mijn heimwee onthult de dagen dat jij niet bent, gewoon even afwezig uit mijn trein die door de donkerte van alle innerlijke gevaarten raast om in het gedwee te geraken verpersoonlijk ik me in het nog warme afdruk van je silhouet op het nachtelijk gelegen laken om mijn twijfel te laten zwijgen die me laat berusten in het violette weten…

Glad water in de gracht zien en dan zonder nog te kijken denken aan de kouwe drukte van rondspringende moleculen de vliegensvlugge vonken van ons trage verstand met zijn buitenposten de netvlieswachters, zij hebben er vergrootglazen voor nodig…

Als ik je zag het was alsof de golven van de zee zich diep in mij beroerden en bij jouw oogopslag de zon mij koesterde hoe jij in mij als weelde omging mij zo kon noemen bij mijn naam dat ik van waarde voelde totdat de tijd geruisloos onze wegen splitste en wij te laat beseften wat onomkeerbaar werd maar ik draag je mee zoals de…

Herfstblad op het pad de tuin luistert zonder woord adem vindt haar rust Waar de wereld vertraagt, ligt een tuin die je ontvangt en spanning van je schouders haalt. Tussen het groen ontstaat een plek waar aandacht mag landen en niets hoeft te vragen. Hier mogen gedachten rusten zonder richting of woorden, zoals bladeren die na regen neerstrijken…

Verglijd ik van de hoogste toppen naar de laagste strangen hier rolt mijn steen zoek ik de oudste Aa langs steile wanden door duizend kolkende jaren reist hier mijn steen Rhenus groet mij, raakt aan mijn tranen mijn kant, mijn wal zwerf ik naar het onpeilbare waar echo’s uit oude tijden doorklinken in kwartsiet rust hier mijn…

vertaald naar het grijze gebied waar het doen en laten telkens als een herinnering wordt opgeslagen breken stemmen als mokers door het structuur van het bot scherp in het hoera gebeuren gillen beelden als saxofonen en trompetten van oor tot oor, zelfs het minuscule geluid van de blokfluit huilt als een windorgel door het slakkenhuis de…

plots viel mij een slanke uitbeelding op nabij een ingang, waar het hoofd naar de hemel wees, in een hoek los gekoppeld van moderne strakke architectuur . alhoewel het voor mij op deze plek, als een samenvatting oogt van hoe benauwdheid zich vertoont en waar je je adem inhoudt eer je binnengaat door enig functionele deur . een haast…

Rondom het hechte, maar milde kasteel willen ruime, kleurrijke bloemperken ondanks zware hitte hun bloei versterken. Toch blijft de zon trots op haar woekergeel. Tenslotte laat enig regengestreel gloed en koelte met elkaar samenwerken. De verfriste vijver krijgt liefdesvlerken: vurige hartstocht brandt uit de kikkerkeel. In de rijke hof…

Warme nachten, hete dagen Flessen water en wat ijs Zonneschermen, zonnebrillen Vaak insmeren is nu wijs Buien tussen hittegolven Geven bloemen extra kracht Kleuren overal aanwezig Zonnevuur in al zijn macht Heksen plukken kruidenwis Als de zon meest krachtig is…

Ergens zit iemand aan een tafel, niet van hout of steen, maar van besluiten die zwaarder wegen dan de handen die ze nemen. Voor hem liggen dobbelstenen, glad gesleten door het geloof dat een nieuwe worp het verleden kan herschrijven. Buiten verplaatst de wind het stof van gisteren naar morgen. De aarde bewaart zwijgend wat mensen…

Eerstehands leven gaat gemakkelijker met -- tweedehands spullen.…

als alle taal verdrinkt als elk lied verwaait als handen zich radeloos vastklampen kan het hart openbarsten kan het leed woordeloos zijn weg vinden…

bedankt en houdoe, zei zij bij het verlaten van de zaal dat doet zij altijd en oogt dan erg blij het zal haar ziel zijn die ik vertaal tijdens die gangbare momenten in klanken die haar welzijn raken . ik word erdoor geroerd, het verwarmt immers ik raak slechts toetsen van het manuaal zonder duiding in welke richting dan ook toch ontstaat…

in het zwarte water van verdriet verdringt zich de taal van as boven de bomen verwaait het ijle lied van rouw handen klemmen zich vast aan de rand van de stalen brug woorden willen weg het hart kraakt het kraakt van gemis…

In een ruimte begrepen uit jouw stille voel ik het stemmen van een snaarloze gitaar geen angst die breekt, geen noot die dwingt omdat de lucht tussen ons van liefde zingt Wij spreken in de taal van het ongezegde. jouw wil is unieke klankkast die de serene ruimte draagt een lichte overgave waarin niets meer moet in de schaduw van…

De kracht van een bouwwerk meet je niet aan de hoogste toren, maar aan de dragers in de schaduw. Een mozaïek breekt als de kleinste steentjes verpulveren. Kijk naar de rafelranden van de stad. Waar het licht het traagst binnenvalt en stemmen fluisteren tegen koud beton. Een samenleving die haar fundamenten vergeet, wankelt op de…

het lijkt al laat maar het moet nog vroeg worden stationair voorlopig -zonder verplaatsing aldus er is geen tussenkomst geen herhaling ook hier liep je niet ook al oogt dit vertrouwd hier ben je nooit geweest zelfs niet in jouw gedachten dit moet mijn herinnering zijn ook al kan ik mij niets heugen…

Is een veertigste verjaardag een scheiding, zoals hier deze bergkam waar het landschap links en rechts hetzelfde is, maar de regen vloeit naar andere zeeën? Verleden hier, toekomst daar en het besef dat het vervolg minder mooi zal zijn dan je vroeger dacht al noopt dat niet tot het oprichten van een Partij Tegen Verdriet Het volstaat…

Ik vind, in alle eerlijkheid dat het maar goed is dat u weet al is 't een trivialiteit dit klein en onbeduidend leed dat ik mij stuurs van taken kwijt verricht wat hier geen mens ooit deed de ei die onder 'ai'klank lijdt daarvan heeft gen z nimmer weet die doet zijn mond steeds wagenwijd een filmster na die kauwgom beet waarmee het…

Naast de witte wasmand,
 in de 'kattebak' van mijn vaders
 blauwe Fiat 127, hielp ik mee met het uitpakken van de maandelijkse boodschappen bij Kers en Kerrie — want wist ik veel. De wokkels, gevulde rondo’s, met een glaasje Sinas op de zaterdagavond, waar ik zo bij spon…
 Was het bij Toon, André of Ron? Ik begreep ook niets van…