Ik weet nog goed, hoe het was, die dag de allerlaatste dag dat ik je levend zag je lachte naar me en ik kon alleen maar terug lachen terwijl mijn hart huilde, slikte ik bittere tranen Omdat de strijd verloren was zag ik je liggen, op je laatste bed, van glas We wisten allebei, alsof het in de lucht geschreven stond dat er afscheid in…

Vandaag schrijf ik een zacht gedicht een vers dat vooral over vergeven gaat wegvegen van tranen langs een gezicht alsof er enkel een mooie toekomst bestaat dat ik mezelf vergeef dat ik zo hard was nooit zwakte en liefde heb kunnen tonen veel eenzame jaren met een gevuld glas daardoor nooit heb durfen samenwonen gelukkig is die periode nu…

25 februari. Al vier citroentjes gezien, de sneeuwklokjes nemen de wijk voor de krokusjes, het getierelier der vogeltjes is niet uit de lucht. Ik versmelt met de schaduw van de struik, langgerekt. Niet lang meer of de zon in het zenit doet ons krimpen.…

Waarom zouden wij lopen door drukke straten tussen massaas die niet kennen en niet zien in doolhoven tussen huizen onbekende mensen waar de adem je wordt afgesneden waar geen kruimel horizon is te ontwaren en de blauwe hemel wordt verduisterd door woontorens. Waarom zouden we lopen door de dode steden waar geen wind de adem je toe kan blazen…

De kamers leeg, de muren kaal, de foto's weg, het hol geluid, de scheurtjes scherp, de mankementen bloot: de oude thuis wordt huis. Pijn en weemoed. Zoals bejaarden, man en vrouw, in hun naaktheid, zien wat de tijd aanricht met hun lijf, tot tranen toe bewogen door een golf van tederheid.…

Het gras huilt zonder geluid, alle bladeren fluisteren, het kind speelt alleen, grote mensen haasten heen. De stad hult zich in geluid, auto's, trams en bussen snellen nergens naartoe, straten zijn vol met leven. Als de avond valt, keert het tij, een hond die zijn baas uitlaat, een overwerker onder zijn jas, lege tram knerst naar de remise…

Vanaf Het Paard is er flink gegraven, dwars door het eiland, daar waar nu de Oostervaart loopt, tot aan de terp van Wittewerf Verder, op het vasteland ging het kanaal door het Groote Meer onder langs het Zwet schuin door het patroon van het Waterland langs Holysloot en de Bloemendalergouw tot aan Durgerdam, verder reikte het vertrouwen…

De sleutel ligt in zijn hand. Hij schudt ze boven de gootsteen alsof er één ontbreekt. De kraan loopt. Op tafel twee kopjes. Eén met lippenstift. Hij veegt de rand schoon met zijn duim tot het porselein weer wit is. Hij kijkt op naar een vrouw met natte ogen en een glimlach die te lang blijft hangen. Hij zoekt haar naam tussen zijn…

Het gebeurt nu slechts in duistere verhalen het zuchtend landschap van onze verwachting verdwijnt je struint langs spiegelende wateren een oude blokfluit in jouw rugzakje Zompige moerassen zwelgen verzinsels wij zijn het groene pad der kikkers niet kwijtgeraakt en volgen steeds geleerde sterrenstelsels, verre planeten jeugdig fluitend onderweg…

Opsommingen die uit het hoofd komen maar nooit door het hart worden geloofd plechtige taal die over een elite spreekt beeldentaal zonder diepere wortels allemaal verzonnen door het intellect aanwezig op aarde als overspannen insect het samenvloeien van genegenheid kost de nodige moeite en serieuze inspanning nu de weg naar dichterbij…

Wanneer de zilveren beken in de floraloze valleien des doods in de verdeelde staten samenvloeien en uitsluitend in die gevallen waar de mekong in de slangendelta der gouden driehoek niet langer meandert door leguanenwouden telkens wanneer de razendknappe, draadloze mini-pc van uw mobiele telefoon langs onzichtbare weg met de snelheid van…

met kiezen op elkaars ontstegen sterk water verstand op het rekest de overleden idee dat het vaststaand concept eeuwig onveranderlijk werkelijkheden schept uit golven der fantasie de waarheden kweekt in kannen op kruiden zien wat niemand ziet hoog besluiten te slaan dan handen allen ineen het kopje d’r bijhouden doordouwen…

Ik dacht de winter weg. Mijn geestesblik richtte ik vooruit, kwam in een sfeer van behaaglijkheid. Het oor in mijn geest nam vogelgezang waar, gaf mij verbinding met gevleugelde vrienden. M’n geestesgevoel ervoer een briesje, deed mij licht huiveren in dunne kleding. Geestesreuk in mij snoof frisheid uit de lucht, merkte verschil met…

Van niks bewust “Ik heb er geen actieve herinnering aan.” Ik ben me van niks bewust! Echt, helemáál niks..! Weet je, We komen uit niks en we gaan naar niks. Ik is in N ik S Heel al Allah Heilig Niks Daar waar Niks is Is Alles Soms verlang ik zo naar niks! Naar Liefde met een grote L Naar daar waar Het licht het…

Zijn geest mag dan geslepen zijn, hij blijft een rauwe diamant; zijn kern die tot citadel verworden was, gescherpt in historische stormen, brandt al naar gelang het voorgaande, zo zondig dwalend door lege valleien, de verlaten bossen, al loslatend, trots overblijvend, levend met het stille monster van deze tijd. En laat hem.…

dit is niet zomaar een lege vitrine er staan namen geschreven van schelpen en vlinders bossen en gebergten zingen er net als duinen en stuwwallen in de verte een stad je laat je gedachten gaan ongehinderd en voorgoed dit is geen vrijheid maar een eindeloze reis gevangen in bestemming…

Ze was als een regenbui in de lente onbevangener dan de eerste zonnestraal frisser dan dauwdruppels in de mist maar warmer als ijs Ze geurde fruitig naar appels, groeiende bij bladeren in de zon, als belofte, dat ‘t nog moest rijpen zij was zo’n helder licht ik was voor haar gezwicht Iedereen smolt in haar handen want zij droeg liefde…

een fuga van de liefde zweeft met haar eerste prille stem door het dal een bries draagt de volgende warme klank in tintelende handen naar huis tonen voegen zich samen als een liefdevolle belofte een vloeiende groet troostende vallei poëtisch tapijt van verweven herinneringen hoedster van meerstemmigheid een fuga van de liefde…

Alleen in bed, dat is niet zo erg maar ik mis jou, ik wil je voelen, ik wil je kussen Niet alleen in mijn dromen Het helpt niet dat ik steeds op mijn telefoon kijk Je belt me niet je denkt niet aan mij En dan belt mijn moeder Gaat het wel goed met je? Kom je morgen weer eens? Dat is zo gezellig Wanneer ik tussendoor even naar buiten…

Zaadbelofte tussen mos, kleine, nieuwsgierige spriet, al een beetje een zoethoutje, zoek je naar een taxusgeur? Uit een puberend 'Why not?' klim je zigzaggend op tot kerel, breedgeschouderd, gotisch vertakt voor wie jou straks het hof maakt. Kijk nou: een mens beschadigt je aanzien: jou treft een akelige torrenplaag... Hevig strijden je…