In de lente van mijn leven zal ik nimmer door te streven op zoek gaan naar geluk. Bij mens en dier en de natuur met open blik en zonder vuur want al het kwade is vergeten. Als de zomer is gekomen met lange dagen in de zon koester ik het reeds gevonden. Geniet van zoete dromen totdat herfst ze meeneemt als blaadjes aan een boom. Door…

ik slenter door het park in haar heiig vroege dracht en droom stillekes verder bij deez ontluisterende pracht vogels roepen mij als het ware toe: -het is voorjaar- voel maar, het is waar ik hoor een zingend licht, ja, zo schouw ik in de morgen en ben naar binnen en buiten gericht…

Wee U, heerser van Nilflheim, op Koning Winters troon. Die ijzige kou ons deel deed zijn. Hij die Ra in het gezicht spuwt. Die de zon deed wijken, als ware Hij de warmte gruwt. Gij demon van wanhoop en duisternis, die het zonlicht smoorde! Uw kouderijk, vergane warmte ons gemis. O Gaia, Moeder Aarde, geef ons hoop en leven. U, die de…

Een laatste winterschreeuw verstomt in wit, grijs, grauw De lente wacht geduldig ze lacht, al gauw verschijnt ze In volle glorie zal ze stralen je ziet het aan de bomen je ruikt het in de lucht De winter zucht plaatsmakend, van binnen tot buiten stromen zijn laatste snikken over de ruiten…

De morgenstond heeft geen goud in de mond alwat blinkt deze ochtend zijn druppels op glas een triestige aanblik, dat gestage gespetter Ga niet naar buiten zonder zuidwester maar op z'n minst met dikke regenjas en capuchon of een muts op je tetter als een kind met laarzen, stampend in een plas De sprokkelmaand vliegt om -…

Het voorjaar kondigt de zomerkomst aan, Met knoppen op de takken, Bloempjes nog wat verscholen in ’t gras, Aarzelend schijnend zonnetje. In de wei dartelen lammetjes, Nog nauwelijks onderscheid tussen De ooitjes en de rammetjes, Genietend van klaver en bloemetjes. Rivieren vullen zich met gesmolten ijs, Plannen worden gesmeed Voor vervolgonderwijs…

De kleine witte bloem van de late winter hangt losjes aan haar steel treurt licht om het getij vol gebrek en grauwheid zij zal bij een sneeuwbui krijgshaftige aard tonen zich een gang boren door het vijandige wit zon in grijze wolken gevat brengt op het reine klokje een geluidloos schimmenspel van jaargetijden die elkaars komen…

Hoeveel zouden we willen? Veel, meer, of zuchtend toegeven dat we beter weten, de wet van oorzaak en gevolg kennen Gezonde geest, gezond lichaam dat we schoonheid niet verslinden en alleen in de lente van ons leven zoals de lente leven, groeiend tegen de verdrukking in, de winter verdrijvend met de levenslust van talloos velen…

De wereld draagt niks en onder het ijs hoort hij zekers te weten zijn eigen bloed ruisen de zuchtende aarde neemt hij niet waar Hij voelt de ochtendkou pijn in lijf en leden minder dan gisteren de lucht is milder de zon alsnog verborgen -kon hij maar.. Sneeuwklokjes zijn niet te horen zij kunnen niet klingelen hun witte kelken…

Winter is op het land koude trotseert de geluiden bomen worden om gezaagd schaarste is er op de bodem ijsvlekken glijden dageraad is aan het priemen slechts menselijk geluid. Haardblokken vatten vuur soloconcerten zijn alleen stervende woorden vallen stil, uitgedund veel te kil. Ondergesneeuwde verwachtingen einde van tunnels zijn…

Een rossige zon zag ik net een moment boven de daken blaken door zwijgende takken van ferme nestenhoeders geen weduwe zal haar plichten verzaken in de winterkou net onder het nulpunt dat de meren bevriezen de vogels die hier zijn overgebleven schuilen bijeen doorstaan de nacht samen tot de ochtenddauw…

Jachtsneeuw De winterlucht spant zich samen, donker aangeslagen. Zij draagt het weten met zich mee van een bui die nadert en niets vragen zal. Zelfs de laatste bladeren, schraal vastgehouden door takken zijn in spanning, ritselen niet, maar trillen, vóór wat komen gaat voortgedreven door een jachtig wit.…

Buigende takken sappen trekken zich langzaam stil groeit nieuw leven Mijn kruin gesloten voor de wereld, sappen trekken zich traag terug langs kale takken, geen blad dat nog ruist in de kou, geen splinter die buigt onder de stille druk van de winter. Wat boven de grond lijkt op sterven is beneden een heilig en zacht begin, in de schoot…

De terugkeer van het licht laat zich onherroepelijk gelden, wanneer de laatste zucht van winter uitbreidt over velden. Het groen is weer in aantocht, geleidelijk en verfijnd, wanneer gouden zonnestralen alles weer zachtjes stroomlijnt. De lente brengt een nieuw begin; vogels, bloemen, bijen zullen in de warmte van haar omhelzing weer…

Eeuw zestien stond mijn voorgeslacht bekend Als zijnde ongewone sneeuwsculpturen Brusselse winters konden weken duren Ons uiterlijk was niet altijd decent Een dier, erotisch naakt, gebocheld boers, Figuren, bijbelse, en Griekse helden Een winterfeest dat iets wilde vermelden Na Middeleeuwen komt een nieuwe koers Een beeldenpark gevuld…

De bomen dragen zilverglans, takken buigen onder koude pracht. Het veld beweegt in witte dans, verlicht door bleke winternacht. De adem hangt als dunne mist, hoog boven het bevroren meer. Elk hart dat even iets mist, voelt rust die glijdt, sereen en teer. De wind schuift langs de kale takken, een echo door het doffe hout. Een kraai trekt…

Er is gelukkig al wat sneeuw gesmolten maar morgen komt er verse bij. De kinderen zijn met sneeuw zo blij maar oude mensen zijn toch bang om hard te vallen en zo iets te breken… Nu heb ik even vrij om kalm te kijken hoe straten al wat meer berijdbaar zijn. Wat doet dat deugd van even niets te moeten dus wil ik jou maar even groeten en blij…

De nacht slaapt in het duister verdwijnt en de horizon bloost zonder enige schaamte. Langzaam werpt zij haar stralen over het sereen witte veld en in het woud staan de bomen met witte mutsen. In zilverschijn glanst de verstilde wereld. Kleumerig zitten kraaien in naakte kruin van een eik fel contrasterend tegen witte wereld.…

Witte sneeuw bedekt de lucht fluistert puur en zacht vrede stroomt rondom De wereld ligt stil onder een wit deken, elke kleur lijkt verzacht, elke vorm vertrouwd. Ik adem de koude lucht in en voel hoe ze door mijn lichaam glijdt, een subtiele toets die me teder wakker maakt. Zonnestralen breken voorzichtig door de wolken, hun licht streelt…

Kronkelende takkenwirwar Meanderende houtaderen Nu ze hun bladeren losten tonen ze meer panorama Van een dik loverkleed onthecht laten ze meer landschap door Pronkend met vele vertakkingen tekenen ze ook de omgeving Jaarlijks vasten stokt de sappenstroom Rijzige reuzen die verstillen Door hun rustieke winteroutfit Overlevende fantomen…