Paulus verstond blijmoedig zijn roeping steeds te reizen enige tijd in een stad toeven voor geestelijk werk daarna verder trekken voor onnoemelijk veel medewerkers gold de boodschap op de plaats blijven waar je woont en arbeidt sterk de samenkomst waar Jezus' wil wordt uitgelegd en ernstig nagestreefd men elkaar bijstaat vol liefde…

ze zit er nog verscholen tussen het riet als je het niet weet zie je het niet de wind deed wel haar best een dag lang gepest ze zit er nog verscholen tussen het riet als je het niet weet zie je het niet…

...Voortbordurend op het zaterdagse snelsonnet van Bart Adjudant... __________________________________ Men schrok zich dood bij die schaduwpremier De hel brak los, het werd adembenemend Ze gaan voluit hun eigen lijn hanteren Dat is ten voeten uit de PVV Minister voor Asiel, tegen Migratie? Waar was Schoofs rode lijn, die demarcatie?…

mijn schilderij is nog niet af ik heb te lang gewacht met de laatste streken de veranderingen bleven binnen dus geen subtiele vingers die kleur kregen in groeiend bewegen zij zouden de zorgvuldig opgebouwde harmonie onherstelbaar verstoren door het veranderde tijdsbeeld omdat hun schaduw in een andere tijd geboren was onder…

…

na al die angst, on- rust en verwarring ben ik helder en sereen…

Mijn land ik sta hier om te eren het rood, het wit, het blauw. Oranje zal ik nooit negeren de kleur waarvan ik hou(d). Ik zing... dit lied... als burger, met eerbied en getrouw. Het vaandel geheven met mijn hart vol van jou. Mijn land ik sta hier om te roemen de driekleur die ik beschreef. Die eenheid zal ik altijd noemen waar…

Onderdanigheid verbergt vaak een stille kracht -- Een ondergronds vuur.…

Ik liep laatst doodgemoedereerd op straat toen er een ​​man kwam die de tijd wou weten die mijn horloge aangaf, en ik zei 'weet iemand eigenlijk hoe laat het is en zou dat iemand echt iets kunnen deren?' De dag daarop liep ik weer over straat ze spoedden zich naar werk, men moest zich haasten de ene na de ander kwam voorbij tot plotseling…

Wat is er met het nieuwe kabinet Respect voor de minister predident Lijkt te ontbreken, hoe incompetent Wat worden we vulgair voor schut gezet Het schort sommige luitjes in de kruin Hoe welig tiert platvloersheid tussen puin…

ter herinnering en ode aan Charles Baudelaire (les fleur du mal) met de tijd op de hielen vluchtigheid trachten voor te blijven en dit natuurlijk allemaal tegen beter weten in maar je moet toch ergens voor op de loop gaan in het leven... maar goed het doel staat vast de eenzame aankomst ginds aan de finishlijn van het bloemloze…

sommige exen zijn niet uit maar komen soms weer eens aan bij mij Voor A.…

ga zacht ga zacht de nacht zal je dragen naar het heldere licht breek niet o breek niet duizend sterren koesteren je in de duisternis ga zacht ga zacht voorbij de zomer naar het bleke winterlicht breek niet o breek niet nu we woordeloos zijn in deze tijdeloze nacht…

De duisternacht zal straks weer heersen waaruit het nieuwe leven gaat beginnen gedachten dansen rond jouw naaktheid de maan lacht boven oceanen en jouw fraaie gezicht ik heb je lief wil ik je zeggen maar hoe moet ik het uit gaan leggen kan slechts mijn droom voor jou vertalen zodat je niet meer zult verdwalen de zwarte nacht…

lijken dagen groter als eindigheid nadert met de wijzers mee gloort een horizon onder opwaartse druk van een Toorop aan zee ach vezelarme lichtvoetigheid til niet te zwaar er blijven nog stonden te over en ochtenden zonneklaar…

Desillusie is: het belachelijke zien -- schoonheid negeren.…

ik kijk zie nog net de vage glimlach op het gezicht van het lijk dat ik ooit worden zal ik ben op tijd voor mijn ochtendwandeling waar wij in zelfgenoegzaamheid op het schelpenpad luisteren naar het geknisper en gefluister van zee en wind mijn vrind zingt altijd luidkeels mee ik houd mijn stok stevig vast hij geeft mij…

Hij schildert met zweet, een innerlijk tafereel. De Berg zijn canvas, zijn voeten zijn penseel. Over rots en kiezel, langs blad en gras. Hoger en hoger klimt hij, over afdalen nog niet nagedacht. De Berg zwijgt zoals altijd, en hij lacht.…

Een aura verscheen om onze hoofden in stofgoud der herinnering blinkt een medaille De zon in mijn leven de zon in je hart fortuin was een niets ontziend voortrollend rad Tollend en wentelend om elkaar heen in nacht en nevel duister trotserend De aura verdween passievruchts wederkeer een roos in de knop viel voortijdig neer…

A mystery man een duistere gast die zat ongenood in de zaal Prevelt amen gezegend onbewogen bewegend de spijs van zijn avondmaal Een guru met zen die in onschuld wast zijn hand in de lucht verticaal In zijn rechter wegend met zijn linker etend de kippen als kersen zo kaal Ik kan hier oneindig veel meer nog, niet weinig aan toevoegen…