Ik wil geen verheven regels verkondigen, naleven is me genoeg en soms help ik wel eens een blinde niet door haar te begeleiden naar de beste bedelplaatsen maar door een fiets te geven zodat ze zelf op weg kan gaan buiten de economische kaders van begeerte, bezit en behoud en dan de weg moet vragen aan kinderen en zoekende mensen omdat…

Water streelt de ziel golven nemen zorgen mee vrij in het moment De oever ontvangt mijn gedachten in een trage stroming, waar kleine rimpels spreken zonder woorden. Mijn adem die ruimte maakt, ik los op in de kalmte van het water. Wind en golven nemen de laatste spanning mee, als handen die zacht langs mijn schouders strijken. Ik leg…

in ijle verten het geluidloos verdwijnen van vleugjes gedroomde woorden die wij in deze verwarde nacht niet los kunnen laten de gesloten luiken weigeren de maan een streepje licht te verspreiden…

Zorgwekkend hoe willoos, als lamgeslagen kudde makke schapen, we ons in het zelfde kringetje laten leiden, keer op keer, op keer op keer. Hoopgevend dat vele enkelingen de overtuiging delen dat gezond verstand duurzame waarde heeft daar waar het algoritme ons duur komt te staan.…

In het Vissentijdperk kwam hij terug van jaren zonder stem zo ineens, out of the blue in verenkleed met zwarte glans stond hij opeens weer aan het raam en zong voor mij een korte serenade de verloren zoon 'Laten wij in schoonheid sterven als de zon rijst in de lente en de blauwe maan in vroeger licht, hier op locatie'…

De Lente-oogst ​O, ’t ritselen van de bladeren klein, zo bange voor de regen, die wachten op de zonneschijn en Godes milde zegen! De schaapjes in de groene wei, ze grazen vroom en blij; hun wolleken is pas geschoren, ’t geluk is weer herboren. ​Hoort! ’t Zoeven van de raderen gaat, langs ’t blauwe veld van water, waar ’t zoute schuim de duinen…

Liefdevol aanschouw jij. Aandachtig luister ik. Voorzichtig kijk ik. Zelfverzekerd zwijg jij. Onbegrepen spreek ik. Hulpvaardig verbeter jij. Ongedwongen schrijf ik. Onvermoeibaar steun jij mij.…

Het doet hem verdriet aan haar te denken zoveel intense vreugde heeft ze hem ooit geschonken woeste natuur haar geest en lichaam haar taal, haar liefde ze weet inmiddels hoe moeilijk het is in den vreemde te zijn. Hij stelt zich voor hoe zij haarzelf aan anderen voorstelt met de ondergang van haar belevingswereld…

Banden zoeven, ruggen zijn gebogen wolken woorden waaien mee: er rijden fietsers langs de zee Ze trappen en praten maar ruiken niet wat ik ruik kijken niet zoals ik kijk Ze zweten parfumluchtjes herhalen in monologen hun wissewasjes en voelen zich belangrijk…

mensen gooien hun woord vaak nog verkeerd gespeld en in non-poëtische zinnen zonder goed na te denken zomaar overboord in deze snelstijgende zee waarin ook wij gespiegeld leven moeten mensen lezen niet weten niet wat er al geschreven is wat al zolang bestaat want dat is niet waar het om gaat waar het wel om gaat is dat zij ook…

- een speciale oproep - Wees welkom hier, Servaes van Steemerdinck Heb jij je reeds verdiept in de auteur? Maxim de vaste schaduwsonnetteur doet hier als parelduikerseend z'n ding Hij heeft een kwart van tienduizend geschreven met Nemo, die veel lijkt op Elckerlyc, en van veel markten thuis is qua lyriek- als Orfeus die een steen kon laten…

stemmen echoën in haar hoofd, een raam dat nooit openstaat, iedere melodie waant zich een oorwurm, voor eeuwig draaiend om hem, wat in haar beleving speelde, als ongecoördineerd strijkorkest, cafés gevuld en vol van overleden verhalen, bolstaand van liplezers geroezemoes, lodderige salvo’s rond halfgare grappenlappers, meegebralde…

als zij hem toch eens lezen zouden als zij door die bril van hun verleden naar zijn heden keken als zij in opperste staat van bereidheid verkeren bevrijd van zelfopgelegde ketens durven te leren en echt weten als zij tegen de hoogste klippen van onwaarschijnlijkheid op alsnog van hun stokpaardjes af stappen in de wereld van ware…

--- De nacht vouwt om het huis, de nacht vouwt zich dicht, en de stilte valt en valt nog eens stil. De trein gaat voorbij, langs schapen, langs bomen, langs het rood van de avond. Ik ben bijna bij jou, bijna, zegt het hart, bijna en niet. Zij kijkt door het raam, zij kijkt nog steeds, in glas dat dromen breekt. Snaar voor…

Je bent weggebleven uit de oude telefooncel waar je ooit sprak met witte vogels en geluk dat uit de lucht viel je stelt me dikwijls teleur met jouw culturele adviezen alsof je niet weet wat een warme scheet in de oudheid betekende voor de arme mensen in de goot je doet je slimmer voor dan je bent maar het maakt mij helemaal niets uit…

De trein glijdt langs schapen, zon zakt achter bomen, avondrood vertoont een blauwe maan, maar ik voel mijn hart sneller slaan, want ik ben bijna bij jou. Als de nacht zich vouwt om het huis en de stilte als een deken valt, dan komt het verlangen sluipend terug, in golven van herinnering die nooit helemaal doven. Zij…

Over het fietspad blaast een oude eik nieuwe bladerlucht, toont trots de zwarte spleet binnen zijn kruin en voet: felle bliksem streed met de sterke stam; snel nam het vuur de wijk. Als onkreukbare vorst schouwt hij langs de dijk aan rivier de Mark, is voortdurend gereed tot waken bij spel van vreugde en leed in zijn klein, beschermd, niettemin…

De rijzende zon giet kleurpracht over het zwarte van de nacht die dan afloopt een wekker rinkelt zij vangt aan met donkerblauw een enkele ster die nog twinkelt beëindigt ze soms met een grauw weer wordt op mij gewacht zo vaak verkleurt ze vervolgens van paars door rood naar roze om daarna te komen tot het helderste blauw een merel…

De magie van hout. Klief- en stapelwerk troost ons op weg naar eeuwig.…

Groen blad aan de tak bloesem danst zacht op de wind leven begint weer Jonge vogel zingt uit het ei kruipt nieuw leven regen geeft de kracht Zachte ochtendzon dauw glinstert op fris grasveld dag wordt langzaam warm Bij zoemend bijtje tussen bloemen vol nectar lente ademt licht Warme lentewind knoppen openen stilaan zon wekt elke…