Achter je laatste woorden zien wij een blank space, losgezongen van de kern van zijn wezen, existentieel overgeleverd aan het interludium van de ruimte... of nee, het was een laatste stuiptrekking in het slotakkoord achteraf begrijpelijk, na deze enumeratie van de voorjaarsopruiming van het nu eens briljante dan weer mediocer gefulmineer…

Ik mis m’n ring en ik mis soms jou Maar een ring is een ding En jij een warm mens aan wie ik me warm in de kou In wie ‘k me verkillen kan als het te warm Me rijk voelen kan als ik arm Jij die altijd verzint voor een machine, auto, vrouw of een kind Die ‘k altijd kan appen jij, achter ‘t stuur, zelfs als jij aan ‘t zappen terug apt…

ik overspeel liever mijn ziel over randjes van ‘t toelaatbare dan dat ik mijn tanden brand aan uitgewoonde versspraak of spaakloop in verleden taal ik wil neodraken roosteren zonder d’oude te verbrassen want ik heb voetvegen nodig met papier van de Shakespeare in Komrijstront verkommeren ik heb schijt aan schoenzolen die passen als vingerafdrukken…

Vleugels flitsen snel zang weerkaatst in de ochtend liefde zweeft omhoog In het zachte ochtendlicht, waar stilte nog regeert, draaien ze omhoog, vleugels die de ruimte breken. De mannetjes tonen hun kleuren, een unieke dans van pracht, hun zang vult de morgen, een oproep die blijft steken. Elke beweging spreekt van verlangen, de vrouw…

Een wijde tuin aan Breda ´s Zuidkant toont trots zijn verleden van statig landgoed. Het herenhuis zendt minzame groet naar al wat in wild veld en ruig park woont. Zowel keurig onderhoud als warboel troont in de hof, waar teer leven wordt behoed door woeste dorens. Stille zwammenstrijd woedt op gedrongen boomstam, met knoesten bekroond…

Hij kwam terug, maar is een vreemde in het land -- van zijn verlangen.…

Rob de Nijs; 1942 - 2025 Het leek al zomer, toch Was het pas eind maart Zo'n maand waarvan je denkt Het gaat niet met zo'n vaart Parkinson als duivel, maar waar is nu God? Alle ziektes wereld Op allen een verbod Voor alle naasten is Het nu echt koud, kil Stilte van de troubadour Voor eeuwig blijft 't live stil…

In stralend wit staat hij te kijk, hoe liefdevol is hij gehouwen, zelfs ’t marmer lijkt van hem te houden: betoveraar van ’t klankenrijk. En dan dat hoopvolle gebaar, zijn rechterarm is al geheven, en doet dit wonder nog meer leven. Ik kijk en kijk en kijk ernaar Zie ik zijn arm om stilte vragen? Als uit het niets klinkt droommuziek, ik…

Ik sta op Barteljorisstraat, het is donker en ik ben alleen. Toch is het licht nog om me heen en hoor ik drukke kinderpraat. Met Haarlem ben ik vaak wel blij: het Spaarne blinkt, Frans Hals lacht aan; graag wil ik er wat langer staan, maar dobbelsteen rolt weer naar mij. Een moederstem: ‘kom jongens, stop’. Na nachtzoen, plas en…

Alles begon in een auto achter het benzinestation  dikke Corrie stapte uit deed de deur dicht van het biljartcafé en draaide als altijd de fiets uit de gasfabriek  Gerard Beka was lang niet dronken geweest en met z'n gezicht ging het godzijdank goed... Halleluja! Maar in een klein hoekje van het ongeluk haalde hij z'n hand helemaal…

onder het draaien van de sterren en de helwitte zon buigt het zand zich over verdronken ogen en verscheurde kelen in sneeuwblinde uren cirkelt een zwarte gier met trage vleugelslag boven het onheelbare dit is de ademloze tijd geesten verdwijnen uit ontbladerde bomen om samen te smelten met de sporen van verschroeide doden…

De liefde schijnt alleen bij volle maan Dat is Amór - zoals je weet een man Selène doet wat Lúna óók doen kan Ze schijnt - maar juist dán komt het erop aan Of het de schijn is die Amór bedriegt Wie gelooft wil níet zien dat de ander liegt...…

Uitgestrekt, mistig en nog stil leunt de stad tegen de duinen uitkijkend op het natte, groene achterland ontdoet ze zich van haar nachtelijk vocht. Slechts een vale bleke zon komt op het mag nog geen dag heten gedempt licht verdringt de grijze schemer en doet de nacht vergeten. Schaduwen glippen geleidelijk geniepig weg langzaam verdwijnt…

Het hart als trommel en de mond als een trompet: een mensenleven.…

ik voel het aan mijn benen de winter is verdwenen: ze zijn maar aan het swingen of huppelen of springen ik voel het aan mijn oren ze zijn niet meer bevroren: ze horen heel wat kelen een vogelwijsje kwelen ik voel het aan mijn armen de zon staat ze te warmen: het…

Een like, een klik op je telefoon en daar ga je, met een abo op hun nieuwsbrief per mail je bent verslingerd verkocht, met een koptelefoon, en toch zit je nergens aan vast take it or leave it even goede vrienden easy come easy go voor even een fusion van progrockers en symfosoundlovers startte een site Progwereld is de naam…

Waar eindigt het als ik me dronken voer aan jouw lippen. Haveloos bezwijkend. Jou heb ik bemind gevraagd en zelfs toen was het antwoord kort. Ver weg uit het zicht begroef ik een droom. Woorden huilen zich los scheuren mijn lichaam open. Wanneer is liefde eindeloos vroeg je. Ik wist het antwoord maar stierf opnieuw.…

De vrolijk gekleurde eitjes maken samen met ontluikende bloem levenslust voor kind en volwassen sterk en bewust in het daagse gebeuren en streven. Genot van nieuwe geuren en smaken brengt opgewekte stond en moedige rust die uitziet naar nabije en verre kust, waar ieders lot mag slapen of waken. De opgestane heer Jezus strekt Zijn hand…

Volgens de vogels is het Lente. Licht, Enthousiast, Natuurlijk, Turbulent en Eerlijk! Sommige maanden staan op schudden... Vogelboventonen vertellen dat iets prils zich onstuitbaar manifesteert, zingend zaad de mensen zonnig betovert: tot paradijselijke bewoners. Vieren wij waar het allemaal om begonnen is, en teruggekeerd aan de…

Ternauwernood aan de bijna dood ijzerenheinig ontkomen struikelt de witte met het zwarte hart als het hijgend hert over de stolpersteen op het Pieterplein of over z'n eigen Damocleszwaard? Vesuvius' as stijgt ten hemel uit een bijna dode vulkaan de laatste adem vaart in Paradisum uit de krochten van het Vaticaan…