zo mijn erbarmen dragen die in eigen handen zijn gelegen neen, hoe vruchteloos de nachten ook plukken aan de rituelen van een leven lang sterven in hoogmoed waar vaandel en graf elkander bestrijden met eergevoel dat licht bestreken is met een vleugje zoet het zal de hel nimmer betreden daar waar liefde nodeloos zich aan valse goden had…

Duizend plus duizend is het aantal herten dat bijkans onhoorbaar door mijn hoofd heen dendert Ik zou er een paar willen schieten met mijn katapult van zacht brokaat en stevig roodbruin leer Het steentje in de slinger is mijn milt die ik voor de gelegenheid bekleed heb met iets als zuiver ijs In hun hart zal ik ze treffen deze dieren…

ik kan de zon niet verzwijgen wanneer ze hartveroverend moeder aarde verhit met al haar liefdesperikelen die ze als vrouw zeker in grote getale bezit een lentezomer die in mijlen stond gegriefd daar de tijd in een tempo van “ slow motion “ voort slenterde door kou regen sneeuw warme jassen muts en de verwarming op aangenaam onverschrokken…

Witte vlinder rust op jong blad in ochtendlicht het veld wordt wakker Het koolwitje verschijnt niet plotseling, maar alsof het al een tijdje op mij heeft gewacht, een wit trillen in de lucht dat mijn fijngevoelige, waakzame zintuigen voorzichtig opent. Ik voel hoe het licht zich aan zijn vleugels hecht, hoe elke beweging een minieme verschuiving…

Bloemen lezen geen poëzie zeker niet in de wildernis van de achtertuin waar mijn grijze oudoom woont ver weg in het buitenland hij verzorgt zijn groenten alsof het verwende kinderen zijn zijn hart bleef achter in een naakt verleden een verloren land vol oude rabarber en koolrabi diepe schorseneren in het zand bittere warmoes en snijbiet…

Op het witte doek zo groot in jouw groene droom verloren lachte jij het oerwoud bloot voor de film en mij geboren tussen slangen op het pad waar de krokodillen wachtten zocht je wat geen uitgang had zat ik met mijn kindgedachten Tarzan was jouw stoere naam apen lachten om ons leven kijkend door het filmraam werd de angst ons snel vergeven…

Verhalen zijn vloeibaar: met elkaar vervlochten stromen in de oeroude Verhalenoceaan een en al kleur, en van kokend heet tot ijzig koud Zij vermengen zich, vernieuwen zich en verwekken nieuwe verhalen Maar de watergeesten raken overwerkt! Overal vind je verminkte verhalen in de drab en verwarde, en rottende verhalen Er is een wildgroei…

Thuis in het wier fonkelen diamanten op huisjes van slakken ogen van torren schitteren als opaal en de spinnen schaatsen op spiegels van agaat, ze trekken massaal naar de oever In hoogtij valt een meteoriet, omzoomd door schuimende randen   De edelstenen verzamelen in bellen van lucht vieren de liefde – zo blauw als ze is – zij…

Waarom raak ik als echtgenoot en huisvader onthecht en gaat mijn fantasie met mijn hormonen in gevecht en denk ik voor me uit: ‘Wat ben ik schaamteloos en slecht‘ Als Astrid Kersseboom ‘dit wordt een echte plaknacht’ zegt. Ze kijkt erbij alsof ze zich ruim voor ze dit vertelt de nacht in al haar plakkigheid alvast heeft voorgesteld; het woelen…

In de tuin lezen; daarbij naar mussen kijken: veel nieuws ontdekken.…

Zijn zware stembanden vonden licht. Felle tonen waaiden mijn woordenboek binnen en werden samengevouwen tot ‘’welkom op deze zondagmorgen, waarbij je dromen mogen uitkomen’’. Voor mij geen droom, maar een nachtmerrie, die blijft aanslaan als een lamp die eindeloos flikkert boven een kamer waar schaduwen stilvallen. Dus ik probeer ‘m…

Kijk niet naar het verleden niet naar de statistieken die dienen te stijgen en zo de afgrond verdiepen waarin je niet durft te vallen Draai je liever om, stap terug en leef zoals oude mensen eenvoudig, zonder illusies over wat je nodig hebt Zet zoveel stappen terug dat je weer tijd hebt om niets te doen Kies als geuzenlid van de splinterpartij…

In een minuut 60 slagen worden 3000 per tocht Met vier kom je op 12000 Rekenkundig onderzocht Tel daarbij de trainingsuren Binnen, buiten, heel jaar door brengen we 300.000 keren onze armen naar voor Is dat niet wat overdreven vroeg bezorgd een dominee Is er niets beters in dit leven dan heilloos malen in de zee Ach dominee…

De zomerzon brandt fel en velen zuchten, we zien natuurlijk liever alleen de blauwe luchten maar regen is ook nodig en bloemen zijn zo mooi, als brengt het onweer schade aan heel die zomertooi; Laat ons nog even wachten, -we oefenen geduld,- dan komen koele nachten en is de droom vervuld.…

Zomerse stilte boven de vlinderstruik één witte vlinder Wacht stil tot vlinders rond je dansen. In je verschijning herken ik nog de waarde die mij ooit bewoog je mee te nemen toen je diepte gaf aan een lege plaats. Weer ontvouwt zich je stille weelde, terwijl de zomer langs je takken naar binnen stroomt en elke aarzelende bloemknop zich…

Ik weet niet wat me overkomt! Ze lijken uit het niets te vallen bij honderden, in duizendtallen.    Als fijne klank-en-beeld kristallen, laat ik ze vallen door mij heen en raap ze, om ze één voor één te voegen in een nieuwe maat, die met mij aan… de wandel gaat, of beter: aan de haal met mij! Een wervelwind, een razernij, omhoog de straat…

Ik heb het te druk om dichter te zijn Want dat vraagt tijd om goed na te denken, Dus niet drinken, maar te staren naar wijn, Ook geen halfjes, doch vol aandacht schenken: Droesem uit de strot van leven schrapen; Troebele gevoelens slikkend herzien; Voor de schoonheid steeds de waarheid kapen; Los van het ik, liefst onder pseudoniem. Zoveel…

in het lauwe water drijven lelie’s zonder angst, wij - jij en ik - bespiegelen onze liefde op dit zo strakke prent alsof het is uitgesneden op het perkament van een oud verlangen zou nu nergens anders willen zijn dan hier bij jou, wandelen door het fiere gras, jij een halve stap voor mij omdat ik zelfs nog de warmte vind in de schaduw die…

in een monorail zweeft zij met de glimlach van een verloren kind boven de ongrijpbare tijd speelbal van wind en stroming in haar bloed duizelt het lied van de reis van een vogelveer de kilte eet haar lichaam op zij verdwijnt in de nacht zij heeft nooit bestaan…

Waren het heen en weer buigende boomstammen met volgroeide wildzwiepende bladertakken die in de hel van voortdurend rollende donder en echogeraas en aan een stuk door schichtend weerlichtgeflits in strijd op leven en dood tegen de gutsen van neerstriemende regen bijkans het loodje legden door met tak en al doormidden te knakken…