Alles zonder onderscheid met onschuld toegedekt. De stad een wereld in het klein, genoeg voor deze dag. Ieder mens een medemens met eenzelfde doel. Goede wil, ongevraagd dwarrelend van boven.…

Guur winterweer en een hele stoet buien in wildeganzenpas achter elkaar had evengoed en wellicht meer dan dat de start van het vórige jaar kunnen zijn met pillen en poeders en natter dan nat het multiplexvirus boort zich in de vaten een schimmige tocht naar mitochondriën op neusharen trillen miljoenen bacteriën een mondkapje…

Blauw op kale tak stille hartslag in de kou leven wacht zachtjes In de wintertuin voel ik hoe verstilde aarde ademhaalt onder het koude kleed, hoe alles wat slaapt toch beweegt, en ik herken datzelfde sluimeren in mezelf. Onder het blad groeien wortels in kalmte, hun fijne draadjes spinnen een wereld die niemand ziet, maar een trilling…

De vochtige, tochtige onder sneeuw op ijs in sloten en grachten gedompelde eikels zijn de virussen  der in een ijzeren houdgreep verkerende koningwintergriepmodus secret agents in een mysterieuze ondoordringbare wereld van vier russen   infiltranten in het luchtruim van ons bloedeigen lichaam  territorium poreus en aderrijk tegelijk…

dit is een nieuwjaarsgedicht het is geboren uit deze korte dagen naar ’t zuiden wil ik me niet wagen dan moet het maar met weinig licht het is gemaakt van wat me rest: vriendschap en hoop op betere tijden strijdlust ook in ’t onbestemde lijden geschreven op weg - van oost naar west weer een jaar om te lachen en te rouwen om bemind te kunnen…

Winterse wind waait schaduw van kale bomen ademt stille rust Onder de lage, nuchtere hemel zie ik de aarde ademen in ge- dempte tonen, een veld van vermoeid groen waar schapen hun witte en donkere contouren langzaam verplaatsen. Het licht aan de horizon is een dunne, oranje belofte die snel wordt ingeslikt door de dag. De bomen staan…

Op straat Ten tijde van de koude maand Zit een kind zonder ouder Sneeuwpoppen te maken van water Hij draagt een onbedoelde naveltrui En likt een lolly van tabak Hij zingt een lied Met klanken verworpen door tijd Hij weent als hij valt En kust en plakt de wond Hij lacht en jubelt: Een bespeelde onbezorgdheid Alles Ten tijde van de koudste…

mijn poëzie verdraagt de werkelijkheid niet meer zinnen breken onder druk van echt leven alleen woorden kunnen de scheuren nog schragen zo beklagenswaardig grauw als alles is was het maar de herfst die de wereld verkleurde maar het is een lentezon die alle hoop verbrandt lang voordat de winter überhaupt keurig een beurt krijgt…

November nat, grijs en stormig, Wandelaars diep in d’kraag weggedoken, Fietsers over hun stuur gebogen, Allen op weg naar de warme kachel thuis. ’t Snorren van ’t roodgloeiend houtvuur Overstemt ’t spinnen van de kat, De was hangt dampend voor de kachel, De beslagen ruiten druipend nat. Vader blaast de rook rond van zijn pijp, Moeder…

De winter is karaktervol. We eren onze wintervorst, met mutsen over onze oren door ijzig koude wind geraakt. Gezelligheid: een protocol met winterbier en warme worst, en snorrende radiatoren. De vrieskou heeft ons buitgemaakt.…

Kraai op houten paal mist vlecht stilte door het veld seizoen ademt uit Wanneer koude, zilveren mist zich spreidt over de kale velden, zie ik hoe schaduwen zich wikkelen om de laatste bladeren, hun adem een trage fluistering van wat eens groeide. De donkere natte grond ademt zwaar onder de druppels van de nacht, en in de grijze schemering…

Werken en rusten het buitenleven geluiden en geuren De vertrouwde horizon hoge zilversporen oplossend in de lucht Na de oogst minder doen minder praten uitademen met het ruisen en ritselen van de wind in zacht winterlicht…

Rode Herfstbladeren Bedekt met koude dauw Vonkend in het prille licht als Vuurwerk…

Blaadjes dansen laag kleurig ballet in de lucht pirouette valt Wind streelt traag de kale takken en fluistert geheimen van een aarde die zachtjes loslaat, en ik adem mee met het ritme van vallende bladeren, hun zachte aanraking op de grond een zachte spiegel van mijn ziel. Elke druppel regen raakt mijn huid alsof het fluisteringen zijn…

een gedichtje neerpennen om die ene jazzkenner te jennen van een bepaalde generatie -hij dacht al, waar is ‘ie gebleven? maar daar wordt hij niet door gedreven of zo’n meisje uit een zeikerig wijsje strikken dat al zo vaak opgehaald is [..] dat het verhaal moeilijk te slikken zal zijn voor een breder publiek, -in ieder geval zijn unieke…

Regen, regen en nog eens regen de herfst toont zijn eigen gezicht net als de wind, dan voor, dan weer tegen paden somber of spiegelend in zonnelicht. De mensen diep in hun regenjas gedoken lopen zuur mokkend over straat zien in elke donkere wolk spoken maken over elke regendrop zich kwaad. Toch kan ik over de herfst mij alleen verheugen…

De zon die toch weer door de wolken breekt alsof ze nooit door duister werd gehinderd is beeld van wat mijn hart beleeft en wat het voor jou óver heeft: veel moeite maar ook licht, een geur van late rozen, een kinderlied dat nergens zwicht, een glimlach mooi als een gedicht dat zelfs verliefden kan doen blozen.…

Ik sta en wacht op perron en kijk op rotonde onder me Bij een kalende boom waaien de mooiste en teerste blaadjes zenuwachtig heen en weer Alsof bij het breekbaar en ouder worden je nog van alles moet doen, alsof ze zeggen, nog niet, nog alsjeblieft niet Ze zijn ijl en hun aanhechting lijkt verdwenen Er hangen ook nog logge bladeren…

Langzaam kleurt het bladerdak naar pastel van vele kleuren op het pad hier en daar een dode tak een zachte bries brengt herfstgeuren. Een oudere man loopt over de paden genietend van de herfstzon de grond bezaaid met blad en zaden nu stervend nadat in de lente hun leven begon. Zo is het leven dacht de man één jaar is voor 't blad genoeg…

het licht dringt door het wolkendek als de ratelende regen op het bladerdak afzwakt daarentegen word ik niet minder nat noch en evenals mijn hond zit ik bij thuiskomst opgescheept met doorweekte feitelijkheden en bijpassende lucht waarbij de blues alsnog niet doorbreekt.. -overleden katers vluchtten in het verleden bij de geringste…