Zwoele nachten beginnen met zilte stemmen van liefde het Goddelijke vocht van de ziel in onze geneugten ademen bloesems van een voorjaarswind een eerste keer elkaar bemind uren lengen aan elkander aan onze bonzende harten tot de ochtenddauw zo teder we komen samen aan de zon zodra het strelen weer begint.…

Hoorde hij de schelpenzee door zijn oor; ongeholpen luisterend doet hij dat, mompelen; vergeef de verhalen hun achtergronden. Was zij de zonnebloem van verre en of, boven zwevend de wolken op de tijger haar rug: de bevrijder van dromen voor deze eindigheid. Gevallen was hij desalniettemin knie- en kleedloos als kansarme als stof in haar…

Uit schuim op de golven het semen der zee waar spermatozoën versmelten heeft zich een nieuw wezen sereen opgericht verblindende schoonheid godin van de liefde die mijn ziel opgetild heeft mijn hart opgelicht naar een terra incognita waar mijn zelf in haar wezen verstrikt en verloren is geland als gedicht "Les événements ne…

Je stille nabij laat mijn adem weer zakken tot een zachte kern Hoe ik naast jou besta, alsof elke ademhaling een fijne trilling opvangt die door de ruimte beweegt en mij uitnodigt om aandachtiger te luisteren dan woorden ooit kunnen vragen. In mij ontstaat een kalm landschap dat zich opent wanneer je dichtbij bent, een veld van tedere…

============ ================== zij heeft de zon van de evenaar op haar heupen, haar ogen zijn groene bosmeren, waar namen van mannen langzaam naar de bodem zinken. de wind, de zon, de dag, de avond, waait om hem heen. hij sleept zijn leven als een blok hout met zich mee het vroege voorjaar snijdt door zijn jas de motor tikt nog uren na…

Toen hij smoorverliefd was sprak hij telkens fluisterend haar fraaie naam uit euforie weerspiegelde nuchter zijn lucide dromen naar grotere schoonheid en ondeugende gedachten die ze niet konden weerstaan de liefdesvlam leek eeuwig met zachtere wanen ze liepen langzaam over een lange grenzeloze weg naar een zorgeloze toekomst winterzon…

Ik bouw aan een stad voor jou, alsof mijn stenen -- jou kunnen dragen.…

Als ik hem vragen zou of alles wel echt was zoals geschreven staat wat hij vertelde toen tot op de dag van vandaag met zijn hyperheldere ogen Als ik hem confronteer appeleer aan zijn trekjes waarover hij zo vaak praat hem die spiegel voorhoud zeg dat ik hem niet geloof op zijn verdichte woorden Als ik hem stevig beoordeel hoe hij bij…

Je kunt je afvragen welke pennenstreken hoeveel zinnenstreling geschreven per dag hij nu weer bedacht elke keer nodig heeft om voor tenminste vandaag en zichzelf het bewijs te leveren dat hij wel echt bestaat. Ik ken geen twijfel over zijn bestaansrecht welke trekken zijn gedreven karakter en persoonlijkheid nastrevenswaardig of overbodig…

Omstandigheden, moeilijkheden, hoe jij doet de laatste tijd, zo ken ik mijzelf niet al zie ik beter wie ik ben en jij, wij en hoe de dingen gaan Ongevraagd moet ik er maar weer het beste van maken Wat anders? Twee, drie dingen nu je het vraagt Als het kan En daar dan het beste van maken, samen…

Ik kwam uit de oefenzaal van het hotel, jij stond tussen de roesmoezende mensen en wees naar mij Jouw vinger viel mij aan in mijn hart Je liep met me mee en schoot op onze kamer uit Vlug gooide ik een berg zuigend zout op het tapijt Later spoelde ik de rode vlek weg Het is een en al onzekerheid die ons scheidt De overkant is ver…

Liefdevol aanschouw jij. Aandachtig luister ik. Voorzichtig kijk ik. Zelfverzekerd zwijg jij. Onbegrepen spreek ik. Hulpvaardig verbeter jij. Ongedwongen schrijf ik. Onvermoeibaar steun jij mij.…

Het was te vroeg om op te staan,  te laat om nog te slapen  toen zij aan de liefde dacht. Hoe zij op prille bloemenvoetjes lento binnenschrijdt zich trillend tussen witte bloesems vlijt. Hoe liefde onder laaiend zonnelicht een lichtvoetig allegro zingt  haar oneindige vleugels spreidt. Hoe zorgeloze, zwoele liefde oogst troost dan weer…

Je bent de nectar van mijn leven hoewel er gif nu door je bloedbaan sist je zult mij nooit kunnen vergeven vanwege een zeer landmijnige list een brandbrief heb je nog geschreven waarin een vuurgevecht van woorden gist waar, Dulcina, ben je gebleven? Nu dat het strijdperk onze sporen wist ……

Ik slaap in de hut, op een matras van zeegras -- en droom jou bij mij.…

Mijn handen dwalen, vinden niet. In mijn dromen voelen mijn handen de zachte huid van perzikfruit. Mijn koude vel, rilt van het genot, dat jouw hand mij schenkt.…

In ’t zachte schijnsel van een lamp die knippert als een oog vol pret, waar schaduwen dansen als dronken engelen op de muur, luistert mijn ziel naar een stem uit de broodrooster, die fluistert door de kruimels: “Kom, mijn lief, toast mij en omhels de dag.” De keuken draagt geur van verse koffie en stoute geheimen, raakt mijn neus als…

De middag heeft zijn sombere wolken gewisseld voor de bloesems van een zomeravondwind nu je niets meer hebt om over te denken geen bezittingen of verleden keert de gedachtestroom zich om als een onbeschreven bladzijde wilde bloemen in jouw dromen vagebond op pad naar morgen als de zon met nieuwe verhalen komt de wolken oude verhalen…

Een gedicht-collage van eeuwige liefde Zal ik u vergelijken met een zomerse dag? Neen — gij zijt de roos die eeuwig bloeit in mij, waar scherpte fluistert in de omhelzing van verlangen. Kom, geliefde, dans in de cirkel van vuur, de liefde is een oceaan zonder bodem of oever, waar elke golf de bloem blad voor blad ontwaakt. Ik hou van je als de…

Met ogen toegeknepen, tegen de eerste zonnestralen van 's zomers zwoele dageraad, dartelt zij door geurig gras In velden van oneindig groen, waar zij met bedreven souplesse en een flamboyante finesse zich van alle zorgen lijkt te ontdoen Met regale allure en een sierlijke gratie die zij, als ware het een mantel, om zichzelf heen weeft…