Bomen staan stram, zwart. Onder hen toont het water schuivende lichten.…

Dit alles zal toch ooit vergaan: de mooie dromen en het dwaas vertoon, maar laat ons hoopvol leven want niets is hier gewoon maar alles is gegeven. Vandaag willen we herbeginnen: een assenkruisje op ons hoofd ten teken van vergankelijkheid maar dat niets voorgoed is gedoofd; laat ons bewust leven in deze tijd. We willen delen met de velen…

Dit is wat hij altijd al wilde niks worden, maar zijn zich in alle ruimte wentelen het donker tegemoet treden met goed genoeg gemoed de gloed van het zwart voelen in vloeiende handbewegingen veranderingen teweegbrengen aan de verengde werkelijkheid. Wat hij al zo lang wil zijn wat hij bij geboorte al was een zuiver geluid tegen…

De wereld beschrijven zoals ik haar begrijp misschien zoals ik wil dat ze zou zijn De wereld en de mensen die zich onderling handhaven bekijken, ook mijzelf, zo intens dat ik het onthoud en kan doorvertellen alsof de lezers bij hen, bij mij en bij zichzelf naar binnen kijken en zien hoe weinig het voorstelt het werk, de prestaties…

Ik loop opnieuw, rechter, niet langer gebogen onder het juk van redelijke twijfel waarmee u mijn demon vrijsprak. Bevrijd ben ik nu ook van al zijn loze excuses, die mijn kokende bloed niet konden stelpen. Ach ja, ik kan weer lopen, maar zal mijn geest ooit nog kunnen zweven zoals vroeger?…

Ambtenaar Dorknoper heeft grote hamstertanden hamstert geweldig met belastingpapieren knijpt en krabt bij opwinding zijn wippende bril die krasjes en deukjes krijgt jaagt al te graag op het geld van goedmoedige heer Bommel terwijl slimme Tom Poes de vergaarder van bedragen spitsvondig mild weet te stemmen.…

OP WEG NAAR ASCIANO Hoor je de oude vrouwen staan bij de fontein en zie je de zon hun gezichten beschilderen met voorbij vliegende tortelduiven Het plein is als een schelp gelegd en waaiert uit tegen de huizen waarvan de luiken daags sluiten ik kijk op hen neer vanaf het palazzo Hoor de oude vrouwen lachen ze draaien hun rokken in elkaar…

Nu het bijna winter is wil ik je nog iets melden: weet dat ik de zomer mis de vlinders op de velden Nu de winter binnentreedt wil ik je nog iets schrijven: weet dat ik ze niet vergeet zo’n vlinder zal beklijven Nu de winter voelbaar wordt wil ik je nog iets geven: weet, nu alles is verdord de vlinders zijn gebleven…

’s nachts geef ik hem soms een kusje als hij zo’n beweeglijke nacht heeft als hij weer door woeste dromen herbeleeft wat hij overleven moest en zou wat nooit meer hoeft omdat ik liever voel -en gauw! dat hij mij kusjes geeft de zoete zachtheid beleeft dat wij op onze dromen in vertrouwen zweven kunnen dus blijf ik hem die kusjes gunnen…

Je vertelt me dat mijn soms ongelukkige brein haar eigen redactie heeft in de denkwereld en ik geloof je met mijn utopische variaties ik probeer een nieuw spiegelbeeld een woordenboek in jouw gedachtenoceaan is als een verloren droom in pasteltinten mijn slaapkamer is een ongeschonden ravijn waar een bloemenzee bloeit, nog onbetreden terwijl…

Alsof míj onheus weer de mond werd gesnoerd mijn handen krampachtig gebonden, in kwalijke, vergeten tijden, door grenzen van hen die zelfs mijn geboorte de grootste zonde vonden. Mijn creativiteit die van stonde af aan de felste strijd aangaat met benauwend tegendraadse logica in weerspannige onnadenkendheid. Een impuls van aangeboren…

U wil makkelijk leven, maar... vertikt het om even af te wassen. 'Wensen zonder consequenzen.' Een dromer kan het niet mooier zeggen. Niet mee eens? U wil niet lukken? Waar bent u dan zoal mee bezig? Het goede uit te dagen? Het kwaad te inhaleren? Of kunnen verschillen u niets schelen? Van daadkracht heeft u nooit gehoord. Wel dat men…

"Wonderen of geen wonderen, vertaald of niet geparafraseerd danwel wederom vertaald," zo sprak Martinus Nijhoff, over zijn graf heen: EENIEDER VAN U moet maar kijken hoe hij over mij schrijft over de jongen en het kind dat ik ooit was eenieder is vrij in zelfgekozen vorm in onze taal te schrijven Zo ook over mijn alter…

De vrome mens mag de Heer blij loven. Hoe zijn op Aarde zijn christendaden als hij zich over Gods wil zal beraden, verrukt denkt aan het zalige Hierboven? Velen leven bewust bij slechts geloven in oppermacht, waar men nooit naar kan raden. Maar hun kracht is met werken beladen, waarbij gejuich klinkt in Hemelse hoven. Over de mensheid zweeft…

Zie hem gaan door een straat weer verkeerd het feest is elders wanneer en waar hij ook gaat het leven overspoelt de kwelders en trekt zo kerven in zijn ziel zie zijn zwoegen op de oever waar hij aanspoelend neerviel zijn vaart verloopt steeds stroever en elke partyboot passeert met opvarend vrolijke gasten geen die voor hem aanmeert…

Een hele goedemorgen juffrouw duif ik hoor u koeren met een zachte g uw toon is zoet, uw zang neemt mijn ziel mee naar maretakken in uw ochtendruif Waarom, vraag ik mij af of nee, waardóór lag u den ganse nacht doorwaakt te bed had u om twee uur dan geen thee gezet als het genoeg was lag u op één oor Of droomde u slechts dat…

Hij zat voorovergebogen boven de porseleinen rand. De deur stond op een kier. Aan de andere kant werd niets meer gezegd. Buiten reed verkeer. Iemand lachte op straat. Een hond blafte. De dag hield zich aan zijn schema. Er lag een kinderkamer verderop in het huis. Een bed dat niet was opgemaakt. Kleren over een stoel. Een raam dat dicht…

Groepen bewegen altijd Ze zijn geen dood gewicht elk lid ervan volgt met getrek en geduw de hartslag van het geheel ongeacht het gepiep van de vogels die voorop vliegen maar niet leiden, die een rafelrand van de zwerm zijn Bij gevaar zwenkt men weg en nog een keer wanneer het nog niet voorbij is Steeds verder vluchtend naar een heenkomen…

De vader vaak een doornenhaag Vol met scherpgepunte stekels Onvermogend tot met liefde kijken Naar het kind dat hij zo heel hoog al zag Onvermogend tot horen van het woord Van die hem steeds zo nader stond Stak hij tot op de allerlaatste dag Het kind moeizaam zoekend naar de grond Zag hoe hij met geloken ogen Heenging in de tere…

Aan de rand van mijn bewustzijn herken ik onaangeraakte dromen die bevangen in desillusie wervelen als een razende tornado Onaantastbare naakte fantomen beschimpen mij ongenadig door mijn angsten bloot te leggen, diep genesteld in mijn wezen In een draaikolk van bevroren beelden waarin alles verloren lijkt, zoekend naar een verborgen…