De avond valt in blauwe sferen, het laatste zonlicht op het tapijt dat stil in deze kleine kamer ligt— alsof er geen lucht is, en geen adem. We moeten nu gaan, beste vriend, het afscheid valt ons zwaar. Neem jouw rugzakje maar mee, en twee rollen toiletpapier. Het is echt lachen geweest met die kolderieke humor van jou. De rivier roept…

De horizon kleurt langzaam klaar het diepste zelf is zuiver waar de wind fluistert wat de stilte al wist de morgenstond verdrijft de mist Een nieuw en helder spiegelbeeld ontwaakt terwijl het oude denken langzaam staakt de woordenstroom zakt in de weidse oceaan de pasteltinten van een droom breken aan Het is de erosie van de trotse geest…

Wie ooit de tocht door de krochten van de hel heeft gemaakt kent de smaak van zwavel en weet dat spreken daarover heroverde adem benemen kan De handen uit de grond rondom je enkels die branden het onmogelijke pad dat omhoog leidt in de hoop op verhelderend licht zonder zicht op de verlossing Iedere afzonderlijke stem van een halfdode…

In een vage denkwereld danst een schim een verward persoon met nare gewoontes hij is in mijn hoofd komen wonen met niet veel meer om het lijf dan gedachten aan schone kleren eindelijk neemt hij plaats naast mijn stilte een oprechte waarheid vol dwaze dromen we verwarren onze ejaculaties met toverkunst zo blijven we allebei met het gras…

hoe excentriek en besluitvaardig ligt deze dag aangemeerd aan de riem van de nacht, de kajuit blinkt in de spiegel van de boeg terwijl de contouren zich ankeren in de reflex van de klimmende zon in alle eigenaardigheden gelegen dempt de machinekamer het slagen van de hamers die gevoed worden door de conversie uit de kleppengalerij niets…

hij vond in het gras wat niet af was ogen dicht oneindig vergezicht begint het begin bij wat is, wie hij is en wat dat is eigen overstijgen en door anderen zien ontdenken, doen wie we zonder zijn achteruit dalend wenteltrappen, diepten niet betreden of moed indrinken we ontdiggelen scherven tot vazen stil even... tot er van taal…

we hakken hazelnoten koesteren rozijnen en dadels roosteren rogge, tarwe en haver lopen in de vroegte van de morgen de meer dan dorstige tuin binnen met onze goedgevulde gieters nu en dan vallen, knakken, breken we zoeken een legerstede wikkelen ons in zachte doeken pogen ongeduldige uren en/of dagen te koesteren zorgen goed…

Het woud sloot met het dorp een deal We laten elkaar wederzijds groeien Geen creatuur is een eiland Gezamenlijk kunnen we wezenlijk bloeien In het centrum mogen jullie domineren Daar hebben mensen de overhand In ruil kleuren wij talrijk de rand Zo kunnen we beiden blijven floreren Als wij plaats mogen nemen waar het kan mogen jullie ons…

Het heeft iets onschuldigs geboren worden als een gedicht door de sterren van de nacht verlicht het is ook een verlossing per definitie ongewapend soms is het nonchalant laks waar schijn meer afstamt van deze intieme donkerte waar heimwee licht weerkaatst het blijft zelden in dubbelzinnigheid verkiest telkens de waarachtige eenvoud…

Haar fijne, tere handjes spraken bronzen kleuren leed, gevuld door traanvocht, weggestreken onder wreed. In holle leegtes van haar gevlochten haar, waar menigte zocht, vonden vondsten elkaar. Tonen die gebaren spraken, en haar zijden spijkerstof vol lagen, waar ritmische klanken naartoe draagden. Naar een cadans van verlaat,…

Haar woorden, een stromende nachtegaal, die drijft in een kudde vol duistere mist. Versleten in hun knappende vachten. Gevangen door het ijs dat haar herinneringen wist.…

Een goedemorgen meester Winder X "U van hetzelfde, vader Hindert Nix hoe maakt u het, psychofysiekmentaal na doorgelicht te zijn in 't hospitaal qua pet f18 fdg lx?" O dank u, ja, wat zal ik ervan zeggen primair cutaan is er normalisatie en links in het gelaat geen aberratie die plant die mij vleesetend maltraiteerde vertoont geen…

ik heb een heel aardig voorstel gedaan maar je reageert niet op mijn bericht dus moet het maar hier in het zicht staan als wij elkaar nou eens met rust laten elkaar geen commentaar meer geven wij allebei geen onzin meer uitblaten dat is het beste voor de algehele sfeer dan hebben anderen geen last van ons en vindt iedereen ons misschien…

ik groei als het licht mij kust en slaap als de koude mij in slaap wiegt ik bloei wanneer de zon mij liefkoost en soms na stormen en overdaad aan water of droogte is het de nacht die mij sust tot slapends toe, als de maan dat wil zo draag ook jij de morgenstond de dag, maar ook de avond in je ziel de wegen die wij gaan vallen ooit doodstil…

Ik kauw de wind als noradrenaline ploppen bakpoederkussentjes omgekeerd in rijzend deeg bellen gas dalen in het stijgende glas trillen baniers in de bries bij het gloren van de daken waai ik uit mijn stappen knappen badparels in mijn boterhamzakje spatten bij het vijfde station de waterballonnen pas…

In milde winter die spoedig verdwijnt staan geurige viooltjes en frisse heidestruikjes samen dubbend bij elkaar verwelkomen de sprookjesstem welke geen jaargetijde kent onverwoestbare bloei bezit.…

De echo spreekt, de muren antwoorden niet. Mijn gedachten ingesloten, door angsten en verdriet. De aarde draait, de vloer wankelt. Mijn wereld kantelend, de waarheid verdraaid. Druk van binnen, het klopt aan. Mijn bewustzijn brengt me hier, naar het bestaan. Druk van buiten, uitend tot pijn. Kwellend door mijn brein, alles lijkt…

De maan herinnert ons dat het leven in cycli beweegt. Ze verdwijnt, keert terug, verandert van vorm— en blijft toch altijd heel. In haar stille gloed leren wij dat duisternis geen einde is, maar een plaats van worden. Zoals de maan mogen wij rusten, afnemen, opnieuw beginnen. Zelfs wanneer we onzichtbaar zijn, blijft ons licht bestaan…

Iedereen heeft zijn eigen gave in de neurotische enclave alle registers geopend het publiek vol verbazing hier is het aardse paradijs eerbiedig oud en wijs een geheim vertaald in tijd in zinnen van pijn en leed meer dan alleen gezelligheid voor oude vileine bokken geen nieuwswaardigheid hier houdt men niet van jokken en blijft de…

Lawaai in de straat geeft lust om te vluchten naar een plaats van rust. Met de wind mee gaan, vrij van alle gedachten: blij vooruitzicht wenkt. Toont ijle verte wijd boerenland vol kolen? Het is een bosrand! Om oude bomen groeit dichte klimop, waarin kleine schaduw trilt. Aan rechte stammen hangen nestkastjes, stil, dof, geheel…