Wind tussen leegte een paardenbloem zaait de dag stilte draagt hoop mee Wind beweegt door lege straten als een herinnering aan wat we verloren waanden, maar nooit echt kwijtraakten. Tussen het kraken van takken en het schuren van lucht klinkt iets broos dat zich nog niet laat vangen in taal. Vogel stijgt op, terwijl de ochtend nog nauwelijks…

Indy, jij was een chihuahua pur sang Mexico, sombrero, een breedgerande Hoed Alles dat jij droeg Stond jou Mexicaans Goed Dat vond ook Daisy, jouw grote chihuahua- Lief Niets meer noch iets minder dan jouw grote harten- Dief Haar het hof makend Stroomde sneller jouw Bloed Helaas is aan jouw leven een einde Gekomen Bedankt voor de…

We zoeken vaak naar een afronding, iets om het mooier te maken. De aanblik van een open wond kunnen we niet verdragen. Maar het is geen klap, gevolgd door een trauma. Eerder een lange lijn van ongemak geweven door de dagen. Het is een ketting die niet breekt bij één zonnestraal. Zo diep ingesleten dat het afdoen een lege afdruk achterlaat…

Er ligt een koffer onder de grijze stoel, met een herinnering en wat adressen. Er zit ook een kaartje bij van Renesse; van één ervan vertroebelt mijn gevoel. De rit naar de bestemming verloopt goed, soms is er een kuil of een doodsgezicht, een versperring met onheilspellend bericht; tot nu toe vreet er niets aan mijn gemoed. Een borstel…

Je leeft er in of ’t niets is: in de lucht En bent er zó licht aan gewend Dat je hem nauwelijks nog herkent: Al slaak je ook een diepe zucht Maar als depressies in ons bolsegment Zich zamelen tot een storm geducht Dan drukt zich zelfs de arendsvlucht En zweeft omhoog de circustent Natuur kan zich in lucht wel staande houden Natuur is aan…

Staat je flatscreen weer te glunderen? Dat wordt een gezellig avondje zappen! Let wel: zonder reclame-remmer zit je stoned naar koopjes te staren... Vanmiddag door de Schermer gefietst. Daar komt je fantasie te voorschijn! Sappige weilanden adverteren met zeer nuchter-geurende grassen. Thuis klik je gedegen programma's aan - moeten mensen…

in het laagland terwijl de zon twijfelend het hooglied van de zomer voor ons zingt - wij spelen en dansen als een kind - beloert ons liefdevol de donkere vogel van het verdriet zijn klauwen ingetrokken nog zijn vleugels nog niet uitgespreid de kraaien blijven krassen maar vallen hier en daar al uit de lucht en de nachtegalen…

We dansten vrede onder de wilg In de pauze zaten we en praatten we keken naar die boom twee jaar geleden geknot totaal nog omdat takken op ‘t gras belandden en voor omwaaien bevreesd Er waren stemmen geweest hem te kappen toch alleen geknot wij dachten, haalt hij het weer? Nu bung’len zijn takken weer op de grond, geven schaduw…

Het leven is goed in Brussel en Amsterdam Mensen doen hun werk zonder kopregels en voetnoten zonder gemakzucht en verontschuldigingen vooraf Werk en regels veranderen maar ieder voor zich weet wel wat er nodig is, dienstbaar en met voldoening, elke keer zijn de klanten even koning zijn beiden mens met elkaar…

Er is geen groter ergernis dan het gevoel van het gemis soms weet je niet wat erger is aquarium zonder een vis een poel zonder een dodde lis alleen de kus van een narcis laat voelen wat er erger is…

De zon, fel geel in hel blauw, Schijnt op ’t wuivend koren geel, ’n Molen maalt graan in meel, In ’t koele gras hipt ’n kauw, Temidden van zwarte schapen, Die grazen en af en toe blaten, Als vliegen, horzels hen plagen, Wat hen evenwel niet zal baten. Langs sloten gele dotters en lissen, Van de laatste ook enk’le blauwe, Enkele bruingekleurde…

Zomerse woorden Misschien moeten ze zachter ruisen dan mijn gedachten Gewoon eens strijken als de vingertoppen over de toetsen van mijn buitenste binnen- kerende gedachten, zoals het kussen op mijn wangen rietkraagdelijk verwast en gedachten vermaalt tot het Niets. Enkel Zomerse woorden…

Je slentert langs me heen, alsof de tijd even met je mee wandelt. Mijn benen wijken zachtjes — naar de leegte waar jij net nog was. Je kijkt naar me, en mijn ziel, o mijn ziel, wil verdwalen in al die lege plekken waar jij ooit even bleef staan. Je zegt iets. En ik hoor de klank maar mijn stem blijft hangen in stilte, alsof mijn longen…

Diep zomerblauw over de heuvels van het Hageland. De koepelsterren schitteren In het zonlicht. Weemoedige herinneringen drijven boven. Met moeder in de basiliek, gezoem van weesgegroeten, de mysterieuze put, het snoepgoed en de molentjes. Besef van verlies voorgoed. Verdriet en toch troost voor het beeld.…

in de kamer wees hij waar de tafel stond hoe de kinderen hier hun eerste stappen zetten, dagelijks geluk van rust en geborgenheid: thuis rustte nu in muren overwoekerd door wingerd, wilde hop lager de varens, oude mossen, witte lelies de trap hing moederziel alleen; boven was gezonken in de hel van geweld en haat een rode kastanje had…

Er hangt een spiegel in de hal van mijn hart. Daar zie ik mezelf, te jong, met ogen vol golven. Hij fluistert, als een vreemde: laat mij zingen, geef mij mijn droom terug. Hij kust mij, zoals ik ooit mijn vader kuste. **…

Ziehier de zoom van het woud, met de tempelzuilen en de kronen van stilgeborenen voorbestemd tot de koningsjurk, wier lichaamloze geest nu boven de toppen zweeft en jankend huilt om het onrecht, de zonde van de moeder en de afwezigheid van tamboer- en pijperkorpsen bij het binnenrijden van de poort. Eén was er, in wie de stam hurkte: hij namelijk…

Aurora Borealis aureool waar is haar gouden zonnegloed gebleven de glans, die heerlijkheid die haar omstraalt werd zij primair door satans macht gedreven Aurora Lucifera hyperbool Zij noemde hem haar favoriet, idool door supermaan bezeten, idolaat van liefdes schijnbewegingen, door kwaad geobsedeerd en manisch-depressief op drift…

Misschien wil niemand het lezen mijn gedichten die ik met liefde schrijf aangeboden aan het Opperwezen gebeden en dank voor ziel en lijf. Mijn dank dat ik vanmorgen mocht ontwaken dat ik het licht van de zon weer zag de schone schepping en alle volmaakte zaken in het licht van weer een nieuwe dag. Eens zullen mijn dagen voorbij zijn gegaan…

In het prille ochtendgloren Wordt ’n nieuwe dag geboren, Die duurt tot d’avond valt, Tijd tussen dag en nacht smalt. Dit nu al miljarden jaren duurt, Door natuurwetten gestuurd, Tot de zon geheel is opgebrand, Deez aard in ’t duister belandt. Maar of de mens dit nog beleeft, Vrees van niet, wijl eer sneeft Door d’rücksichtloze oorlogsdrift…