Hier, mijn huis zo vredig als een stille nacht, waar warmte altijd op mij wacht. Hier, mijn gastvrij dak zo warmend bij jouw vonken, mijn schuilplaats in stormen en donkere nachten. Hier, mijn thuis waar ik mag dromen zonder grens, met liefde als mijn grootste wens. Spermalie, daar groei ik wijzer door jou vanbinnen rijker…

Een ijsbeer zei met enige frustratie, Wat hoor ik toch over polarisatie, De ene groep die maakt de ander vuil, Dat geeft voldoende reden voor gehuil, Maar ’t ergste is, van mij zijn ze gestolen, Waar zijn nu toch mijn mooie witte polen?…

Wie heeft nooit de zon gezien stralend aan de hemelkoepel? Wie heeft nooit het groen gezien op een stralend zonnige dag? Wie zag nooit het water kabbelend over vlakke meer? Wie zag nooit de horizon scheiding tussen hemel en zee? Wie heeft nooit gezeten in schaduw van bomen in het bos? Wie heeft nooit genoten van jonge dieren in de natuur…

Door wat laat ik me afleiden vandaag Mijn lijf dat stijf, dus yoga eerst. Mijn maag, gewoonten? Mobiel..appjes, nieuws, gedichten..wil ik iets roepen? Reageren op het onverwachte, ja. Mooie kerstkaart in de bus Heb zelf nog niets, gekocht, noch bedacht Afspraak met deze, nog ouderen dan ik, hoe die moedig elke dag opstaan, helder…

Wat mijn leeftijd is? Ik heb er veel en aarzel -- welke te kiezen.…

Een hongerige lintworm van 5 meter, een echte strateeg, woonde maandenlang in de darmen van mevrouw Deegh, vorig weekend verhuisde hij gezwind naar de bijkeuken, achter een plint, en elke nacht eet hij nu de kattenbak van Molly leeg ...…

een echt verhaal raakt je diep een stem met een hart dat leeft geen maskers, franje of schijn woorden die spreken: “Dit ben ik, dit is mijn verhaal” het groeit uit stilte, vreugde of pijn raakt omdat het zo eerlijk en echt is fluistert de waarheid, rauw of zacht schreeuwend om echte aandacht een echt verhaal verbindt mensen bouwt…

Opeens is het gevleugeld Het ros van de Goedheiligman Voor even speelt het Pegasus Omdat het schijnbaar toveren kan Het neemt je op zijn sterke rug En draagt je naar de Paardenbron Een regenboog vormt er een brug Van Kalliope's afscheidskus Naar een verheven exodus…

je hebt dorpen waar wordt geleefd gezongen, gesprongen gefeest, gefuifd gehuild, gebeden waar wordt gezorgd gekookt, bezorgd gewassen, gestreken gehaald, gebracht afgewacht je hebt steden waar in vele talen wordt gebeden op de knieën of met gevouwen handen waar wordt gekookt met onbekende smaken en kleuren tafels vol staan met gerechten…

Geluk, wat is dat? Het heeft zovele namen -- waar weinig van klopt.…

Eind Julie smul ik gratis bramen In de vrije natuur langs de bermrand Ze tieren welig dit jaar aan de wegkant Drommen gul in de zomer samen Zo woekerend dat ze zich verstikken En spinnen strikken webben er middenin Mijn aversie tegen die creeps overwin Ik en ik waak mij voor doornenprikken Kijk het volk aan dat zich blind een weg baant…

Het begint met projecteren je ziet in God een nieuwe maagd een vriend die aan de ziel knaagt een welkom aan de wereld. Nu we vertrouwd zijn geworden geloof je weer in aardse dingen een non die een salade proeft een welkom aan de heuvels. Je weet het misschien al het zijn emoties diep in jezelf een eindeloos verlangen een welkom…

‘k Vroeg acht vriend en vriendinnen voor de film, had vrije kaartjes Ging alleen, want niemand wou of kon ‘k Kwam iets te laat, had me verslapen vond toch de weg in film. Over waarschuwing ging hij tweede oorlog, over baby, liefde guillotine, te erg Was blij er niemand opgezadeld mee Film leek te willen waarschuwen waar te schuwen…

Fasten your seatbelts please daar komen wilde ganzen aan een vlucht uit oostsiberië vol oorverdovend gakken maar wacht u voor de roofzucht van de losgeslagen pegasus gevleugeld paard dat aangevlogen komt gedragen door de wind na zes jaar hechtenis in een heropvoedingskliniek in de buik van jumbojet 4-8-6 kgz brengt hij lieftallige…

heel klein poppedijntje met jouw gave en zachte huid jouw kleine vingertjes donkere kijkers die zo nu en dan de wereld in gluren de kleine kreetjes, het huilen dat allemaal maakt jou jou lieve kleine Maria groei maar fijn, en verrijk onze levens voor altijd…

De lijn van de vloed, een wisselgrens op het zand: dorre wierbloemen.…

ondeugd met een eigen karakter die graag de boel op stelten zet door steeds precies dat te doen wat eigenlijk toch niet mag door weide, gras, park en bos waarheen ook hij gaan mag speurt zijn ronkende neus het spoor dat hij volgen moet het vrouwtje is zijn grote held die al het andere vergeten laat als ‘s ochtend de wandeling lonkt huilen…

Vanuit jouw perspectief is de boom te groot, of het lichtsnoer te kort Maar mij is die boom hoe dan ook lief, hoeveel lichtjes hij ook mag dragen En het kerstlicht waar ik zo vaak van droom, hangt sowieso niet in een boom, en schijnt ook veel langer dan twee dagen Ik ben meer op zoek naar het licht in de mensen Het licht dat helpt…

ik wandel in mezelf een stukje mee en verdwaal tussen wortels en geboorte in dit uitbundig buitengebied is het pad meegaand maar zompig er ligt een steen om zich aan te stoten te bezeren aan verwondering over paarden in de wei, gevangen door zwak intredend ongenoegen maakt dit prikkelbaar, zijn het de haastige pijlen, gepatineerd…

Hij was een Jood die zich boos maakte Op de geldwoekeraars in de tempelhof Woedend kregen zij van hem een pof Die hypergevoelige snaren raakte Het bleek niet de uitgelezen plek en tijd Om dit te doen op het feest van Pesach Zoiets beroofde het Sanhedrin van zijn gezag En bezoedelde hun integriteit Jerusalem was een politiek kruitvat Een…