Ik had een half sonnetje uitgeschreven doch die stand up comedians in het park zien niks, ze laden nonsens op hun hark en dalen verder in den blinde wegen De Onkunde uit Osdorp viert weer hoogtij hij toont den volke wat hij niet vermag en dat nog wel op tweede pinxterdag! de kromme elleboog hangt weer in loogtij Derhalve laat…

Met spitse maskers stiefelden ze voort Neusophalend want dat was beschaafd zijn Zich aanstellend om in de gunst te komen Betrappen zou hij ze op al hun houdingen Dwars ingaan tegen hoe het dient te horen Maar meer nog was het een protesteren Tegen de burgerlijke braafheid wat hij deed De duffe slaafsheid die daarachter zat Wat hij diep…

Onwetend voelde ik me zeker maar nu haar later vroeger is dan we dachten toen we tekenden komt het ineens aan op elke gewone dag op wat mij tegenhoudt lief voor haar te zijn de liefde van mijn Ja ik wil Ik aarzel om dat te herhalen Haar toestand, onze problemen moet ik wetend vergeten om gewone dagen te kunnen leven, verliefd op…

verleg door te breken op de naam af te gaan op de man af en paard schaap uiterwaard…

Het is, als het is, Valt alles op z’n plaats, Tenzij het anders is, Lijkt alles op z’n kop te staan. Dan valt het niet te rijmen Met je had verwacht, Dan voel je tot in je tenen, Diep gevoelde klacht. Meestal gaat het goed, Ervaar je geen kommer noch kwel, Blijft het licht branden, Maar soms, heel af en toe, Zijn verwachtingen loos…

hij zag de man liggen meesterlijk omschreven in benarde omstandigheden en kon zich direct met hem identificeren het waren simpele woorden waardoor de situatie tot in detail getekend werd in een paar zinnen kwam alles heel hard binnen het knabbelen van de zee het verscheurde lichaam de zon die langzaam klom hoe traag de dag verloopt…

Bij het zien van dat dartele losse ensemble jonge figuren, frank en vrij babbelend wandelend in bosrijke heuvelnatuur kreeg ik een flashback van twee jaar geleden van de vuurol theater voorstelling in vuursche een duurloopster gaf mij, toen ik haar passeerde een kus, heel spontaan, en zei mij toen 'Stuur ze!' * nu mijn…

Ik zag een mens een mager mens ik zag een zwart mens hij kwam uit Afrika. Ik zag een zwart mager mens uit Afrika uit hartje Afrika. En niemand wilde hem zien. Mén vond dat heel gewoon, een mager zwart mens uit hartje Afrika. Men dacht hij zijn zorg, wij de onze. Ik ben weer naar Afrika geweest. Maar nérgens zag ik…

… wat zou ik graag zinnen schrijven zoals mijn wisteria alba groeit kronkelend fris en helder onverwacht rijk aan trossen die vrolijk wiegend licht laten schijnen als lentebries door mijn huid met flinterdunne zonnestralen die mijn rosétje net dat tikje geeft dat het percentage alcohol net tekort komt klinkend fruitig hangen de bloemtrossen…

En weer zijn de papavers daar, de bloemen uit mijn dromen - en niemand weet er hoe en waar ze plots weer zijn gekomen, maar hevig-rood straalt blij hun kleed en trilt in zon of regen, opdat geen mens ook maar vergeet de dagen en hun zegen. Want alles is gegeven hier: de zon en ook de wolken, al ademt vreugde door een kier, zo plots…

taal is eetbaar als voldragen fruit het doel is te zinloos om leeg te zijn daarom is de taal eetbaar als aarde verweven, doorploegd niet letterlijk te nemen…

Een stille echo laat een wrede weerklank horen van het jarenlang timide zwijgen over een koude oorlog met vele gewonden en vrouwen met kinderen die niet vechten konden een zwijgende weerkaatsing zonder enig herkenbaar geluid van ziekelijke mensendromen ongelijkheid nog in arbeidslonen nu de wapenen des onheils kletteren en nog meer…

Mijn dagboek is te eerlijk voor jouw ogen, wat heb je eraan om je ongelukkig te lezen als ik er niet meer ben Je kunt je wel troosten met mijn feuilleton van liefde en verbondenheid, de geuren aan kleuren van het leven dat ik uit alle macht wil verlengen, maar je weet ook wel dat er een zwaard naast mij ligt dat ik gek word van de…

zoals poëzie dikwijls niets meer is dan een roesje voor het verdragen wat troostende woorden die iets kunnen verzachten maar echt mijn honger stillen dat doet het nog altijd niet...…

Avond over riet een zang verdwijnt in de wind duinen ademen Onder een bleke lucht, waar vogels zich verliezen boven het gras, luister ik naar geluiden die niet haasten maar langzaam verdwijnen in de open ruimte tussen hemel en aarde. Langs de stille duinen, waar helmgras buigt in ademende wind voel ik hoe de drukte in mij zachter wordt…

Ik begeef mij in het onvoltooide heden eeuwigdurend als je mij vraagt hoe lang deze tijd nog duren mag toch kunnen we niet om de golven heen die hij met mij zal moeten breken de vlagen die hij zijn gerechte rug toekeren wil Als ik hem soms stiekem van achteren bekijk struinend door zijn bezoedelde uiterwaarde op hoop broedend voor de beduimelde…

Broeder in de zeemansliederenkunst het is een gigantisch genot in de razende en dwaze winden die wij dagelijks alleen en gezamenlijk creëren waardoor de zeilen bloemig bollen onze woorden als schoenerbrikken door de rollende golven prikken Deze zelfingenomenheid vindt enig aftrek binnen de geëigende veilig welgestelde kringen -…

Zoete verkwikking in de strijd, koele omhelzing in de hitte, vreugde en vrede te midden het gewoel. Tedere blik uit de verte, zachte muziek op de achtergrond, geborgenheid zoals in het begin. Aandrang tot het goede, moed tot herbeginnen, zalving tot sterkte en vertrouwen. Geest die alles leidt, oorsprong en verwachting,…

Dat jij er niet meer bent is vloeibaar, het deint zeeziek in mij Als ik afleiding zoek lukt me dat soms, soms wordt het erger Als ik een stoere dam bouw van voorbeelden hoeveel erger het kan zijn, had kunnen zijn dan klotst het gewoon over mijn zegeningen heen om aandacht te krijgen Ik wil er niet over blijven praten maar er is…

Daar waar onder de fok vlak voor de boeg schuimkoppen tegen de steven brallen als een scheepsorkest dat in maatloze triolen van meervallen en slangen ter kaperen boog bevond zich de leegte van parasangen tot het alziend oog in de uitkijck riep dat zich aan de einder geen iota bewoog maar driemasters met tientallen vervaarlijk…