Mag ik heel even een milliseconde niet eens een oogwenk een triviaal nietszeggend tersluiks onderhands geen naam hebbend stilzwijgend moment van uw 24/7 aldoor voortmalende tand des tijdsraderen die immer dichter het punt naderen van uw laatste ogenblik alstublieft... er zijn nog minstens tien wachtenden voor u…

Wat was en wat komt kun je vaag zien, maar het nu -- is steeds onzichtbaar.…

Bij 't ouder worden komt de weemoed om zoveel wat toch ook niet werd gedaan; al heel wat lieve mensen zijn gegaan en ‘k weet soms zelf niet hoe het verder moet. Voor dankbaarheid is zeker nu de tijd gekomen, er is zoveel gegeven, elke dag steeds weer; de zon, de wolken en de hoge bomen, en dromen en de vriendschap meer en meer. De vrede…

Doornroosjes kasteel heeft een tweede schildwacht, sterker dan zijn maat, die geeuwend knikkebolt, terwijl de slaapeeuw ongestoord voortrolt, beschermd door hoge, woeste rozenpracht. Strijdvaardig rust de nieuwe lansknecht zacht. Tussen diens blaashoorn en krijgsvaandel bolt drang tot waken, wordt dan weer uitgehold, want een rode lantaarn…

een overgave aan verre verten de opvlucht van ganzen alleen zij weten waar ze gaan in het vroege licht de tijd kruipt voort over het barre land om in oeverloze leegte te verstuiven in de wind het uit donker geboren lied van het koude hart diep verborgen in een winterjas een engelenstem zweeft aan zijden draden tussen zomerwind…

Nog een verjaardag proosten op nieuwe rimpels in de winterzon Wanneer ik bejaard ben, zou je mij vervangen door een jonge lente zodat mijn zachte soepele huid en kleine neus worden vergeten terwijl sproeten opklaren met de tijd Weet je nog dat we elkaars handen vasthielden of mindere dagen omarmden. Hoe je het ook wendt of keert, er blijft…

We doen dit, doen dat, zoals het uitkomt, en zo -- kost alles meer tijd.…

Een dobberende ziel ben ik geheel Losgeweekt van het impertinente Vlegelige jagen op een lustpriëel In het seizoen der doldrieste lente Met winter's intrede vergeleken Door het beleg van de verstreken tijd Lijkt mijn missie voorgoed te verbleken Raak ik mijn lokken aan de jonkheid kwijt Of ik het spel nu wel of niet meespeel En de talenten…

Dwalend door herinneringen die je alleen in de nacht kan vinden, Voel ik mijn gedachten mijlenver verdwijnen, Naar ochtenden waar ik uitgeput ontwaakte, Stijf van de nachtdienst. Waar mijn stiefvader Gekreukeld op het tapijt beneden, Binnenkort begroet zal worden door duizenden kleine hamerslagen. In een huis waar afwezigheid de lucht vult…

Zo plotseling oud geworden en o hoe kwetsbaar broos wat is gebleven van de roos dan enkel de verwelkte blaadjes? de uitgedroogde kelk ik weet nog hoe het hart erin eens sprankelde en in zich borg de warme adem van het leven dat tijd doodstil boetseren kan met ruwe handen weet te kneden wat toen nog was in het verleden onaangetast een…

gisteren beitelden we engelen in de schaduw van de taxusboom op tedere schouders droegen we de aarde het groene gras de azuren zee witte meeuwen in de strakblauwe lucht het zonlicht in onze handen vandaag verbreken we Ariadne’s oneindige draad voorafgaand aan de pijn de roerloze arend die het dal overziet gisteren heel het verleden…

de Dood heeft haar Boek voor even weggelegd de tijd raakt verweven in de windstille nacht we varen weg over het limoengroene water een eenzame leeuwerik verlaat dan toch de zomer onwetend en sprakeloos verliezen we de kust uit het oog…

de paardjes die gisteren nog met wapperende manen samen draafden door het land van tijdeloze dromen zijn al lang weer thuisgekomen zij grazen vredig nu en zonder spijt naast elkaar in de schrikdraadweide van de tijd…

het warme jaargetijde maakte onze lippen een beetje losser hij schreef: het is gemakkelijk aan het begin van de zomer vrolijk te zijn we schilderden vergezichten die steeds weider werden en toen en toen was de zomer voorbij nazomerschaduwen dansten over de omgewoelde donkere aarde we schilderden de gedempte avonden met cyaan…

de storm in haar borst het kraken van de perenbomen het kleine vogeltje gevallen uit de witbloeiende appelboom haar witte hand tegen de ruit de tikkende winter tegen de ramen het laurierboompje dat zacht met haar spreekt de pijn van het afscheid het vechten tegen de dood in tijden van liefde in tijden van rouw van wat er rest…

Teruggevonden: de vlinderdoos, de spelden -- in kringetjes stof.…

zonder woorden of vragen stijg jij boven tekens uit je wandelt slechts rondom vandaag schuifelend door de tuinen van gevoel zeg jouw glanzende blik leven is overal hetzelfde lied in jou en in het kind in een verre milde god er is die zachte verstrengeling van einde met begin…

terwijl goden over graslanden achter demonen raasden de mens op eeuwigheid jaagde plukte iemand de laatste zomerroos in het zonnerood plantte iemand een amandelboom terwijl een vlinder bezweek toen de lucht haar vleugelslag licht beroerde drakenbloed zich kronkelend in het duister verborg verslond de nacht de stille zwarte schepen…

In tijd van vroeger Zie jij de Spiegel van het Voorbij, 't Verleden In de Spiegel van Het Verleden zie jij de Toekomst van destijds De toekomst later Gebaseerd op die spiegel Soms perspectiefloos Met zeker de hoop Dat het ooit goed zal komen want de Spiegel van 't Verleden vormt een Basis van de toekomst die Zich voor ons uitspreidt…

zij komt uit een oude wereld iedere straatventer had zijn eigen zangerige roep zij schrijft verkruimelde berichten spreekt met verbrokkelde stem in het spel van het licht en de wind sloft zij door het straatje van gebroken dromen waar alles zonder samenhang verschijnt en verdwijnt met het verstrijken van de laatste zonnestralen…