Als een kleurplaat, die wacht op haar maker De lijnen, ze volgen elkaar Nog niet wetende waar en wanneer ze zullen eindigen Zwarte inkt, wit papier Onschuldig, zonder vlekken Verlangend om tot leven gebracht te worden Als contouren van iets dat nog ontstaan moet Ze hebben een begin en een eind Maar alles binnen de lijnen is nog schoon…

Hoe lang heb ik niet nagedacht terwijl woorden mij ontvloden vervlogen in ijle lucht in duist're nacht tussen wolken die geen weerstand boden. Ik zag schimmen die weken als vogels op hun verre vlucht die op dinosaurussen leken bloed doorlopen muilen van moordzucht. Rampen die mijn zinnen wisten steeds weer steden omgeploegt kinderen die…

De witte schermen van de vlier, in geur en kleur naar 't licht geheven vertellen mij 't geheim van 't leven: 't is enkel nu, 't is enkel hier! Maar dwars doorheen die kleine bloemen in duizendvoud ontloken, klinkt een roep, een zucht, een stem die zingt en zoveel dat ik niet kan noemen. Er trilt een snaar die 'k lang al stil en niet bespeeld…

Ik schud ze los, de velletjes Sommigen zitten nog vast maar de scheuren zijn al zichtbaar Langzaam komen ze los, als iets dat wil ontsnappen Wat openbaart zich eronder? De velletjes, ze waren ooit kleine stukjes van mij maar laten mij nu achter Wat er voor in de plaats komt, kan ik steeds beter zien Als een kalme zee Die schittert…

Kijk in de spiegel. Om te zien wie je bent, om te beseffen dat dit gezicht niet eindigt bij jou. Er is geen vervolg als jij het niet maakt. Geen tweede versie, geen zachte herhaling van wat nu nog intact lijkt. Je draagt iets dat niet van jou is— trekken, blikken, een echo van iemand die ooit ook dacht dat tijd wel zou wachten. Maar…

Ergens in de leegte zit diepte, begraven onder lagen Ik maak ze één voor één los Maar telkens als ik graaf, zak ik dieper en word ik opnieuw bedolven Door wat? Ik kan het niet zien Misschien is het angst, voor wat wacht in de kern En als ik die bereik, durf ik hem dan toe te laten? Ik ben moe van het graven Ik wil vrij zijn…

Het was goed zoals het was. Je schoof me iets toe dat ik nog niet kende. Ik proefde, bleef even hangen in dat eerste moment. We zaten, dicht genoeg om niets te moeten uitleggen. Glazen raakten leeg, woorden vielen stil zonder ongemak. Alles kwam en ging weer weg, alsof het wist dat blijven niet nodig was. Je liet me zien,…

Dromend van zulk blauw blijf ik staan tot de trein allang verdwenen is. Geen nood, er komt er wel weer één. Treinen zijn als zondagen: altijd een volgende. Maar dit blauw, dit verdomd unieke blauw, dat brandt zich nu al uit mijn netvlies en laat een grauwe vlek achter die morgen op het perron nog bleker zal zijn. Kind voor…

Soms zwijg je op de juiste plaats. Geen grote woorden. Want je weet waar het pijn doet zonder dat ik het benoem. Alleen jouw hand die de mijne vindt zonder dat ik huil. Je kijkt en blijft. Dat is genoeg. Ik vraag niet meer dan dit— dat je er bent in het kleine. In hoe je mij aankijkt. In hoe je niet weggaat. Ik leun tegen…

Kom, maar niet wanneer de stilte zich sluit. Als het doek valt, wil ik je achter mij voelen, dicht genoeg om niet te verdwijnen. Ik heb mijn weg getrokken, elke bocht, elke stilstand bewust. De lijn ligt nog onder mij, nu het einde nadert. Laat anderen verdwijnen waar het licht dooft en niets nog wordt gevraagd. Ik zoek geen podium…

