Adem schoonheid drink de warmte en verheug je om vele kleine dingen. Groet de dagen van de lente koester ze met tederheden. Draag de stilte laat je vinden zie de vogels hoor het groen.…

op klaarlichte dag verdween jij in splijtende tijd niemand vroeg of jij die zwaarste reis aanvaarden kon de zon zocht een uitweg achter de huizen de korenhalmen bogen boven de bomen kraakte een lied over de wreedheid van het uiteenscheuren het verdwijnen in lege velden niet nooit meer zijn onthutsend het dorstige papier dat…

Ik zei: geef mij de waarheid, niet het zachte licht van verhalen, niet het glas dat alles glad trekt, maar wat achterblijft als je niets meer verbergt. En de waarheid kwam — niet als een helder antwoord, maar als een raam in januari waar elke adem zichtbaar bleef. Ze sprak niet luid, maar zette dingen stil, en wat zij wegnam bleek precies…

Er slaapt een man in mij. Soms noem ik hem zacht de mijne. Hij vult mijn ribbenkast met rust, neemt mijn adem even mee en geeft haar later terug, warmer. Ik loop de kamer uit, niet boos, alleen even alleen, terwijl zijn geur nog om me heen hangt als een jas die ik zelf heb aangetrokken. Mijn heupen werden ronder door de jaren, een kind dat…

de mist hangt ginds nog laag boven de aarde tot de morgenzon de damp verdwijnen doet vanuit coulissen van wijdgeopende gordijnen zie ik het trage schouwspel als een gestaag ontwaken van het vroege landschap voor een nieuwe lentedag...…

Vroeger was een wolkenlucht. Toen niemand wist van digitaal. Een in een oor gefluisterd woord werd niet gehoord. Het heeft nu nooit bestaan. Er zal een tekening zijn geweest. Ergens op een dag een beeld dat ach arme, ver voor onze tijd, uit de geschiedenis is gewist. Er was een gedicht. Dat moet er zijn geweest op een rotswand aan de…

Jas, jas, jas zei je tergend langzaam en je herhaalde jezelf jas, jas, jas tegen de daden van mijn ontwaakte lichaam naast mijn gewraakte naam. Het was een komen en gaan nieuwe taal in nieuwe verhalen de voordeur ging open en dicht leugens staken de kop op als raadsels waarheden verschenen en verdwenen alles kwam terug in herinneringen…

Ik sta op het balkon bijna-gewoon te denken aan de mannen in de zaal die mijn kleren monsteren en zich een beeld vormen van mijn lichaam Zo ben ik dus zo verhouden mensen zich tot elkaar, aftastend wie ze zijn in de ogen van anderen elkaar inschattend en afwegend met wie ze wel willen praten en wat flirten, wie weet wat er dan…

zit ‘t in verkeerde vormen de neus die nederbuigt, de te dunne mond zit ‘t op de tanden, in viezige sporen pukkels, littekens, een onzuiv’re huid of zit ’t dieper, in het hart verborgen in donk’re hoeken, vol van macht leeft ‘t achter monden die draaien over angst die de ziel duisternis bracht kleeft ‘t in verleden als droge wijn in schaduw…

=========== ================= ik heb niets op school geleerd behalve ik observeer slechts de sport van het menselijk tekort. alles spant samen tot een verschrikkelijke schoonheid. alles wat ik zie en mijn ogen zullen vergaan. maar alles zal blijven, en andere ogen zullen kijken. ================= ===========…

Ooit schreef en zong ABBA en won glansrijk Met WATERLOO het Song- festival Met carrière van goud Hebben zij zich tot Multimiljonairs gezon- gen Hard werken, zonder druk Ongedwongen ABBA Topmuzikan- ten en -zangeressen Met de mooiste klanken en stemmen Wonnen in de jaren zeventig van Napoleon Deze roemruchte Slag bij…

Opnieuw staart hij in de nacht in zijn tuin als hij niet beter wist zou hij niet zeggen dat zijn gedachten vruchtbaar zijn zelfs vruchtbaarder dan menig bloem die onbestoven vergeeld verwelkt de ruimte inneemt als het ware onkruid zinloos en welig tiert in zijn biodiverse multiversa Maar nu blijft de man de kalme observator…

waar vind ik troost als zwermen zwarte vogels altoos boven mij vliegen soms in angstaanjagende duikvluchten recht op mij afkomen waar vind ik troost als de lente geen lente meer is de zomer geen zomer meer zal zijn waar vind ik troost als ik voortdurend leef op losse schroeven waar vind ik troost zachte troost…

O limbo, jij die duizelingwekkend oorsuizend door de schacht ter helle vaart vertel mij, wat is in vredesnaam een loevende lichtoog? Ik ken wel toevallig een veiligheidslichtoog, zo'n lantaarn op de helm van een kompel als jij diep in tartariaanse spelonken maar een loevend lichtoog is mij niet geheel helder - sterker, ik weet…

Vanmorgen dacht zij hoe elk begin diep binnenin altijd een einde in zich draagt. Hoe zij met zoveel liefde de wondere kracht van het nieuwe leven met de hele wereld wilde vieren. Vanmorgen zag zij hoe vogels wegvlogen dacht zij aan de zwarte dag die zij niet wissen kon. Hoe zij het tere leven in haar lijf gekoesterd had een ademen…

Mensen van de dag je kunt het zelf niet rekken leven met traan of lach tot je het niet meer kunt trekken. Mensen van de dag het leven begint zo mooi geniet elk moment en lach de jeugd is als lentetooi. Mensen van de dag elke dag in zomers warmen waarin je vrij leven mag en de vrede mag omarmen. Wij, mensen van de dag denken dat we…

In Munnekeburen kon ik uren turen naar witte wolken in een sloot naar het koolzaad dat ontsproot de paarden-boterbloemen in de berm, het verse groen weer aan de struiken, afgelegen van verkeer de huizen alleen met boot of lopend aan te komen Ik waande me, zo stil en fris de lucht, in de bergen even En dan de ooievaars, die er zweefden…

Zo graag zou ik je laten weten hoe dankbaar-blij mijn ziel nu is maar ‘k vind niet gauw de juiste woorden en vraag ook best vergiffenis want ‘k twijfel soms nog aan je vriendschap want zelden stuur jij een bericht als ik niet eerst een mailtje stuurde of woorden van een nieuw gedicht. Je hebt het druk, dat weet ik echt wel en dagen gaan…

Schrijf ze of lees ze Mooie woorden helpen wanneer je ze nodig hebt al zijn het maar woorden geen eenzame eenzaamheid geen verdrietig verdriet en geen wanhopige wanhoop wel suggestieve beelden van herkenbare feiten of persoonlijke fantasieën en die kunnen je troosten kunnen je uit de greep halen van de echte situatie en de echte gevoelens…

Wie zit er 's nachts in de toren mens sana de kroontjeskruisspin? op de kale berg rust a godinne In het veld dat mij draagt zijn demonen de kinderen der rekening als bloemen verwelkt in de goot voor de echokamer waar ieders lot doorweegt als reality soap in het derde persoonsperspectief zijn dwaze moeders in een niemandsland bloesemdrift…