Toen ik haar zag, Ontvlamde in mij een vuur. Door haar te kussen, Wilde ik het vuur blussen. Maar d’afstand was te groot, Ik kon haar niet bereiken. Ik heb haar niet gekust, Het vuur in mij bleef ongeblust. Vuur blijft smeulen in mij, Mijn brandend hart Verteert langzaam in mij. Het verlangen blijft duren Naar haar kussen, Duurt…

Mensen willen rotsen daar hun leven op bouwen Huizen die blijven Mensen willen hun bestaan slaan in herinneringen die blijven Mensen willen niet naamloos zijn, maar de naam Liefde is al voldoende Mensen willen geloven in de mensen die ze nodig hebben Mensen willen geloven in de macht van hun dromen…

nog zijn de handen los niet geheel gevuld met de mooiste bloemen het paadje was al in gebruik om ze voorzichtig te plukken en bij elkaar te zoeken na het formeren van twee veldboeketten kwam de plaid met zijn eigen plek want niet iedere stad of dorp had een blinde vlek met een private stek uit de regen en wind vaak hebben…

laat mij de dagen opnieuw schudden en de wijn welke uit de kroezen drupt verdunnen als haar verleidelijkste ogenblik door de vertrouwde sluier // 4 aan ’t eind van weer ‘n gewonnen dag samen met ’t hoopvol sluimerend zicht op haar verschijnen in ’t verdwijnen naar ’n volgende morgen van ijver // 8 kwijnen met…

de kus die ik je geef is meer waard dan de woorden die we niet durven spreken. geen passie, geen spel, maar iets wat blijft hangen in de lucht tussen ons in. het is geen kus die vraagt, maar een die iets vertelt, zonder te weten of je het horen wil. het is de kus van “tot straks” die misschien stiekem voelt als “vaarwel” maar ik zeg het…

hij zit hier de hele dag niets te doen en aan jou te denken maar jij jij zult nooit weggaan zij zal niet weggaan als hij hier zit en aan jou denkt maar jij jij zult nooit weggaan zij zal nooit weggaan wat hem niks kan schelen ze hebben haar baby afgepakt maar daar kom je nooit uit zij komt daar nooit meer uit ze hebben zijn…

nog altijd zwermt verdriet in de schaduw van haar lijf altijd nog schuift het gemis over haar huid zwerft het verdriet onder de hemel door nog altijd breekt een steen het fragiele hart altijd nog is er de pijn die haar lichaam kneedt die nooit meer overgaat…

Wat je echt niet wil zien daar sluit je je voor af, blindeer je zienderogen zelfs het geluid waarmee het corrumpeert. Eindelijk schouw je zielsscherp: met een helder vermogen benoem je de dingen waartoe ze zijn ontworpen - het voorbeeld maakt ons eeuwig jaloers - Mensen zijn in wezen ware schatten mits ze zich niet onder- of overwaarderen…

Aan de Zuidzij van Breda ´s Heuvelkwartier ligt jonge wildernis. Vergaan boerenland toont nog bescheiden, vluchtig zijn hand. Gewezen boomgaard, weide ademt hier. Tussen dichte doornen krijgt menig dier hecht tehuis, beschermd aan elke kant, verlaat de strenge struik, speurt over drijfzand, vindt in open galerijoerwoud vertier. Een vinger…

Zij zweeg, ze zei helemaal niets, Hij kletste maar door, en door, Dacht dat zij was een en al oor, Zij hield zich doof, hoorde niets. Hij dacht ik heb haar over de brug, Zij dacht waar is hij toch op uit, Ziet hij niet, dat ik hoor geen fluit, Dat lijkt mij toch wel zeer stug. Zijn houding veranderde hij niet, Hij bleef ratelen, Zodat…

Voorzichtig aanraken warmte op warmte kussende haartjes nagels heel zacht in cirkels en banen over jouw rug Alles veilig, ademen Droomloos inslapen en het toch weten Hoe de dag ook was wat het programma morgen ook is: strelende hand gelukkige rug billen kussen de warme buik…

ik heb veel geschreven maar nooit de woorden die ik echt bedoel. ze zitten vast. in m’n keel, in m’n vingers, in de hoeken van m’n hoofd waar het altijd donker is. ik wil ze op papier gooien, maar m’n handen weigeren. ze schrijven iets anders. iets veiligs. iets dat niet snijdt. stop met mij te beschermen. ik wil geen filter meer…

‘t ochtendlicht wacht even om zijn wereld die zacht is te vangen in nieuwe tinten en zijn wolkogen te bedwingen de verzwegen sluimerliefde als droom dansend en strijdend ademen uit geblazen glazen maar in ‘t blauw worstelt de wind en zwart wordt de hemel verklaard als ‘t wonder van klonterende cellen samen met opgepompte zeepsopbellen…

Je hebt me stil gekregen. Dit is het moment dat ik iemand een knuffel geef. Jouw hoofd rust op mijn schouder. Tranen glijden door je haar. Ik pak je gezicht vast. Kijk je aan met doorgeweekte ogen. Ik geef je een kus op je voorhoofd, en leg mijn kin op jouw hoofd. Kijkend naar boven, smekend tot God. Maar in stilte. Pak mij. Laat haar…

Toen sprak de koning: 'Heer Tibeert gaat heen voordat u wederkeert en zorg dat Reynaert met u komt Er wordt geklaagd, niet zonder grond dat hij vaak anderen heeft belaagd maar ú gelooft hij ongevraagd hij doet vast wat u hem aanraadt Zo niet, ziet het slecht voor hem uit lacht zijn familie hem straks uit allez, Tibeert, en zeg dit hem…

Herinner jij je verlangen met een dronken lichaam vraag je, terwijl ik aangeschoten verder drink je schiet in de lach naast geleerde filosofen door bizarre lucide illusies die toonladders beklimmen je danst over het landschap van de vroege nacht in deze wereld met muziek van het verlangende hart als reisgenoot van jouw smart je streelt…

De wereld is groen loop door de bossen volg de rivieren zie het golvend gekrookte riet geniet de ruime horizon ver over het vlakke land. Voel de warme zon kijk om je heen en ervaar de zomer.…

Wat moet een mens met woordeloze beelden ideeën uit het niets, fantoomgedachten elkaar verdringend, oplichtend, vergeelde uit lang vervlogen hoeken onverwachte en meer recent, stiefmoederlijk bedeelde zomaar vlak voor zijn geestesoog gebrachte opdoemend onverwoord fata morgana in zijn nog te voltooien geestoase zegt hij, als hij wil vatten…

Het schemert, we wandelen weg van de stelletjes die net als wij de zon niet hebben zien ondergaan De picknickmanden zijn leeg Jij pakt de schillen in, ik kijk zogenaamd langs jou heen zogenaamd zonder jouw aandacht te trekken, wetend dat onze huid gloeit naar meer Jij bent glad gebeeldhouwd als een Griekse god Ik strijk door jouw haren…

nu rug en schouders zich gelden laten zijn zaailingen aan askleurig zand ontsproten verworpen aarde doorkliefd van zingende gaten allen door grind en stoffelijke grond geschoten wat zal van onze dagen blijven hangen zo vluchtig als wederkerend zij zijn nooit meer door een verleden bevangen verscholen in het stenen hart zo kristallijn nu…