‘de werkelijke universiteit is niets anders dan het eeuwig voortbestaande complex van de zuivere rede’ * wij vertoeven in het paradijs laat ons daar beginnen niet te midden van de mensen noch in de stad doch in de zuiverste natuur alsnog in de schaduw der platanus gelegen op dit heetste uur van deze bijzondere dag als de krekelzang…

Naar De Vecht (1909) van Frans Bastiaanse Er staat een telefooncel in het park verlaten, verbleekt blauw met verweerd glas staart hij blind; laat rondom zwermen smartphones ijdel praten, géén treedt nog binnen, hooguit een spelend kind. Maar vroeger troonde hij op pleinen en straten, was onmisbaar zijn rol, kleingeld werd vlot geïnd; dienstbaar…

Ik, molenpoortdaknachtmerrie, zoek hengst om joy te rijden in de betouwstraat ik hoop dat hij zich heel gauw bij me meldt en mij niet in m'n eentje wachten laat dan trap ik pegasus fijn op z'n staart en vlieg van dak tot dak in volle vaart met die parkeerdekhengst, recht zo die gaat het wedren op - edoch tot overmaat van ramp…

er ligt een tegenworp op straat zieltogend en niemand die iets opraapt er is aanwezigheid van opspraak bij allen die op spitsroeden lopen er bleek een ontmoeting geregeld bij leven dat valt of staat met tastbare vullingsgraad die we wederkerig zonder naschrift ontleden in menselijke maat om te helen wat als evenknie ondeelbaar…

Jezus Christus grote paleis Mensheid wordt gedurende eeuwen opgebouwd uit het edelste marmer en cederhout, heeft alle geduld, slechts tijdloze tijd. Het weidse gebouw krijgt dankzij geloofsvlijt meer hechtheid, wordt daarbij telkens gedouwd door stormwind, vallende stenen, en rouwt om voortdurende schade. Vernielzucht bijt. Gaten in muur…

In het schimmige licht tussen stemmen en kosmische agenten, hang ik in de elfde ronde, murw gebeukt, uitgeput — een bokser op zoek naar adem in mijn eigen hoofd. Spoken dringen zich op, mes, glas, kokend water — littekenlijnen van strijd en overleven. Toch, daar, op het randje van verdwijnen, vind ik zorg, handen die vasthouden alsof…

95 of ruim 22 jaar geleden, wat is de langste tijd? Sinds zijn geboorte of sinds zijn dood? Twee eeuwigheden, ongrijpbaar als lucht, bewegen met mij mee omhullen me altijd, de tijd verbindt me met alles dat ik niet ben, tijd is het onzichtbare web waarin ik leef waarop ik blijf plakken en mijn hoedanigheden achterlaat als een oude…

ook toen dacht ik al felle kleuren veranderen zo snel dat zelfs de hel van Jheronimus deze klus niet zo rap klaren zou de lucht onwaarachtig zwaar achterlatend in donkerder blauw dan waar die heldere ogen van jou slechts verbouwereerd reageren konden ook toen stond ik al onderhevig aan stevige uitval vreemde wezens in jouw bosch los te…

Ik ben een trekpop, het bleke touw. Het klosje dat mijn trage pas bezit; het kostuum trekt zich aan, is goed van snit; mijn slanke lichaam buigt alleen voor rouw. Elk stoel of tafel ademt als mijn vriend; ik pak stof, een heerlijke dialoog, hou van het verdiende applaus, het betoog; mijn meester die mij avonden bedient. Ik voel mij weleens…

verwachtingsvolle gedachtes die hij vaak heeft gehad zelfbedachte antwoorden waar hij het mee deed avonden vol verlangens bleekjes verdicht in rookwolken met nevel gevulde glazen zoals jazzblazers dat razend konden van maat wisselen rondgebreide dwaze bedenksels stekelige heksenafrekeningen beledigingen aan adressen en nog…

nu het smeltwater de sneeuwvelden verlaat worden de doden zichtbaar niet iedere dag is gegeven de grijze haas spitst zijn oren de rivier door smelt- en regenwater gevoed stroomt groots voorbij een traag wiekende vogel suist in de grijze lucht boven rode kalkstenen heuvels krassen kraaien in het dal groeien uit de beschadigde knoesten…

waar poëzie en het echte leven verweven raken in eenvoudige noch verheven zinnen die betekenissen binnenlaten of het zaad uitstrooien om ooit door deze danwel gene ineens ontdekt worden kan tussen de regels strak als tegels uit de natte vingers gegleden op zaterdagochtend die voelt als een zondag het past binnen de kaderloze ruimte waar ik…

Verrukt, met jouw ogen dicht de kersenbloesems in de straat opsnuivend, mee neuriënd met de vrolijke vogelzang oh, levensechte dromen van geluk, lief, lief meisje weggedoken in kussens wanneer het stormt Tot diep in de nacht vol verwondering en vol verwachting weer op, je verheugend op de omarmingen van de nieuwe dag en heel jouw…

Een stem in mijn hoofd vervulde ooit de ruimte met lente, maar werd drukkend – één woord: mislukkeling, golvend door de dagen als een schaduw. Ontwaken in een lijf dat niet meer van mij was, koffie smaakt naar bitter en kruidig maar kon mijn hart niet bereiken. Kinderen glimlachten – de zon scheen onbewogen voorbij. Was dit alles – beton…

Herfstig licht breekt zacht regenboog kust de nevel morgen ademt kleur Als dauw vochtige aarde innig omhult en gouden zonlicht door nevelen breekt, als zilveren druppels die de herfst streelt, als een regenboog die voorzichtig ademt in de vroege morgen. Als een brug van kleuren die het oog streelt, een zachte melodie die tussen wolken…

om verhalen uit het verleden zitten wij niet verlegen zelfs wat wij verzwegen mag meewegen in het heden maar of vergeten ook tot de mogelijkheden behoort zweeft boven de vele markten van de steden waar wij leefden en lustig lief hebben gehad lebberend aan kunstschatjes en de schoonste herderinnen onzer beminnelijk gezette zinnen op omzeilingen…

Lijn twaalf haast zich door de stad de conducteur vertolkt vlot de kaart bewonderend heb ik hem aangestaard door mijn geheugen vreet zich een rat ik herken Overtoom en P.C. Hooft het Concertgebouw één zwart gat het orkest heeft dus zijn tijd gehad als door een paukenslag zit ik verdoofd Museumplein met Brandenburger Tor in Zuid beelden…

FLUISTERPODCAST "Frappant, dat alfabet experiment! Foenicisch, geen Chinees toch, mag ik hopen?" Flauw hoor, ik sta geen onzin te verkopen! "Fantastisch, nou maar hopen dat het went Fraai is het zeker je nieuwlichterij Fenomenaal, zo'n woord van twintig letters..." Fout! 't zijn er volgens bartjens 22 Faalangst is mij ten enen male…

De oude man is krom gaan lopen. Zijn wervels drukken op elkaar. Ooit was hij kind. Nu heeft hij staar en moeite om zijn das te knopen. Dat doet het klimmen van de jaren. Hij houdt hun aantal niet meer bij. – Het zal wel goed zijn –, zegt hij blij en dwarrelt verder door de blaren. Soms moet hij thuis worden gebracht; geen flauw benul meer…

Akkers, gras en wijken langs de lange slang - de rivier die alles verbindt de ruggengraat van de lapjes aan de overkant omzoomd door stapels driehoeken - kale kammen, bekrast met brede lege wegen naar elkaar De windberg steekt er boven uit en veel, veel hoger nog begrenst een lichte lijn het landtapijt Lente, en nog sneeuwt het…