Zeg zomers zotteke, Zijt ge bekend met het schouwtoneel waar de hoge torenlopers als edelhoevige paarden rexen de strijd aanbinden met pontifexen gelijk caesaren met equesters en jonkvrouwridders het volk beheksen? De een speelt pooier den ander veinzer een mercantiel die streken poetst welke bedriegers militante lieden…

nu zij de laatste luiken in stilte sluiten weten zij dat zij de olijfbomen nooit meer zullen zien een laatste vogel vliegt over gebarsten aarde als zij zonder omkijken vluchten niet om ergens te komen maar om weg te zijn van de dodelijke leegte de kluwen die niemand ontwarren kan een wereld zo duister…

In het oog van de storm vind ik een tijdelijke rust, een kathedraal van stilstand waar ik even mag verblijven. Hier vertrouw ik mijzelf toe aan een innig moment, sentimenteel, intiem, volledig aanwezig. De stilte is scherp, bijna tastbaar. Ik laat mij dragen, zoals water zich zonder verzet naar de zee laat voeren. Alles hier voelt…

Dansend op ritme Veroorzaakt gedicht Klinkend op rijm Een lachend gezicht Zwevend op klank Wordt door gedicht Feilloos en zacht Gemoedsrust verlicht Zingend op tekst Verkondigt gedicht Uit volle borst Een hoopvol bericht Steunend op vorm Heeft een gedicht Geboren uit brein Een wonder verricht…

Op de boulevard een kinderwagen. Leeg. Langzaam voortbewogen tussen de massa. Met ontbloot bovenlijf en een bord. Help! Stopt een zwerver zijn mobiel weg Kerstkleding bevolkt de straatjes Fleurig. Gereden op duo scootmobiels. Artiesten van de straat dansen. Geklap. Op één hand.…

Die quasivernuftige Castiliaanse edelman was zo op het oog een type robin hood doch wie goed kijkt ziet niets meer dan een windwoordenbuil een weldoener-bedelman Hij trok erop uit op zijn ros rocinante als wereldverbeteraar avant-la-lettre hij liet nimmer af, gaf nooit de moed op maar de wekelingen die hij ontmoette in Málaga Cádiz Granada…

Het begon niet met zware stappen, maar met woorden. Woorden die orde beloofden, eenheid, rust. Één land. Één volk. Één verhaal dat niet mocht afwijken. In de jaren dertig klonk het net zo netjes. Ook toen heette uitsluiting “herstel”, ook toen was gehoorzaamheid “verantwoordelijkheid”. Uniformen zeiden dat ze beschermden. Lijsten…

Ach, weemoed overspoelt Eb haalt adem Rollende dromen waarin wij bestormden razen langs mijn rust Langs onze kuiten danst schuim de wereld uit…

Op het nieuwsscherm zijn dode mensen niet taboe -- Ze zijn slechts pixels.…

Wortels diep in rust zacht bloeit wat de ziel groeit nu eigen ritme volgt Even stilstaan bij wat er is, zonder te willen begrijpen of benoemen, bij een boom die niets vraagt en mij toch herkent, bij een horizon die open blijft, ongeacht twijfels en verlangens. De aarde onder mijn voeten draagt mij met een vanzelfsprekendheid die ik bij…

Je zult dit lezen als het te laat is, wanneer ik al te ver weg ben. Ik ben niet verdwenen. Ik ben opgehouden met proberen aanwezig te zijn. De wereld merkt dat niet. Dat is geen klacht. Dat is hoe gewicht werkt dat niemand wil dragen. Deze woorden betekenen niets. Ze markeren alleen waar het misliep. Ik ben geen herinnering die warm…

Gevleugelde springveren duiken gelijk drones neer op terraspatatas. De gevederde vrienden krijsen histerisch in vliegende schijngevechten. Darwin knipoogt naar onze vader in de hemel. Het recht van de sterkste, ik zei het toch. Wat een aards gezemel mompelt god. Ik had meer eisen moeten stellen. Wie gaat hier de strijd beslechten als gebeden in…

Voorwaar, ik voor mij, zei de vernuftige edelman, die tussen neus en lippen slobberend aan het ontbijt zijn jonkvrouw een aria hoorde zingen na de ouverture Il barbiere di Siviglia van Gioachino Rossini Ik voor mij zeg u, meneer de Scheerder, dat ik mijn uiterste best doe de wereld te overtuigen dat zij in grote dwaling verkeert Jazeker…

De schrijver is niet het gedicht laat het gedicht zichzelf zijn een spiegelbeeld zonder ego je komt een dichter tegen in een droom nabij een bos waar raven leven waar raven zwervend zweven zijn achterdochtige gedachten staan voor werelddelen van verwarring met zijn sterke handen knijpt hij hersenwolken dood hij verzint geen literair…

O zomerse jufje het is je wellicht ontgaan, heel misschien maar ik heb mijn reactie op jouw cirkelredenering verwerkt in mijn boys from brazil Wat ik daarin vertel zou ik met alle liefde kunnen copypasten en alhier onder jouw neonatale product repliceren maar dat schiet niet op zet geen zood aan de dijk en helpt jou daarbij ook…

sla slag om arm werp wolken van woorden zeg alles en niets dat niemand ooit hoort verkoop de illusie van richting en daad zonder te weten welke weg jij op gaat verwarm de vergaderzaal met soep zonder smaak serveer plannen in mist vier de loze spraak verhef het onduidelijke tot strategisch beleid maak van mistflarden een toekomst…

Kasseien zwijgen, spreken in hun smalle straat van een verleden, dat onverstoorbaar tussen de huizen blijft waren.…

Winters Pergament In mistig inkarnaat vuurt de lage zon te zelden, duisternis daalt neer, het vroegste uur te laat. Zwarte bomen staan als spoken in het gestraal, witberijmde velden melden winterse waak. De grond is wit, de nevel wit, onverwacht, bomen houden stil zich in de rijp beijzeld. Geen takgetril breekt het kristallen kunstwerk, stil…

Winterstilte in het laagland In winters ijzig hart stort de hemel neer, grijs gewaad wurgt aarde in sluimer, velden wit doorsneden, rivieren kristal graf. Bomen verminkt in kou, armen wanhopig naar bloedende zon, sneeuw raast in ballet van verdoemenis, verscheurd door tijds klauwen. Toch laait vuur in hel: vogelspoor bloederig, haardgloed verslindt…

Je naam fluistert stilte weeft door mijn dagen licht blijft in de schaduw De stilte in de kamer draagt je naam, niet als een leegte die schreeuwt om opvulling, maar als een zachte deken van aanwezigheid die rust op de contouren van mijn dag. Ik tel de sporen die je achterliet in mij, de woorden die nu wortels zijn geworden. Het gemis…