Hij weet het beter — I told you so — altijd net te vroeg. Legt grote woorden neer als grind op elke weg die wij nog moesten gaan. Niet om te bouwen, maar om te tonen dat hij al wist waarheen we gingen. Believe me. Ergernis schuurt langs tafel en scherm, opgeklopt tot iets dat winst moet heten, tremendous, zegt hij, alsof volume waarheid…

Mijn longen geschroeid door de koude ijle lucht, die dunne wolkjes uit mijn adem blaast De betoverende gordijnen van het Noorderlicht, waaien uit over het etherisch wit van velden Licht beneveld door zulk een majestueuze glorie, waar ontzag toeslaat in pulserende dromen Een bevroren stem galmt uit in een diep respect, richting de bergtoppen…

Aan één tafel stil tussen jouw adem en mij bewaar ik mijn rust Ik lees de woorden die je niet uitspreekt, een rimpeling in de lucht, een zachte zucht. Jouw wereld stroomt ongefilterd bij mij binnen, terwijl ik zoek naar de grens van waar ik begin. We delen het brood en de stilte aan tafel, maar mijn zintuigen vangen elk klein detail:…

Wat was ik dwaas vandaag: ik liep mezelf voorbij in duizend zuchten. Wat was ik dwaas vandaag: het leven is veel meer dan blauwe luchten. Wat was ik dwaas vandaag: ik luisterde niet goed naar wat zou moeten. Wat was ik dwaas vandaag: daarom wil ik met liefs wat mensen groeten. Wat was ik dwaas vandaag en wil wat wijzer zijn en…

Geen monument. Losse stenen die ik achterlaat om niet te verdwijnen. Geen nalatenschap die standhoudt, alleen adem die even blijft hangen op papier. Ik schrijf niet om te bewaren, maar om te bewijzen dat ik hier was— onvolledig, breekbaar, aanwezig. In elke zin zit een aarzeling. In elke stilte een hart dat niet wist hoe te…

De cultuur wordt geplet Machteloos gedoogt men het en juicht het soms toe Met gezond verstand en een opleiding begrijpt men half de wetenschap die in het eigen straatje past Volksvertegenwoordigers vangen elkaar vliegen af en nemen geen besluiten buiten hun eigen sprookjeswereld waar ze overal kunnen komen zonder een stap te verzetten…

O krinklende winklende waterding, met t zwarte kabotseken aan, wat zien ik geren uw kopke flink in t woud waar licht zich vouwt. Ooit leefde hier een voorhoofdhagedis, een mammoet en reuzeleguaan, planeet A was een godgeschenk, welaan, brengt sapiens hel en verdoemenis? In kamers van bomen, zwart in de witheid, blijft…

bloemen overal geurende bloemen de hele ruimte was gevuld met de bloemige geur van de langzame lente de melkweg was een grote bloemenzee zo ver je kijken kon rozen waar de honing uitdroop bedwelmd liep ik door deze augiasstal van bloemen vol schoonheid vol beloftes van schuld vol vergeving met troost vol vreugde en blijdschap een…

Simonides werd geboren op Keos, een der mono- en duosyllaben in de Egeïsche Zee Cycladen de oudheidkundig geleerden menen dat de roemrijke dichter tussen ca. 556 v.C. en 468 v.C. leefde achentachentig zowaar inderdaad doch die losse tijdsspanne zorgt zoals altijd wel weer voor problemen Simonides zou volgens die data als grijsaard,…

hoe kraaien in dichte bomen krassen watergeesten kronkelen in woeste grond hoe zwarte engelen zich verschuilen achter struiken de buizerd hongerig boven velden zweeft hoe wolven huilen in duistere nachten de grillige wind gestaag bloembedden vlecht hoe de dood in koele watergronden geduldig wordt gewiegd hoe de veerman wacht bespiedt…

Winter is op het land koude trotseert de geluiden bomen worden om gezaagd schaarste is er op de bodem ijsvlekken glijden dageraad is aan het priemen slechts menselijk geluid. Haardblokken vatten vuur soloconcerten zijn alleen stervende woorden vallen stil, uitgedund veel te kil. Ondergesneeuwde verwachtingen einde van tunnels zijn…

In kamers waar het licht zich vouwt langs de randen van vertrouwde dingen blijft haar naam een stille trilling. In hout, stof en schaduwsporen. Er leeft iets dat niet verdwijnt. Een zachte stroom die je omhult, zoals herinnering niet spreekt, maar fluistert in gebaren. Het verdriet huist in de…

Ik weet niet of er woorden bestaan die de schittering van vroege sneeuw of het zomerlied van cicaden verstaan. Is er woord dat ergens toe leiden kan naar olijfgaard pijnboomwoud of naar het licht dat in de dood verschaalt? Ik weet niet of er woorden bestaan die een pad van ijs doen smelten kilte en kaalslag kunnen verslaan. Is er woord…

Gezondheid, een goed gevoel, ik weet niet wat men bedoelt, ik kan me geen tijd herinneren dat de zorgeloosheid ongehinderd, zo het in een kinderleven hoort te gaan, naast me op de speelplaats kwam staan. De schommel vermomd als springplank naar een toekomst voor stank en dank; de zandbank een loopgravenvoorloper waar enge hel- en verdoemenishopers…

Cruciale kernen schermen zich af een trekt zich terug een andere wenkt ons een derde, verlost wil het liefste verdwijnen Maar wie goed kijkt ziet niets is minder waar dit alles is mana illusie en wanen Zij groeien verspreiden zich verheffen zich eerder boven de middelmaat willen geconserveerd blijven ademen opbloeien met de…

Vallend, altijd maar vallend, in een put van vooroordelen. Jagend, altijd najagend, geluk dat waard lijkt om te stelen. Hopend, altijd maar hopend, op een vorm van barmhartigheid die niet vraagt om bewijs. Verlangend, altijd maar verlangend, naar een geest die mild blijft zonder zichzelf te verliezen. Verdurend, altijd maar verdurend…

=========== ================= even geen dichter zijn en moeilijk doen over dingen die niemand opviel: te fijn en te subtiel, maar dromen van naar je werk te gaan in volkomen kalmte, de dagen doorbrengend in harmonie met je handen en in het hoofd. Je hoofd en tijd is er niet en je praat bijna niet, maar de mensen begrijpen elkaar (telepathische…

Ik kom eraan Ik spring, ik val, ik vlieg In een gapend gat Een soort van dal Schreeuw niet zo Ik hoor je heus Veel te goed Dichtbij genoeg Zo leeg, zo lui Je brein, een reeds gepelde ui Waar is de diepte, de inhoud? Je mening, een veelvoud Schreeuw niet zo Ik hoor je heus Ik versta de leegte…

Een rossige zon zag ik net een moment boven de daken blaken door zwijgende takken van ferme nestenhoeders geen weduwe zal haar plichten verzaken in de winterkou net onder het nulpunt dat de meren bevriezen de vogels die hier zijn overgebleven schuilen bijeen doorstaan de nacht samen tot de ochtenddauw…

Was ik maar een dichter, een meester van taal, dan gaf ik je elke ochtend een lied dat nergens om vraagt. Een ode zonder gewicht, eenvoudig genoeg om niet te breken onder wat ik voel. Misschien moet ik je schrijven, mijn woorden blijven steken, alsof verlangen geen grammatica verdraagt. Ik hoop dat je het voelt, maar niet begrijpt…