Koester mij, beschut mij omarm mij met jouw aandacht .....jouw bloed wil mij .....huid op huid verwarmen Vrede in mij, jouw hand straalt van verre in mijn buik .....ik ben niet alleen .....geen dag, geen gedachte Jouw geestlichaam is met mij jouw hart volgt het mijne .....in verlangen .....in liefde Adem met mij en kom me gauw omhelzen…

Er is geen antwoord op de lethargie die uit jouw schizofrene verveling straalt in de verwarde melodie van het zwijgen dappere nieuwsgierige Kolibrie je bent op zoek naar verse nectar in het diepe hart van een zoete bloem jezelf als centrum van de wereld in het schimmentheater van gisteren door uitgewoonde droomavonturen het dwangmatig…

Dan gaan we lopen tot de sigaretten op zijn en praten, praten tot het einde van de stem We zullen zitten en staren oranjerood in onze ogen want wij zijn de jagers, niet de slagers van ons lot Tijd voor het berouw van het hoge draven, dat ligt daar ergens achter het einde.…

Zo’n dag met jou moet ik beschrijven zodat iets, wat? kan beklijven Bij Breda station zoek ‘k ‘t busje en zie dan ginds iets met oranje, klim erin en geef j’ een kusje We rijden over bruggen, tunnels door, langs ‘t water, beluisteren lachliedjes rijden nauwe straatjes door arriveren na twee uur, wachten op parkeerplaats met onze mobiels…

Afstand bereken ik niet als een vogel wanneer ik denk te vliegen ontbreekt mijn verstand in onbezonnen illusies maar dat zegt niets over de oevers van mijn onkunde over de gevaren van mijn gebreken nu ik niet meer in de psychiatrie geloof kleine ondeugende Narcissus ik hoor jouw echo uit de groene heuvels angstig door het zoemende geluid…

Je bent hier met die stille warmte om een eenzame vrouw te troosten omdat dat haar verstandelijke vermogens afgenomen zijn met de voortgang van tijd is zij niet meer zo slim als voorgaande jaren je kunt het de kunst van het weglaten noemen dat ze het nieuws niet meer volgt en zich afzondert van de werkelijkheid die in het journaal komt vergeten…

Zij zijn met vieren de tijd is van elastiek zorgeloosheid valt als manna uit de hemel jonge stemmen buitelen in het zonnelicht. De kleine bende geeft ruimte aan wind en stroming het zoete leven en de teugels worden uitbundig gevierd een stel stoeiende jongens gewoon een vriendenkwartet. Tot een kille winterstorm het laatste blad…

Het stemt mij verdrietig dat ik nu als waarheid moet lezen dat jij in jouw stilte bent verdwaald stille vriend, beleden schaduw eenzaat van de wandeling in de witheid van de winter ik volg je, ik volg je   ritmisch vormen zinnen strofen onderweg naar nergens op zoek naar niemand en eindelijk zonder vermoeden terwijl een enkeling het…

Films kijken op het eind van het jaar: hoe het kan, hoe het moet en thuis niet is? Voorbeelden genoeg Ik zoek en vind mensen en vrienden die ik nodig heb en ook mijzelf - in hun gevoelens, en hun behoefte aan mij, zo blijven wij aan elkaar haken en vieren we samen het geluk dat ons hart uit bloedt en zich mengt…

[terwijl het kunstzinnig ontworpen slim verrijdbaar paneel van het toneeldecor vervangen wordt door fluweel] [Rindr] “Jij in mijn droom, o Morpheus; jij stond in vol ornaat, pontificaal voor mij! Je keek me aan, bewoog je linkerarm naar mij, zei iets wijs. Je droeg een okerkleurig pak, klein van stuk, duidelijk een mixgezicht…

Jouw zilte golfstromen maken weidse gebaren beademen het voorjaar met nieuwe zomer in de stilte van die intieme heimwee ben ik het spelende kind van de duinen te klein om de horizon te aanschouwen te groot om de zandkorrels te tellen in de verte van dat grote verlangen blijf ik zo kinderlijk omdat het gaat zeevriend, leen mij de weemoed…

“Al zoveel gaatjes gedicht, gezichten op- en afgetuigd, maar de ruimte overtuigt niet meer” Aldus dobberend als Perseus, onwetend in de zee der eindeloze mogelijkheden; “gezegend zij de ideeënstrijd!” Dan maar buitelen over Slift, of soortgelijke, een allesbehalve giftige cocktail eigenlijk, maar de op hol geslagen pronkstaart van…

Tot ik verliefd word op precies die ene vertrouw ik me geregeld toe aan een vriend zo mooi als Apollo en Ogma is hij Lakshmi en Isis ben ik en een en al vervulling van onszelf zijn wij dan Hoe vaak, hoe weinig gunnen mensen zich dat gevoel van heelheid in de buik van Moeder Aarde? De buurman taxeert me terloops als bedgenoot anderen…

Alsof het dicht bij het vertrouwde bed ligt het verdriet en het vermoeide bedrog alle muizenissen van de unieke ratio zijn authenticiteit wanneer hij naakt en verlegen door de bossen dwaalt wanneer hij zichzelf denkt te troosten nu keert hij de gevoelswaarde om naar een oude kringloopwinkel in het moerasland van gevallen engelen eindelijk…

Wanneer ik afstand met stilte kan overbruggen is mijn zwijgen tijdloos en de hunkering naar jouw aanwezigheid zonder woorden in de nacht verzonden blijft zonder lethargie Omdat ik leef met jouw ratio bestaan er geen grenzen aan werkelijkheid van horizon er is een verder weg dan hier in de heuvels achter de oceaan waar ik mijn…

Dat je je niet los kunt maken van een fijne gebeurtenis Je telkens teruggaat in dezelfde film Alsof dat het belangrijkste was Dat alles wat je nu doet daardoor gekleurd wordt Dat je niet naar politieke podcasts kijken kunt meer Alleen maar die zon Die mooie weggetjes Alleen maar de grappen maar ook de ernst, met jou Dat alles zo…

In de keuken zet jij water op, kopjes klaar de ketel zingt, de thee geurt en ik kijk wat rond, streel het fluweel van de divan denkend aan het gladde laken op jouw bed, aan de zachtheid van jouw matras en mijn lichaam dat zich naakt als mijn hand daarop uitstrekt Als het dan maar niet zo is dat jij verliefd op me wordt en we ons gaan…

Hij mag wel zeggen dat ik me heb laten meeslepen aan mijn goudgele haren door de bergen voor het effectbejag. Hij mag ook vertellen wie van de goden mij wil doden of beminnen om die loden last van zijn schouders te werpen. Hij mag mij zeker aanspreken op openlijk dwepen met zijn helblauwe ogen waar hij mij hemeltergend mee bevredigt…

Elke tien jaar leef ik in een andere wereld met andere wensen De oude zijn gepasseerd door nieuwe omstandigheden Herinneringen bleven achter Tevreden met wat dichtbij is koester ik van tijd tot tijd wat was, de vriendschap die we nog voelen, ook al is er ongemak geslopen in onze ontmoetingen We wonen te ver van elkaar en willen wel,…

Diep doordrongen van de waarheid van het onomstotelijk feit dat ons een beter en draaglijker  Lot had moeten zijn beschoren dat ons, als Alighieri, geen Hel  in het vooruitzicht was gesteld maar een werdegang door aardse dreven, donquichotcamino's onontdekte terrae novae nieuwe wegen, geen hinderlaag van malicieuze omineuze roversbenden…