Een plotse val, Met de neus in de boter, Is als dat wonder geschiedt, Een waarlijk geluk, Maar vaak, Komt het besef Te laat.…

Ik zie de bomen groeien onder een sneeuwwit gewaad als koningen herrezen uit onbestemde landen zolang de vorst hier heerst takken kreunen door het ijselijk gewicht als de aarde weer opwarmt vloeien lange tranen en zullen ze uiteindelijk weer zwijgen de metamorfose was tijdelijk…

ondertussen alsnog bestierde ontsiering Yeşilgöz’ hocus pocus de diepgevroren focus op de kerndelingen op gewekte burelen liggen ontgroende blaadjes te rotten onder een vers laagje voor laag net netjes gestapelde gebroken sneeuwwit als rechtsgedraaide melk- fase richting de toekomst der ontkleurde kamers wit voor onze ogen maar…

Door het oog van de naald zie ik mijn moeder. Haar lippen geperst duim en wijsvinger dansen om elkaar heen. Dwars en weerbarstig meer was ik niet.…

- Ajax en Herakles - Van huis uit ben ik pur sang Ajacied sinds Cruijffie, Swart en Neeskens' heldendaden ik sloeg ze elk europacupjaar gade maar volbloed godenzonen waren 't niet dat kun je lezen in de Ilias tienduizend schepen en man tegen man dat schoot niet op, het duurde tien jaar lang hij was de tweede in de strijd om…

Drijvend, in vierdimensionale dromen dansend op het getij breek ik door de illusie voor even ben ik vrij Ontketend, een sluimerend geweten knagend aan mijn essentie mijn geest geschonden, geketend aan existentie Meegesleurd, naar diepe duisternis verlangend naar het lumineuze licht het koude ijs dat langzaam scheurt woede getemd door…

Verandering in het lichaam, verandering in het hoofd, het licht komt door de jaloezie heen, mijn gedachtes blijven niet langer gedoofd.…

Ze dragen colberts, ze spreken beleefd, maar meten je waarde in wat je afgeeft. Hun handen zijn proper, hun plannen zijn groot, ze lachen je toe terwijl iets in je sloopt. Ze wonen niet onder het bed of tussen het grind, maar daar waar men winst boven mensenbond vindt. Een handdruk, een deal, een belofte op maat, en ergens verliest weer een…

Dichtend verkeer ik in een land met vele eetgelegenheden. Waar woorden volle borden worden om feilloos-lekker te bedienen. Alles voor een exquise smaak! Afgericht als een horige schik ik tafels rond een tekst. Bovenaan staat Etiquette, een heiligheid in de horeca. Dichtend overtreed ik strikt de regels. Essenties over hoe men smult: niet…

En dan nog iets, voordat ik het vergeet jij bent een god, zo sterk als de titanen olympiër, maar Zeus de oppergod heeft jou gestraft, en nu draag jij je lot op nek en schouders en je ruggengraat bezwijk je haast onder 't gewicht der aarde Waarom in Zeus' naam koos je niet voor hem en had met die titanen mee gestreden? enfin, je bent…

De maan herinnert ons dat het leven in cycli beweegt. Ze verdwijnt, keert terug, verandert van vorm— en blijft toch altijd heel. In haar stille gloed leren wij dat duisternis geen einde is, maar een plaats van worden. Zoals de maan mogen wij rusten, afnemen, opnieuw beginnen. Zelfs wanneer we onzichtbaar zijn, blijft ons licht bestaan…

De mateloze grootheid van onze Hemelse Vader toont zich in het heelal zonder einde of begin dat Hij eens maakte niets is God te klein Zijn onvoorstelbare ruimte draagt nauwkeurig zorg voor het nietigste bestaan microben en bacteriën leven dankzij alle aandacht die Scheppers geest hen geeft.…

Ik heb een geliefde zonder gewicht. Zij vecht niet. Zij ademt niet. Ik heb haar lief zoals men een muur liefheeft: omdat zij blijft staan wanneer je ertegen leunt. Zij heeft geen gezicht, alleen de vorm van de kuil in mijn matras. Zij is de reden dat ik mijn schoenen niet aantrek wanneer het licht onder de deur door kruipt. Ik geef…

Ik ben nu oud genoeg Ik ga het anders doen met mijn kleindochter tegen haar altijd eerlijk zijn, niet alsof zij God is, die alles ziet noch Big Brother China En geen zelfcensuur van afgekapte gedachten of verboden fantasieën Ook niet het aanleren van veilige gewoonten die goedkeuring kunnen vinden in haar ogen maar open, mezelf zijn…

een broddellap ligt uitgestrekt in roze geweld aan het schemer ontsnapt een trage ijsbeer fluistert duizend stiltes zwart verfrommelde krullen schuren tegen vlijmscherpe wilgentenen kriskras hongerig druk ik mijn wereld tegen jouw oor zuig ik je warmte op…

Er is iets achter alles wat we hier ervaren, een vreemde hunkering naar licht en troost, naar diep geborgen zijn, naar echt begrepen, maar door ons jachtig leven zelden klaar. We rennen dan van hier naar daar en voelen ons gewichtig door de daden, maar zien niet echt hoe alles ons gegeven is en dat ons zwoegen vaak maar lucht is, ijdelheid.…

In donkere gedachten heb ik mezelf gevonden een theatrale clown voor een anoniem publiek een deken van grijze mist over mijn denkwereld die zich dapper uitstrekt, maar op de vlakte blijft wanneer het gaat om echte stoere mannenzaken iedere avond hetzelfde doorzichtige toneelstuk ik ben mezelf, een ziel als deel van het bestaan in de hoofdrol…

de woorden die hij zocht op de muren het scherm benauwen vernauwen hem maar als hij de vogels volgt in vlugge formatie duikend in de toekomst die te na komt over die lijn die middenlijn deze witte regels als witte muren schurende deuren op losse kieren gezet dat drukt de pret zogezegd daarom refereren ‘zijn’ vogels ook…

de muur en het scherm doelwitten van denken gezochte ferme woorden doch zij bekoren niet doen verloren aan in dit onzeker bestaan ik kom niks tekort als het over liefde gaat maar leven bestaat uit meer en dan heb ik het niet zozeer over mijn eigen problemen maar over het claimen van de toekomst van de wereld van levens…

Er is geen antwoord op de lethargie die uit jouw schizofrene verveling straalt in de verwarde melodie van het zwijgen dappere nieuwsgierige Kolibrie je bent op zoek naar verse nectar in het diepe hart van een zoete bloem jezelf als centrum van de wereld in het schimmentheater van gisteren door uitgewoonde droomavonturen het dwangmatig…