Het is het jasje dat weer aan moet als je weggaat, de fiets die 's ochtends net wat stroever trapt. De condens op de ruiten van de buren, waarin een vinger snel een cirkel trekt. Het gras blijft langer nat, de appels vallen zonder willekeur. Je veegt een spinnenweb uit je gezicht. Er is goud met paars, en diepzwart in de hagen. Een omslag…

Nazomerlicht valt over het vlakke landschap alles komt dichtbij De ochtend ligt stil in het licht dat door de bomen valt, en ik voel hoe alles zich nog eenmaal opent naar warmte, hoe het groen in mij dieper wordt terwijl zomer zachter ademt. De lucht draagt de geur van gras en aarde die de nacht nog vasthoudt, en elk geluid komt dichterbij…

Een oude klok tikt zacht tegen de blinde muren de weide wereld buiten krimpt ineen De lenige bomen buigen in het duister, maar in haar slaap is zij alleen. Buiten jaagt de haastige regen, de woeste storm spookt hevig om het kleine herenhuis. Binnen, onder een sprei van wol, is zij gelukkig in een veilig thuis. Zij droomt van blauwe…

naijlend in tussenvorm met overhang boven velden de aanloop naar het aantrekken van een jas de vergrijzing van blauw overvolle fietspaden de geur van een nieuwe school het schijnsel van kunstlicht meeruren voor de tv en dat bij gekortwiekte dagen geur van bos, bier en brandhout het afgezakte thuiskomen en overblijven bij intredende…

de zon staat steeds vaker op verblindende hoogte als zij haar zachtgouden haren duwt over onze afdraaiende zijde de lichte nazomerwind is hard geworden voor handen in jouw bleek gezicht begint de kou te snijden en laatbloeiende bermbloemen schenken een felrode glans als bloed het land overstroomt tot pal voor onze voeten…

Brutaal de hitte die neerdaalt buiten haar tijd, zelfs schaduw helpt niet. Alleen de waterval hier gunt mij een toevluchtsoord.…

Zomeravond - een trilling blijft achter in het hoge gras In het vroege zomerlicht dat zich zonder haast over het veld ontvouwt, merk ik hoe de warmte in dunne lagen ademt en mijn huid herinnert aan een eenvoud die ik bijna vergat. Wanneer de middag zich als een zachte sluier rond de bomen legt, voel ik hoe het landschap in heldere tekens…

Rondom het hechte, maar milde kasteel willen ruime, kleurrijke bloemperken ondanks zware hitte hun bloei versterken. Toch blijft de zon trots op haar woekergeel. Tenslotte laat enig regengestreel gloed en koelte met elkaar samenwerken. De verfriste vijver krijgt liefdesvlerken: vurige hartstocht brandt uit de kikkerkeel. In de rijke hof…

natuurdichters gedijen bij de jaargetijden het groene voorjaar de warme zomer het herfstachtige najaar en ten leste de vrieskou van een strenge winter dichters hechten zeer aan de seizoenen als inspiratie voor de verzen die dan weer gedijen bij het bestaan en het verstrijken van de vergankelijkheid...…

De dauw doemt op Langs het paardenpad Het was geen flop noch top Oneindig in het zwarte pad Vebeter de zon maakt het schijnbaar Duidelijkheid Een goed gebaar Uit goedheid Nooit meer gaat nooit meer op Het was niet top Noch flop Maar gewoon koppies op Naar buiten in de regen Niet dood meer even leven Als een evenement Als voetstappen…

Het blauw van 1 mei pluk ik van de lucht eigen ik me toe op dit scherm. Rustgevende kracht.…

Aan het somberen over ouderdom en mankementen terwijl ik mos weghak van het tuinpaadje. Zwaar werk voor een 84-jarige, daar niet van. Een zoon stuurt een bericht: 'Geniet van de mooie lentedag!' Terstond gaan mijn ogen en oren open. Ik zie het zomerhuis in de lente, een maarts viooltje in de wei. Ik hoor het ti-tu-ti-tu van de koolmezen…

Zo komen de meisjes samen zes over land en ze stappen een voor een op de vlonder. Niet hangend aan een waslijn maar als danseressen aan een bar de rokken niet doorzichtig licht in de wind boven stromend water kijkend naar het land. Ze zijn niet even groot, muzieknoten op een balk, misschien zijn ze aan het zingen. Eén meisje wijst met…

De vlinderstruik staat in volle bloei, vlinders dartelen in het rond. De zon schijnt verblindend fel, de bladeren lichten blinkend op. De zomer zomert als een carrousel, draait en draait maar door. De winter is nog eindeloos ver ver achter de zomerhorizon.…

In de snijdende winternacht als je wangen schrijnen en je de weg naar huis zoekt waai ik door je heen reik ik je paars voor dageraad. Tijdens de onwillige maartse buien gepaard met hagel en striemende wind waai ik door je heen laat ik je groen stromen voor aarzelende lenteknoppen. Als de zomerstorm vat krijgt op je angst voor onweer…

Van het strand sloeg ik het duin in Een bruine lege vallei lag daar eenzaam voor mij met slinger pad Met de wind in mijn rug woei het helm naar èèn kant Op en af ging het en ik gewaarde in een kom èèn gele narcis wilde ‘r bijna een foto van maken Zo fier, alleen in dat bruine duin Achter een volgende heuvel stond een groepje narcissen…

Bloesemstruiken staan nodend tot sprookjestochten én daagse werklust. In het tulpenperk zorgen groepen viooltjes voor sprookjesgeuren.…

Dank alle strandtenten met wapperende vlaggen die open zijn weer in de lente schuilplekken op alle momenten, bij storm en bij regen Je kunt je verheugen op hen na kilometers alleen op het strand, jezelf laven aan warmte, aan rusten drinken en eten Terwijl door het raam de zee, vissersbootjes, het zand te zien, op de achtergrond veel…

Tussen doornen groeit een knop in stille adem lente ontwaakt zacht De lucht draagt de geur van ontwaken, een lichtheid stijgt op tussen de takken, hun knoppen fluisteren als beloftevolle gedachten, terwijl zacht zonlicht mijn huid beroert. Onder mijn voeten zingt de aarde van groei en begin, een warme adem stijgt op uit het gras, stilte…

Ik liep op een pad van herfstbladeren, ze knisperden onder mijn voeten. Gevallen bladeren, verkleurde bladeren. Ze zijn nog niet vergeten. Ze zijn nog niet vergeten. De wind speelt ermee, soms licht, soms hard, terwijl ik opnieuw leer lopen tussen takken, tussen bomen, door een bos. Ik klim over een gevallen boomstam en kijk nog één keer achterom…