Bladeren in de westenwind zij weten hoe het moet ze vallen in de herfst en dat is uiteindelijk goed. Hun verlossing is geen zwakte of teken van weerloosheid het is bitter inzien van de werkelijkheid. Open dus gerust je handen voel wind tussen vingers stromen maak plaats voor de leegte alles wat daarna mag komen. Want als niets anders…

Bloed druppelt op mijn weefgetouw. Door mijn hevelraam zie ik ze staan, Cupido’s jagers in het bos, leunend tegen bomen. Maar ik druk mijn gerafelde touwen verbeten tegen de aanslag, vechtend tegen mijn gedachten aan de man die ik zo liefheb. Ik verdring ze, de beelden in mijn hoofd. De nacht is het ergste. Trekkend aan de weefhaak, mijn vingertoppen…

O mine ziele, com nu naderby, ende sit in stille wordinge neder. Den dach en heeft syn laetste glansen niet meer, maer sijn schaduwe dwaelt al over veldt ende steden. . Siet hoe de avonde nederdaelt, als een sachten sluijer over menschenherte. Den eenen vindt ruste in sijn huys, den anderen blijft dolen met sijn smerten. . Laet hen…

De ronde kamer breekt. Het vroege licht snijdt als een mes door het bedorven blauw. Het laken valt. Daar staat zijn bleek gezicht, een marmeren torso in de ochtendkou. Het is een hard begin. De droom is dood, zijn trekken door de nuchtere tijd getekend. Wat is verlangen als het tedere lijf besloot dat op de hartstocht niet meer wordt gerekend…

morgen noem ik hem weer vandaag hij breekt het gewelf de glooiende hersenhelft de wervelende winden zonder geluid slakkengang van sporen zonder oren zij komt slechts vooruit door zijn tellende herhaling der woorden, absurde trilling in een glooiende wenteling naar binnen het slakkenhuis vermag slechts vier windingen…

ik ben als Schrödingers kat tegelijk kankerlijder en kankervrij slechts eens per jaar ben ik een van beide na scan van lijf en bloed…

Somtijts neemt eene bliede verruckinge mi in hare macht, als 't licht hem selve plotselinc openbaert. Ic worde dan al te ras vermeten ende raep oude letteren op, in swert ende wit, die ic eerdens op een andre wijse hadde ghebaert. . Niets en is schoonder dan dat het herte sneller slaet ende vergheten crachten wederom opstaen. Dan en sta…

De pot met zomerzoenen trekken we open, zegt ze. Op het kleine etiket staat een wild geplukt boeket. Ze pakt een borrelglaasje op een donkergroene voet, het randje gedoopt in suiker en een kersje, gekonfijt. Vuurrood. Ze schenkt de ronde vruchten voorzichtig in, zonder knoeien, serveert ze op een houten plankje, naast een licht gezouten…

(voor Hans Andreus) De prenatale doem achtervolgde jou levenslang de hoedenspeld van jouw moeder maakte jou jouw hele leven bang de moord op jouw tweelingbroer had ook op jou kunnen zijn jij zocht andere gevaren op geronseld voor het Oostfront geduwd door jouw grootouders ontplofte er een granaat en was jij er bijna geweest die hoedenspeld…

niet ieder verlangen hoeft uit het onderbewustzijn te worden opgegraven, bepaalde verlangens staan gewoon in de woonkamer te oefenen neem de beginnende slamdichter, waar hij droomt van een podium hij oefent thuis voor de spiegel, zijn handen maken gebaren die nog geen betekenis hebben en ziet zichzelf naar de microfoon lopen, even wachten…

zij hangt boven de straat valt zonder onderscheid op het trottoir op de ramen op het boodschappenkarretje dat verlaten staat naast de ingang het karretje wacht niet werkelijk het draagt de vorm van wachten, de wielen zwijgend een mens achter de telefoon gebogen over een klein licht dat hem voortdurend naar elders trekt zijn lichaam…

hij keek gespiegeld naar zijn vorige leven nu zag hij wat toen voor hem toch verborgen was gebleven hij werd betoverd door de reële beelden die hem na aan het hart staan maar jammerlijk zijn gebroken hij zou vergeten maar één mooiere houden als niks hem meer uit angst vangt en liefhebben kan genezen…

Misschien is taal slechts wat wij bouwen rondom wat wij niet kunnen bereiken een brug van klanken, zorgvuldig gelegd tussen twee oevers die zich nooit verplaatsen wij noemen het verstaan wanneer woorden de overkant bereiken maar soms komen zij aan als iets anders, een vogel wordt een schaduw een hand wordt een gebaar de stilte…

Hoe anders dan verwacht verlopen soms je dagen, je hoopt op iets dat maar niet komen wil. Toch zijn er andere ontmoetingen en groeten, een mailtje uit een niet verwachte hoek. Zo wil ik dankbaar zijn voor zoveel kansen, voor zon en regen, voor de daagse dingen; soms wil ik dan heel graag weer zingen en blij zijn om zoveel dat werd geschonken…

alles wat je ziet met je ogen dicht is van jou meer niet dat sloeg zinkgaten knikkers ogen bolden door gesloten ogen de wereld werd niet kleiner ze bewoog zich voorbij het aangewezene waar verbeelding geen toestemming droeg zij zag wat al langer de achterkant niet zag de oprit de nacht de diepte wie door wie werd…

Volwassenen riep ik: Wat een huiver, wat een pracht! Het bewustzijn gespleten, tweemaal nu En tweemaal gisteren, vannacht Ik wachtte op het schaduwkind Vertrapte stenen, wilde dingen Geluiden van een schaterlach Maar dan, een blinde spiegelwand Die lijn bewoog oneindig Moro deed mee, die schreeuwt en lacht: De zon blijft eeuwig schijnen…

gedachten dwaalden niet naar een plaats die bekend was, maar naar het onbenoemde waar het alledaagse zich even onttrok aan woorden om het bijeen te houden herinneringen zonder aanleiding verlies dat langzaam verschoof alles stond een ogenblik naast zichzelf los van nut, van causaliteit een dieper soort aandacht waarin aanwezigheid…

het beeld van de man, het metaal boven zijn hoofd in brons gegoten schuld door polijsten verfraaid vastgezet op een sokkel gladgestreken tot glans zich tegen het metaal keert metaalmoeheid wroet en vreet door elke constructie der creativiteit een barst ontluikte het zachte brons…

Kijken naar al die lichtpuntjes in de kobaltblauwe duisternis met alleen de geur van magnolia en tedere muziek klanken om ons lichaam heen geheel alleen in de stilte van de zoele nacht daalt de vrede en rust neder om de pen op papier te laten schrijven wat diep verborgen zit en naar boven komt borrelen daar waar de subtiele lucht…

Er is altijd dit gevoel dat ik zweef, los sta - er was geen geschiedenis in onze familie. Het sliep zojuist nog, maar hier, nu, wordt het wakker, wortels worden geboren, ranken schieten eruit, omhoog, door me heen, naar toen, naar daar, niet nu en toch ook nu – ze trekken mij uit elkaar. Ik vergeet niet wie ik ben, maar maak (me)…