Zoete oorlog
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
170 De tafel kent ons.
Krassen waar woorden vielen.
De deur weet
hoe hard liefde kan klinken.
We waren jong.
Niet onschuldig.
Soms zocht ik warmte
waar jij niet was.
Misschien jij ook.
De nacht
heeft nooit iets verraden.
Nu drinken we koffie
in dezelfde stilte.
Jij kent mijn streken.
Ik jouw zwijgen.
De maskers
liggen ergens…
Kwartjes
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
304 Gespierd mahonie
vindt mijn hand plak
geribbelde tandjes
onder het vertrouwde hout
muziek glijdt
van de naald.
Een verzadigd viltje
vraagt om
vezels te plukken
als we soebatteren –
boven het schuim
van verse koppen.
Een wollen sjaal
glijdt langs
plakkerig leer
ruik ik Hajenius,
terwijl jij steeds
harder fluistert.
Bitterzoet…
Buik
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
151 Mijn benen liggen lang
als staken aan mijn op en neer
gaande buik, longen
en hart doen hun werk
Onder de bolling rond
mijn navel gaat het minder
goed, mijn organen zijn
ruim over de helft
van hun levensduur
heet het zakelijk, nou ja
het verval gaat langzaam
en blijkbaar niet alleen
in de gewrichten, mijn
schouders, rug en knieën…
De echo van een regenboog
netgedicht
2.7 met 26 stemmen
336 Een donkere lucht
zeven kleuren fluisteren
door de harde stad
Nu de boog rust in het
geheugen van de aarde, blijft de lucht
nog even dragen wat bijna niet te zien is. Elke kleur
laat een trilling achter, een zachte echo die door het bloed blijft zingen.
De stad ontwaakt met haar
scherpe randen en het rumoer dat als
glas langs de ziel…
Dagdromer van bloemen
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
203 Jij zag dronken vlinders
onder frisse lenteregen
in bijzijn van de dieren
in huizen tussen stegen
jij zag ganzen en zag mieren
regenwormen
in en onder aarde klieren
lesbische muizen
binnen steden overleven
heteroseksuele luizen
vol kleuren en plezieren
die van mensen en van stieren
vol hunkering van heilsoldaat
zonder vrees, naakt…
De mensheid
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
294 Wat hebben we geleerd,
alle mensen bij elkaar,
in de honderdduizenden jaren
van ons bestaan?
Wat hebben we allemaal beleefd,
bij elkaar opgeteld,
de meer dan honderd miljard
van ons die er zijn geweest?
Wat hebben we allemaal
gezien en gehoord
en wat hebben we
daarmee gedaan?
Wat hebben we eigenlijk
allemaal ervaren
aan vreugde,…
Medbeds
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
216 Doordat de zon
me in het gezicht scheen,
zag ik niet goed haar gezicht,
maar dat het vriendelijk groette
Dichterbij zag ik dat zij ‘t was
We praatten even,
hoe ging het met haar, vroeg ik
Haar voeten waren pijnlijk,
paard oud
Ik noemde iemand
die veel aan voeten werkt
Ze twijfelde,
had het over de medbeds,
voor paard ook.
Ik,…
FLUISTER
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
156 Ik ben de vrouw die nooit thuiskwam
regenjas van tranen, Amsterdam ademt mij uit
drie kinderen gebaard, in de Schelde gegooid
ze zwemmen met mijn gezicht, roepen mama
water slikt het
de man zei: godin
pakte marmer dat bloedt
de camera zweeg, de bank deukte stil
ik kus pillen als minnaars
smaak naar melk die nooit kwam…
Van Lieu sans frontières tot Lutjegast
netgedicht
1.6 met 8 stemmen
288 In de kop en de nek
op de romp van de randstad
heeft de westenwind vat
op de groene door vaarten
doorkliefde weiden
die het vreetzame gras
ziltig maken voor romige
melk en volvette kazen
de zuiverste zuivel
en zongerijpt fruit
meloen cantaloupe
botanische sla
avocado andijvie witloven
en rasechte appels en pereboomvruchten…
Madame Bofeery
netgedicht
3.3 met 17 stemmen
227 Weleens van de kunst
van het leven gehoord
en joie de vivre,
madame Bofeery?
Wat een trieste vieze vale
en vuile onvoltooide plastic kringloopbedoening...
