Het kluizenaarsleven is mij gegeven,
ik zie een mier een ander berijden;
hoor staal op hout na een overlijden,
naar perfectie moet je blijven streven.
U denkt dat ik lawaai heb uitgetrokken,
als een zwerende plek heb weggeveegd;
mijn pijn in de maatschappij heb geleegd,
wat je al hebt moet je niet vergokken.
Weglopen van mijn schaduw doe…
Klassieke regenzomer
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
142 Illusies van vrije geesten
huizen hier tussen betonnen muren
als onzichtbare lichtgevende beesten
het plaatselijke mystieke spook
eet alle voedzame woorden op
uit de lettersoep van wanhoop
er is voldoende duisternis
voor vier eenzame winters
maar achter regenwolken
is de zomerzon het mooiste beest
die over het seizoen heerst
er zijn…
Bubbeltjesplastic en de kunst van het begrijpen
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
313 Ik kauw de wind
als noradrenaline
ploppen
bakpoederkussentjes
omgekeerd in rijzend deeg
bellen
gas dalen
in het stijgende glas
trillen
baniers in de bries
bij het gloren van de daken
waai ik uit mijn stappen
knappen
badparels
in mijn boterhamzakje
spatten
bij het vijfde station
de waterballonnen pas…
Zomerregens
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
107 Ooit was hier welvaart
bloeiende handel, een lint
van havens vol schepen:
het land van de Filistijnen
Nu verstikt, omsloten
door het getto
Er vallen Zomerregens
die ons breken, botten
wegen en bruggen
kades en kantoren, daken
liggen op de grond
naast open riolen, ruik
waar we wonen, blijf niet
daar staan, veilig ver weg
op de wallen…
Bestaan
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
144 Ieder mens komt op de wereld zonder enig bezit
zo ga je uiteindelijk heen aan ’t einde van de rit
zomaar zonder land zonder geld en zonder kleren
gelukkig wel met talenten om heel veel te leren
helaas zijn die talenten al is het ongewild
voor de meesten slechts latent of vooral verspild
we zijn om niet geboren en zullen om niet gaan
dat…
licht en later
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
120 ik kus mijn zusje, klein en teer,
zij lacht en weet nog niets van “meer”,
geen tijd, geen dood, geen zwaar gewicht,
alleen het spelen met het licht
maar in dat licht sluipt stil een vraag:
wie ben ik straks, wie ben ik dan vandaag?
zal ik nog voelen, zien, bestaan,
of glijd ik naamloos ergens aan?
poëzie brandt, een zachte wond,
zij maakt…
Lente
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
100 De lente ontwaakt
met bedwelmende bloesems,
die pijn verzachten…
Ochtendschemering
netgedicht
1.4 met 7 stemmen
189 Ochtendschemering
roze licht boven velden
bomen zwijgen stil
Als schemer oplicht,
openen mijn zintuigen zich verder
dan nodig, alsof de aarde haar stem verheft,
en elk detail lichter binnenkomt dan woorden kunnen dragen.
Niet alleen ontwaken
geluiden, ook mijn breekbare adem
deint mee op het rijzen van de velden, terwijl
de omarmende…
Het Zwarte Goud op rantsoen?
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
100 Oliesjeiks en westerse producenten
Stilzwijgend over de Straat en hun zwart goud
Met doek van hun hoofd, want krijgen het benauwd
Djellaba uit, want ook die kost centen
Ultimatum is aan het verstrijken
Laat op tijd Donald Trump niets bereiken
Brandstof op rantsoen zou zo maar kunnen
150 miljard dollar aan schade is geen
Kattenpis
Bedrag…