Je stem was dichtbij, maar klonk van ver — alsof ik al zonk terwijl jij nog sprak. Ik kon niet ademen, niet schreeuwen; mijn lichaam wist het al, lang vóór mijn woorden. Je ogen zeiden dingen die geen kind verdragen kan. Je handen vonden plaatsen die niet bestonden tot jij ze aanwees. Het voelde vreemd, alsof mijn huid mij losliet…

jij mijn koningin op het schaakbord van mijn dromen ik een voetsoldaat strijdend voor jou omgekomen in een houten kistje beland…

Waarom zou ik afwijken van de werkelijkheid? Een voorzichtige vraag naar fictie. Waarom wil ik vaststaande feiten ontvluchten? Omdat zekerheid benauwt? 't Is fijn om een zinvolle zin te schrijven. Alsof je licht aan lezers te lezen geeft. Kijk, zo'n regel beleef je niet op een zebrapad. Waarom moet ik, word ik gedwongen wonderlijke zaken…

Heldere maan raakt het zwijgend water in nachtelijk verpozen een lucide glimlach grijnst in grijstinten naar de vermoeide vijver je bent onzichtbaar aanwezig voelbaar in het wassen van de ogen van de nacht.…

op de donkere oever onder de elzen waar de stroom vertraagt buigt een vrouw zich voorover krassende raven zwerven boven haar voorbij onder de waterlijn schuilt een onzichtbare rots die verlangens van zich afstoot ze onhoorbaar verpulvert…

Herinneringen vliegen voorbij aan een licht beschadigd hart vol met liefdevolle gevoelens die door de jaren heen onafgebroken bleven schijnen niet verloren zijn gegaan wel verder uit ‘t licht van die ene mooie lantaarn waaronder jonge geliefden hun toeverlaat vinden in niets meer dan zoete dromen van een lang bemind bestaan.…

Er is geen jullie alleen jij en ik in het zijn voel jij de hoogte wanneer jij klimt en groeit in metaforen hoogtepunten die je opschrijft in intieme brieven de essentie tussen jouw rode oren in de kleuren van liefde ik heb je lief in duizend uren.…

Automatisch gaat het niet wel bijna vanzelf, stromend door gladde beddingen om elkaars ongemakken en gevoelige plekjes heen naar stille wensen Alles op zijn vaste plaats dat helpt, en blijven eten natuurlijk, genoeg zon zien om niet te versomberen of weg te dromen in een romantasie van eeuwig jong nog lang en gelukkig van lente…

Aan die ene boom zag ik ooit gewoon de onschuld hangen als dat laatste blaadje vergeten om te vallen klaar voor het nieuwe licht van die aangebroken lente de wind verried iedere aanwezigheid een verijdeld takje met gemak waargenomen liet het hert stoppen mijn hart sneller kloppen we konden gelukkig zijn. Als wolvenkind…

bij het ochtendgloren is het getrompetter niet van de lucht, Canadezen voelen zich buitengesloten, zwanen staan erom berucht zodra een nestplaats is gevonden, vecht pa zwaan hen uit de sloot, de kleintjes mogen blijven, maar al dat groter is dan groot zal er om moeten knokken, wie het sterkste is van de twee, vandaar het droevige getrompetter…

soms schuurt iets aan mijn ego als mijn tevredenheid na jaren ontwaakt door oud zeer of opgedane ervaring en plots eigendunk de waarheid opraapt het is een weg die soms doodloopt door toenemende mist in voorbije jaren zeker, het is ook leren lijden, als het leven je onderstopt weet anders niet hoe ik mijn zelfgenoegzaamheid…

De klok... die tikt niet, zij verslindt. En wat ik dacht te zijn, begint te rimpelen in de stroom van het misschien Is dit de wereld? Of slechts het zien van wat ik... wat ik... wil geloven? Want als de rede dooft, wat blijft er boven? Ben ik de denker? Of het ding dat wordt gedacht? Een flits van zin... in een zee van nacht. Ik... ik ben...…

Ondergronds beton. Naakte stroken van zwartgrijs. Vervreemding en angst.…

Het schip van aarde slingert door het ruim, een splinter hout op kolkend zwart water, waar de maan met wit en ijskoud schuim de wonden slaat van nu en van het later. Wij liggen in de buik van dit gevaar, als tweelingen die op de afgrond wachten, terwijl de seinen gillen, onverstoorbaar, door de kieren van de lange nachten. Zij slaapt. Haar adem…

Na een staarwedstrijd met de Narcissus onder de bloemen besloot ik mij te verzoenen met een opkomende viool in twee kleuren stond zijn tulp bloemrijk open- gebroken toen lieflijke margrietjes voorbij kwamen gevlogen ‘Xanthippe!’ zou geroepen zijn door de stinkende gouwe maar het bleek zijn gele neef een rouwende hoornpapaver…

Zo graag zou ik nu helder schrijven hoe blij ik ben om al dat wit van tere bloesems in de velden waar straks weer lekker fruit aan zit. Maar ga nu zelf dan vlug eens kijken want straks is ook dit weer voorbij en taal kan enkel maar verwijzen maar van het schouwen leven wij. Al is er meer dan wat de ogen ons laten zien; er blijft de vraag…

Een moment van stilte overvleugelt alles, ook al daalt ze telkens neer bij nieuwe dageraad blijft haar waarde toch behouden wel luister en geniet mee van de lijster van zijn luchtig vorrjaarsgezang zijn roep omgeven in fijn gewaad waarmee de dagen ontluiken tevoorschijn komen, narcissen stralen een moment van ‘stilte’ terwijl de…

Pasen is voorbij geeft door alle eeuwen heen de vreugdevolle tijding van Jezus' opstaan uit de dood en komend leven bij God voor Diens mensenkinders Pinksterdagen komen nader waarbij de Heilige Geest over heel de Aarde wervelwinden zendt die onvermoeibaar waaien ons voortdurend leiden over onzekere weg vol geheime beloftes aanschouwd…

en als de avond komt de donkerblauwe avond komt zijn regen blauw glimmend op de stenen valt troostend op de blauwe stenen valt daalt hij af langs zijn blauwe hemelkoord daalt hij af naar haar verlaten stad hoe hij dan verlangend door haar blauw beschenen lanen dwaalt en zij vanuit haar donkere koele kamer door de kieren van haar luiken…

s Nachts op de kale berg met de ongelijke treden van smalle sectorpaden zie ik heksen dansen tussen de namen op de deksels van de kniehoge graven Met een fles in de hand gaan ze voor wat geld op de tombes liggen Ik woon hier met mijn man en vier kinderen, maar rein blijven de zielen achter de draad Vanmiddag las een Koreaan in zijn…