In verre velden, ver voorbij het licht, in onbestemd gebied, zit ik teruggetrokken in de hoek van het gelag. Starend in een kop zwarte koffie, zwart en zwaar als obsidiaan, berust ik in de gebeurtenissen van de dag. Het geroezemoes van stemmen als achtergrondruis — onhoorbaar, maar doortastend — vermengt zich met schaduw en rook. Nog…

Geen sprankel in de stilte. Geen glimlach die zich aandient. Geen hand die denkt dat aanraking iets oplost. Laat alles blijven zoals het is. Vlak. Veilig in de monotonie van mijn hoofd. Geen geluk dat oplicht. Geen verdriet dat explodeert. Alleen het trage tikken van wat ik al ken. Laat me liggen waar niets verandert. Verandering…

Bizar ggr. Zo staat het in mijn brein gebeiteld. De ezel vond zijn brug en beklom de Olympus. De godenzonen strijden om de eer Ik kleur de cirkels in een vast patroon. Bizar ggr biedt mij houvast. Ik laat me niet ringeloren. Pons asinorum. Zeus glimlacht.…

de kleine gestalte die met slanke handen bezwerend zwaait naar de eerste violist die zich stampvoetend naar de cellist begeeft die in overgave oor oog handen biedt aan zowel Addio caro als aan il cattivo de slechterik die kleine man niet bang voor de storm en zijn lot de hagel die het prille graan verbrijzelt als de hemel…

Hoor hoe de wind haar zware zuchten loslaat op rots en strand, stof opneemt wat zich vastzette, en niets achterlaat dat zich kan verschuilen. Zie hoe het water zich eerst inhoudt, geruisloos, tot het breekt in golven die alles meenemen wat niet standhoudt. Wat onrein is, verdwijnt niet, maar wordt opgenomen, verplaatst, uit zijn schaduw…

de dirigent danste door de jaargetijden van de rode priester toen zij aan de witte stilte van deze winter dacht hoe het lot haar als een vlok deed tuimelen en zij zich niet veel later verdwaasd bevond op harde grond…

Er wordt gehuild, hoor ik maar dat ben ik zelf en dat klopt niet met mijn leven het goede leven waar zovelen van dromen In de spiegel zie ik hun gezichten in mijn zorgen en betraande ogen Ze bedreigen me niet met afschrikwekkende slangen Ik versteen niet niet van honger noch van gestold bloed Ik kan meer delen en het met eigen…

Die Ockeloen is, als je het mij vraagt, een vreemde vogel a rare bird, om zo roekeloos met zijn onvermoede krachten te smijten enkel om zijn collectie peperdure elpees uit te kunnen breiden of naar de sterren in het bos te gaan om zich er te wijden aan het musis sacrum, de geneughlycheden des gemoeds maar kennelijk had…

‘ik spartel als een vis in deze hengelloze hoogmis van wat niet langer is’ maar om dan zonder treuzelen die gewelddadige reuzen van Grutte Pier tot Goliath het zijn er zat op te peuzelen gaat mijlenver buiten mijn zone van comfort beter buig ik ze om een soort van allegorisch tot windmolens 'nolens volens' zo je wilt metaforisch…

heilige verlangens naar onbereikbare liefde gewond, licht dooft wijl Orpheus afdaalt naar de onderwereld in het zicht van Charon in de lichtstraal houdt zij een witte duif van hoop vast maar de plek die hij betreedt kan omgekeerd zijn of een weerspiegeling van wat verschijnt liefde voor de onbereikbare verheft zich in die van de vader voor…

De sneeuw pruttelt zich gestaag een weg in haar eeuwige cirkelgang. Het vaste molecuul zingt haar zwanenzang tot vloeibare eenvoud. Ik schuifel behoedzaam in de met nepbont gevulde laarzen over de gladde aardschil. Mijn laarsloze hond beweegt zich met rappe wil achter, naast en voor mij niet gestoord door het spel der drie atomen. Thuisgekomen…

De ontwikkeling van het ik, het ego, is een precair proces, zo blijkt maar weer. En wat waar, of waarheid, is, is afhankelijk van wat je definitie is. Ik denk dat mijn gevoel mijn gevoel is; ik voel dat mijn pijn mijn pijn is; ik zie dat de waarheid verloren gaat in de zeeën van ikken, van ego's, die de waarheid toe-eigenen…

Wie had het over teveel hooi op z'n schouders gesproken welke joris ockeloen sleet z'n dagen tussen boeken in het hoge noorden van de uni van de rug? Welke studhaspel was zo'n afgedraafd maliepaard dat hij tot niemands verbijstering - althans niet van het uitzendburo dat hem dit voorrecht in de maag had gesplitst voor een…

Het kleine boompje hangt zielig gebogen neer; zijn twijgen zijn zwaar van gele katjes vol kracht voor hun komend kort leven.…

Je bent hier met die stille warmte om een eenzame vrouw te troosten omdat dat haar verstandelijke vermogens afgenomen zijn met de voortgang van tijd is zij niet meer zo slim als voorgaande jaren je kunt het de kunst van het weglaten noemen dat ze het nieuws niet meer volgt en zich afzondert van de werkelijkheid die in het journaal komt vergeten…

Hij liep naast je, maar jij zag niets. Niet zijn ogen, niet zijn stilte, niets wat hij brak met elke adem. Hij sprak, maar zijn woorden vielen tegen, op de grond als hopeloze scherven. Hij is er niet meer, niet in jouw wereld, niet in die van ons. Hij is verdwenen, uitgewist, vergeten voordat hij schreeuwen kon. Hij is weg,…

Jachtsneeuw De winterlucht spant zich samen, donker aangeslagen. Zij draagt het weten met zich mee van een bui die nadert en niets vragen zal. Zelfs de laatste bladeren, schraal vastgehouden door takken zijn in spanning, ritselen niet, maar trillen, vóór wat komen gaat voortgedreven door een jachtig wit.…

de één vindt van wel de ander van niet te bestaan als aanhoudend voortduren met toegesnelde schemer in het verschiet…

Het zit allemaal in mijn hoofd, zeg je. Alsof dat het minder waar maakt. Ik zie duisternis waar jij licht eist. Ik zie scheuren waar jij stabiliteit noemt. Het zit in mijn hoofd, maar dat is waar ik leef. Waar alles gebeurt. Waar niets ontsnapt. Wie vertrouw ik nog als jij mijn angst herdoopt tot iets. Dat ik moet inslikken om…

Je kent het wel: taxiën, de aanloop en omhoog, de wolken met luchtzakken in De gewoonste zaak van de wereld tegenwoordig Juist dan ben ik bereid om te sterven, overzie ik de samenvatting van het leven onder mij, langzaam uit- gewist door de witte wolken- gum, tot een blauwe hemel- leegte met op het eind van de dunne vleugel een…