Het is bijna zoals vroeger. De stoel staat nog in de stand van jouw rug. De geur van je haar hangt in de gordijnen, een vlek die geen wasmiddel erkent. Dan besef ik wat je bent geworden: een fragment. Een splinter in mijn oog die ik niet wil weg knipperen. De kamer is overdag te groot. Het licht valt op vaste uren binnen en raakt telkens…

houten kruisje langs de weg verkeer raast ijlings zijn leven voorbij…

*832-III* zolang ik wacht tot de nacht in alle zwaarte van zijn zwart langs mij heen is gegleden heroverweeg ik mijn verleden heden en toekomst alle felle kleuren die ik aanbracht in de uitwisseling van gedachten lachend om mijn eigen pretentie zie ik hier en nu de ontbrekende essentie onverschrokken blijf ik staren in die spiegel…

kon hij de bergen zover krijgen dat zij hem bezoeken zouden zijn gebaande paden meedragend waar het hem zwetend vergaan is zou hij de geuren nogmaals ruiken van de struiken waardoor hij kroop zijn vergaarde schade verdragend al hem toch zwetend ontgaan zal mocht hij op beelden wederkeren of in negatieven draaien zijn vermaarde daden opdragend…

Het ondergrondse netwerk, kilometers draad aan het oog onttrokken Aards fruit op de perfecte plek waar sporen vallen en ogen vinden. Verzamelaars van el Mirón verzorgen het dieet van de ‘Rode Dame’ in haar grot. Terwijl de sjamaan van de Azteken na het eten van ‘het vlees van de goden’ in andere werelden wandelt. In de Italiaanse Alpen…

Is er nog iemand die mij kan aanschouwen en zicht heeft op een hart in vol ornaat? Is er nog iemand die ik kan vertrouwen en erkent dat dit hart bestaat? Is er nog iemand die mij echt kan zien en een manier weet om mij te helpen? Is er nog iemand die wellicht nadien het bloeden van dit hart kan stelpen? Is er nog iemand die mijn…

Hollend tollend gaan de gedachten rond Rond, rond, rond en rond Volgen doe ik ze al lang niet meer Ze gaan maar in het rond Ze beginnen hier en eindigen hier Alsmaar in het rond Er is geen begin of eind Het is alleen maar rond Misschien lukt het om ooit een knip te zetten En zijn de gedachten niet meer rond Een rechte lijn, oh wat fijn…

Hoor! de klokke klinkt en zingt over velden, verre, wijde; 't avondliedeke dat springt langs de beemden, blij ter zijde! Gouden glansen gaan en glijden waar de zon ten dale daalt, en de kleuren, klaar, verblijden 't oog dat stillekes hen staalt. Luistert! luistert! lieve lieden, hoe de wind in 't riet mag ruischen, hoe de vogeltjes hun lieden…

...ontstaan in een niet meer dan spontane opwelling des gemoeds, zonder pretentieuze intenties en nodeloos zware hollefrasen van humbugs dwaalwegen bombast... Het had na dagen en nachten ontbering in koufrontcontreien waar mijn Singernijvere lief, dochter van een stugge doorgewinterde niet klein te krijgen Fries eermaals uit de grond…

Vierbloemig sta je hier aanstekelijk te pronken. Stoer: je rode kleur, fluwelig, overrompelt! Op hoge steel geklommen spreek je ons romantisch toe: 'Leven is veelal volhouden. Tot je bloei voldoet.' Wat opvalt, blijkt jouw stijl. Menig oog zal je prijzen. Jij toont hoe een duidelijk doel multi extasen bundelt... Mede-stelen stelen…

Je hebt de pure emoties uit het gedicht gestolen het ego uit jouw hart getrokken dronken grijsaard je hebt vanochtend met de oceaan gesproken het dansen is voorbijgegaan in schijn van werkelijkheid door wellust en begeerte toegeeflijk flirt je nu spontaan met naaktheid van het bestaan en vrijheid van het individu je gaat vanmiddag…

Ineengestrengeld, rechtop, geknield en de ogen geneigd naar een zoen, werpen een man en vrouw elkaars aangeboren krachten toe. Hun lichamen vatten vlam. Bewegingloos lang gestrekt, en in balans zonder te weten hoe, gutst er leven in haar schoot: rechttoe naar een altijd begonnen verleden, op naar een toekomst die nooit komt. Ineengestrengeld…

Temidden van onbekenden, Eenzaam door wat wordt gemist, Niet gevonden kan worden, Nu het brein verdwaalt is in mist. Alleen muziek biedt enige troost, Herkenning zonder begrip, Het nu is de nieuwe eeuwigheid, Nu begin noch eind bestaat. Zonder een begin of eind, Dobberend in een zee van tijd, Waar het zijn verdwijnt, En ’t eind samenvalt…

Volgens ongeschreven regels gedraag ik me voorbeeldig, mag ik mijn man niet tot last zijn, niet wild zijn, en alleen in bed kussen Verder doe ik alsof ik geen lichaam heb terwijl vriendinnen gewoon op een warme kei kunnen gaan liggen, in een nest in het hooi, in het water en in hun kamer waar niemand op hen let en niemand het van belang…

Sneeuwklokje in gras een wit kopje zonder stem wiegt in de winter Aan de rand van de winter staat het sneeuwklokje met haar gebogen hals, stil maar onafgebroken aanwezig. Een wit teken dat niet wil opvallen, alleen verschijnt waar de kou nog spreekt. Ze zoekt geen warmte in het gras, maar ontwaakt onder een hemel van grijs. Wie traag…

De gedichten zijn weg. Niet verdwenen — maar verplaatst. Van jouw adem naar andermans ogen. Wat ze doen, doen ze zonder jou. Wat jij kon doen, heb je gedaan. Dit is het stille punt waar schrijven ophoudt en vertrouwen begint. Niet omdat het goed moet zijn, maar omdat het waar was. En dat blijft. Ook als niemand het benoemt.…

Ik las ergens in een grijs verleden zo grijs als de zee in de maanloze nacht die alles wat waarde heeft weerloos verpacht aan donkere mantels en tulbandendragers bazaarbezoekers verboden geldzoekers overdag handel in loodgrijze pakken maar in de avond vermomd in verscholen gebogen moskeebezoek terug in de schoot van de eenzaamheid…

In woeste geluiden van de grote stad reeds opgemerkt door rode oren ontmoeten klanken stemgeluiden woorden en levendige zinnenspinsels er is een nieuwe sound geboren eigen intensiteit, zachte melodieën door opzwepende harmonie vitale intonatie vol herkenning ik kan me bij jou thuis voelen in openstaande tijdelijkheid.…

in gestolde uren trekken zij zich terug -het gaat vanzelf- onder een stolp de wereld valt stil angst hoopt zich op zij horen niet willen niet weten van planeten waar levensvormen zich gedragen alsof altijd alles maar doorgaat zij onder de stolp kennen het einde het is niet van dromen gemaakt…

De zon die geen huid meer warmt, die alle kleur in grijs heeft doen vervagen. Slechts nog sprekend tegen de stilte, muziek die geen lading meer kan dragen. Loos bestaan, monotonie. Geen schreeuw, geen emotie. Geluiden verstommen zacht. Het verval van pijn in de leegheid van de kilte. Enkel woorden, voor het verval van het zijn.…