Is er nog hoop,
met die wasmachine?
Of krijgen we morgen weer
de zoveelste variatie
op het gemankeerde leven
van bezemsteelheksen
en bruingele kattenpis
gemiste levensloopkansen…
Lamot, bevlekt met regen
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
215 De maan hangt als een gebruikt servet
boven de daken van het Lamot,
bevlekt met regen die nooit opdroogt
en ik lig hier, een ei dat nooit brak,
tumble tumble naar beneden
in de smalle kloof tussen jou en de afgrond
mijn moeder noemde me een geschenk
maar vergat de naam
zoals de wind vergeet waar hij de botten liet
van alle…
Niemand ooit zo gebroken als wij nu ademen
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
184 Een vrije vogel springt op de rug van de wind
maar mijn ribben zijn een smalle kooi blijven steken
in de oranje zonsondergang die nooit komt
alle namen van de vrouwen in mijn familie
verloren in de wind, alleen de bergen
herinneren zich nog hoe hun keel klonk
toen ze stierven zonder echo
nu ben jij als een god, zei de man op…
Prijs
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
224 De trein ruikt naar koffie
en oude jassen.
Onder het raam
een vuilnisbakje
vol gekreukte bekers
dat zacht tikt tegen de wand
bij elke wissel.
Het gordijn hangt scheef.
Zon glipt langs de rand
recht in mijn ogen.
Een man op de bank tegenover me
snurkt met open mond.
Zijn hoofd schudt
bij elke bocht.
Buiten:
keukens achter glas,…
Het hersenprogramma
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
165 Uitgaan doe ik in het park
Ik spreek jou aan: zo
jij bent hier op vakantie
en je vindt Amsterdam een leuke stad?
Heel anders dan thuis, ja, wat je zegt
dat heb ik ook, zo is het
Dat zal iedereen wel hebben
denk je ook niet? Jij bent jong
maar ik ken dat wel
Je moet het meemaken
als het kan, dat is goed
een mens heeft dat gewoon
nodig…
Over kinderen, liefde en dood.
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
209 Waarom verhult men zo fanatiek de dynamiek
van houden van, van liefde zonder schroom,
van intimiteit, seksualiteit en erotiek,
van een connectie, zo diep. Zo heel gewoon.
Waarom tonen wij slechts destructieve haat
en haar vazallen, voor wie wij allen knielen?
We tonen dood, vernietiging, de geweldsdaad
met bommen, die kraters slaan in onze…
Dulcina
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
223 Je bent de nectar
van mijn leven
hoewel er gif nu
door je bloedbaan sist
je zult mij nooit
kunnen vergeven
vanwege een zeer
landmijnige list
een brandbrief heb
je nog geschreven
waarin een vuurgevecht
van woorden gist
waar, Dulcina,
ben je gebleven?
Nu dat het strijdperk
onze sporen wist ……
laat ons wachten
netgedicht
2.9 met 12 stemmen
248 laat ons wachten
niet op ons leven
noch op de dood
wachten als essentie
op de kern
van wat komen gaat
wachten als kijken
ervaren
leren
en reflecteren wat
elk ogenblik bestaat
laat ons dus wachten
op de tijd die
dit moment overstijgt…
Reeds vertrokken
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
220 Voel jij ook de extase in de taal
van fladderende voorjaarsvlinders
herinneringen naast het gammele liefdesbed
voeden vieze schimmen op het vale behang
rebelse ratten onder het beschimmelde bed
behoorlijk onvoorzichtig, het is wrang
witte lakens een beetje smoezelig
kreukels in een gezond verstand
in een hotelkamer vol eenzaamheid
aan…
Vuurvogel
netgedicht
1.5 met 6 stemmen
201 Het achtergrondgebruik van satellieten
in ondergrondse bunkers in de bergen
zal volgens bronnen meer dan
de limieten
aan opgewekt uranium
verbergen
nauwkeurig brengt moshad
alles in kaart
daar is de fbi bij vergeleken
een kleuter die met vliegdekschepen vaart
wiens moeder enkel wacht
op bibi's teken
op het uur u, na jaren voorbereiding…
Ik slaap in de hut
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
131 Ik slaap in de hut,
op een matras van zeegras --
en droom jou bij mij.…