Met blanco blik staar ik zelfverklaard naar dit refrein van herhalingen of ik deze cycli doorbreken kon alle woorden vermijden die voortkwamen uit catastrofes danwel overdracht voorkomen door de kunst van het lijden te weerstaan mijn spiegelbeeld reflecterend ingezaaid en wel alle ouwe shit laten composteren ver van het nu en dan…

Als ik hem vragen zou of alles wel echt was zoals geschreven staat wat hij vertelde toen tot op de dag van vandaag met zijn hyperheldere ogen Als ik hem confronteer appeleer aan zijn trekjes waarover hij zo vaak praat hem die spiegel voorhoud zeg dat ik hem niet geloof op zijn verdichte woorden Als ik hem stevig beoordeel hoe hij bij…

Vanaf de oorsprong tot oneindigheid wachtte zij op joris ockeloen die haar ab ovo ad infinitum nieuw leven schonk in anonimiteit vertrouwend op die twee gynaecologen die haar - onwetend - levenslang bedrogen...…

De witte vredesduiven hebben de hoop nog niet opgegeven ze vliegen gezamenlijk naar de zilveren hemelen het gebeurt nu in de late schemering intieme verhalen tijdens een zomeravond dat vliegen boven het zuchtend landschap het hopen op een andere, gezondere wereld. Maar de werkelijkheid is bizar en deels onmenselijk wreed is het gedrag…

Op aanlandige wind sprongen we slootjes, smeerden groene vlekken op blote knieën, water sijpelde in blauwe regenlaarzen, slurpten chocomel onder de brug. We schuilden voor het zwellend wolkendek leunend tegen de Romeinse muur. De lauwe middag vergleed, overschreeuwd door Usipeten, achter eindeloos lokkende queesten. Met handen geboeid…

Laten we de dag beginnen met een lach hoe geniaal het doolhof, de puzzel is verzonnen om ‘t verhaal van ons, ons allen is begonnen, dat te begrijpen, hoe ‘t is ontsponnen Waarom we in dat gezin, dat dorp, die stad geboren hoezo dat ons zo kon bekoren daar terug, bij die familie te behoren Die plek, zo gek, dat te ontwarren…

De vele details imponeren je. Hoe die te ordenen? Kleuren geven je ogen richting. Je valt voor mooie combinaties, beroert nerveus de wolkenvormen... Dit klopt niet. Maar dit grijpt ineen. Even stop je met groeperen. Rechte kantjes wijzen op begrenzing. Niet alle items krijgen de ruimte van het magisch vierkant! De voorstelling kan beginnen…

Eindeloos is de zee Van mijn herinnerende gedachten, Die ik draag met mij mee, Keurig in gelid liggen wachten, Tot ik ze ophaal Uit die eindeloze brij herinneringen. Hoe ouder de herinneringen zijn, Des te vager de detaillering, Maar de essentie komt steeds aan. De mooiste zijn dominant, Verdringen nare en verdrietige, Geven daardoor…

De scores onderdrukken het vak dat ik heb geleerd Ze onderdrukken mijn werk en het plezier, iets goeds te doen Alleen de ranglijsten tellen - de aantallen en de omzet Niet de gezondheid en de behulpzaamheid Dat houd ik niet vol Dat houdt niemand vol die het eenmaal doorheeft en zich afvraagt waarom het werk teleurstelt het zo zou…

Mij trokken stille wateren heel diep De oppervlakte niet bereid te breken Hoe prangend er ook door mij werd gekeken Het steeg totdat het bijna overliep Ver in mijn hoofd was dat er iemand riep Wat is er jongen blijf niet langer steken In wat intuïtief al is geweken Breek met je godvergeten horlepiep Het water brak mijn beeld verdween…

Zo lang en onstuimig heb ik het zelfs in mijn gouden gloriejaren never gehad als het ware Een jonge god, een verwilderde sater  een satansdichtende spinvis  op het droge een titaan van het zuiverste water een kronos een gladiator  die het tegen Poseidon  durft op te nemen een nemo een Oudeis  een neo-Odysseus? een verwilderd uitziende…

Sobere schoonheid van strakke lijnen, gefilterd licht. Mijn Heer en mijn God.…

Je kunt je afvragen welke pennenstreken hoeveel zinnenstreling geschreven per dag hij nu weer bedacht elke keer nodig heeft om voor tenminste vandaag en zichzelf het bewijs te leveren dat hij wel echt bestaat. Ik ken geen twijfel over zijn bestaansrecht welke trekken zijn gedreven karakter en persoonlijkheid nastrevenswaardig of overbodig…

Over de uitgestrektheid van de Stille Zuidzee Voeren noordoostelijke winden ze mee Tuimelend op eindelose waterwoestijnen Golven die huizenhoog deinen Almaar opstuwende wanden Onaflatend spuwend tegen de stranden Maken luid brullend hun landing Waarna ze stukbreken in de branding Het lijken wel kokhalzende kaken Die monsterlijke kruinen…

Wat zou ik toch graag dat boek willen zijn maar dan moet je goed zoeken Elime het ligt diep verstopt verder weg dan toen jij Mamatova, je liefde voor mij deed ontkiemen skin deep zat je in me maar onder de omslag van mijn huid, goud op snee kon ik jou terug verdienen mijn onyxogen zien jouw diamanten van kaft tot kaft lezen…

De crash is stil. Metaal ligt gescheurd, rook valt als zwarte sneeuw, verbrande olie in mijn neus Ik zit in het wrak, handen op het stuur, ogen op een horizon waar de hulpdiensten nooit zullen komen. Zij zoeken overlevers; ik ben alleen de abstractie van wat verging. Het bloed, de modder, het geschreeuw – laat ze het hebben. Mijn…

Ach, mein liebe herr struik dat van die bokkenpruik was maar een joke, een schertsje van scherzo een kleine boutade die pruik is maar beeldspraak ach had ik hem maar met levensecht haar maar die is voor een pro fessionele poëet een nono als jij en ik niet te betalen het naturel donker op mijn schedeldak heeft na een kuur wederom…

een schrijver is meestal vol lof over de natuur. en dicht verlicht het gezicht van zijn ziel bij het eerste licht in de morgenstond achter mijn bord gezeten, waar ik, enkel tuur bereikt mij het besef dat ik mijn jaarlijkse taken de afgelopen week heb afgerond, het afbreken van takken en ruimen van bladeren waarmee ik mijn binnenste met buiten…

Zijn veren blijven haken, hij wrikt zich los, en -- is geen vogel meer.…

De zon belooft niets en begrijpt nog minder. Maar zonder zon was er geen ademzucht Geen liefde haat geen lente in de lucht Geen hier of nu geen overkant of ginder Beloftes bloeien op in onze breinen Maar krijgen zelden vaste voet aan grond Belijden loopt gesmeerd met volle mond In weemoed ziet men ze alras verdwijnen Ons streven is een godgegeven…