Dubbelglas ben ik: het gezicht van de stad, waar het jaar hangt aan mijn versleten mouw; de toekomst lees ik in een oud gebouw— steeds denk ik aan de flat die mij eens betrad. Het zwarte lood schraapt niet aan mijn stenen huid; heel soms hangt er een laken voor mijn oog, toch zie ik wel de drukte van het betoog— dat ik ze binnen liet, was een…

Dwalend door mijn heimwee in gedachten in het muggenland aan de oevers van een zoetwatermeer speel ik met jou, en jij met mij de vermoorde onschuld en we koesteren de onschatbare waarde van humoristische dwalingen in de ernst van het volle verstand plotseling maak jij door intense emoties van een kleine mug een grote olifant te zwaar om…

In mijn droom, bij de zee, lachen de golven jouw naam. Een grijze lucht, zilte adem, jouw stem verdwaald in het schuim. De branding breekt een gemis, elk spoor een stille kus. Je staat daar, bleek en stil, een schaduw van wat ooit was. Ik strek mijn hand, de wind neemt haar mee. Je kijkt, maar je ziet me niet, een zee van afstand tussen…

Ineens wat vreugde zomaar aangewaaid tezamen met de blauwe luchten; ineens het laten gaan van al te zeer om eigen zorg en moeite moeten zuchten; Ineens de glimlach zien van 't kind dat speelt en lacht en zonder vragen de dagen plukt zoals ze komen en niet te zwaar aan eigen last wil dragen. Ineens weer weten dat het leven mooi is al blijven…

Op de dag dat Gij zult zijn alles in allen zal ik kunnen liefhebben wie ik nu niet aankan wie ik nu niet ken. Op de dag dat Gij zult zijn alles in allen zal ik onbeschut staan en geheeld, en onverdeeld wie ik nu net ben. Op die dag zal ik weten wat ik nu vermoed, op die dag zult Gij heten vreugde, overvloed. Op die dag zal ik zwijgen…

Droom van onzichtbaarheid ademt uit jouw liefdesbrief over een verliefde vreemdeling: Liefhebben zal in dit werelddeel anders zijn, woorden zijn bloemen in jouw regennachtlente karakters vormen nieuwe woorden een brief, die jij niet had verwacht liefhebben zou de wereld kunnen veranderen, dat denk je brieven spreken over jouw eigen…

In diepe duisternis een vonk van hoop die blijft branden stil in de nacht In diepe duisternis gloeit een vonkje van hoop, niet bereid te verdwijnen. Het blijft aanwezig onder wat zwaar op mij drukt. Ik voel hoe het tegen de nacht in blijft branden. Onder mijn broze huid beweegt een trilling die zich langzaam opent zonder zich te verklaren…

De avond valt. Bossen slikken licht. Ik rijd op de rand van wat mijn hart nog kan dragen. Bomen flitsen langs als geesten in de schemering. Geen pauzes, geen remmen. Alleen de zwaartekracht die mijn brein overneemt. Excuses voor de muren die ik achterlaat, voor de brokstukken van wie ik was. Ik wil vallen. Een klap die alles stopt.…

Het vreemdste wezen dat ik ken is wel de mens in mijn ogen alhoewel ik er zelf ook één ben al heb ik moeite elk te gedogen. In hun aart zijn ze niet zo slecht ook ikzelf maak wel een slipper 't gaat niet altijd krom, ook wel eens recht niet elke roeiboot is een klipper. Is de ene mens goedheid in eigen persoon de ander zou je op willen…

Tussen veld en kust begon hij klein, een schommelkind in zonneschijn. Aan de ene kant: mijn vrouw, mijn licht, haar hand die blijft, niet duwend, niet trekkend, maar aanwezig in de boog. Aan de andere kant: stilte die niet wacht. En ergens daaronder geen plank, geen bodem, alleen terugval in de lucht. Sinds mijn kindertijd datzelfde…