Die lange tenen steken niet eens over de rand van een begin heen waar voorbij zo’n verre horizon iets schoons zou kunnen gloren waarvoor in de wieg gelegd zijn niet iedereen aangewaaid komt Maar met de goede voelsprieten de behendigheid van een insect kan achterlopen niet echt deren zolang er tijd is om op te schalen als een schelp…

Juist op zo’n moment wanneer die simpele penseelstreek een verbijsterend schilderij wordt de rauwe klei zich vormen laat in hypersensitieve handen tot een dieper verlangen als klanken het oerritme overstijgen het gezang de lentezon omlijst een o zo fijne verschijning verdwijnt en het hart niet meer stoppen kan met bloeden en weer opbloeien…

Na ons hartverwarmende gecoïteer Samen koud afdouchend onder koele Stralen het zweet van het lijf afspoelend Word ik vrijwel direkt obsessief alweer Door gespierde manhafte armen omzoomd En als was in zijn handen betast Met fingerspitzengefühl - voel ik doorstroomd Van bloed zijn levenscheppende kwast Tegen me aan prangen tussen mijn benen…

Fluisterende wind verre blik die mij ontglipt schaduw blijft hangen Ze loopt door de verweerde straten, alsof ze hier niet hoort; de tere lucht draagt een bleke glans om haar heen, en haar fluisterende woorden ademen uit een ander land. In haar ogen ligt een onpeilbare zee, waar sluimerende golven mij blijven wenken; haar onverschillige…

een lach die niet meer vanzelf komt op momenten dat niemand hem verwacht iemand kijkt mee die ik niet kan bereiken zij hoeft niets te zeggen de dagen beginnen ergens zonder dat ik het merk gelogen heb ik tegen mensen uit onvermogen carnaval, noemde ik het vroeger je zei iets over een fles die een plaats had ingenomen ik…

Nevels strijken de zachte lak keren wimpers naar de wang de wil boort een gaatje in de dag – op de rand wankelt de punt kijkt de diepte in alsof ze nog niet weet of ze valt het misschien is gevallen en blijft balanceren…

gruzelementen weten dat de som niet meer is niet meer dan verbrijzeling in duizend deeltjes de regen mompelt iets onverstaanbaars…

..en daar gaan we weer volgens het vaste patroon met dezelfde handelingen die tot vervormingen leiden van het binnenvallende licht de geluiden die een buiten verraden en het ondoorgrondelijke gevoel om spoedig doorkropen te worden dat zenuwslopende leger is gereed hun nagels geslepen dreigend gedoopt in het zoutste zuur voor een extraordinaire…

Als ik niet meer ben dan herinnering, een almaar meer vervagende herinnering, een stipje wit verwaaiend in de wind, dan vraag ik dat je mij bewaart in een onbeschreven blad waar ik op schrijven kan dat ik zoveel van, toen ik er nog was en elke dag erna, wat ik zo weinig heb gezegd, maar zo vaak heb gedacht, tot ik niet meer was en niet meer…

De onschuldige spiegel kan in alle eenvoud een monsterachtige vijand zonder moeite verslaan helden van de Griekse oudheid houden dit glimmende kijkglas voor het gruwelijke gezicht van hun belager en de gevreesde is meteen onschadelijk later in de Middeleeuwen sterven draken bij het zien van hun eigen spiegelbeeld die geschiedenissen…

“Hier heb jij mij laten zweven” schreeuwt ze en zoekt er betekenis bij als een daad van stilstand in het al nog los van haar lichtzinnige tegenkracht stijgt hij hardop als de tijd het toelaat en hij nooit op niks kan reageren voorbij de rationele oneindigheid wordt hij voor de vuist weg liefdevol genegeerd. “Hier liet je me sterven” fluistert…

Ze woont aan het eind van de goudgele laan die oplicht aan de overkant Mijn kameraad heeft me vaak tegengehouden, liet me niet wegzinken in mijn verlangen liet mijn voeten niet schuifelend ritselen door de herfstbladeren om naar haar toe te gaan naar het lachje om haar lippen in de parelende lucht, geurend naar beginnende verrotting…

'Want zolang er drinkende dichters en dansende dichters zijn... is het de moeite waard om oud te worden', lees ik in Tijd en expertise. Ook biddende dichters, vraag ik me af, terwijl ik naar de Norbertusmis in de abdijkerk rij. Ben ik een dichter? Nog nooit vermeld in DSL of NRC-Boeken. Op X, dat wel. Gedichten.nl, zeker. Kortom, telt online…

Nu de mist is opgetrokken voor alweer een nieuwe dag nooit dezelfde non semper eadem laten wij onszelf weer uit en nemen voor de buitenwacht ons masker der beleefdheidsgrimas mee voor zij mij goedemorgen wenst en ik haar lippen heb gekust vallen schellen van de ogen en zijn wij dichter bij de lust dan wij ooit zijn geweest in '…

Zoveel moet losgelaten worden van wat ik hier wel denk te zijn: herinneringen, dromen, plannen, soms iets van vreugde of van pijn, om nieuw te vinden in de morgen van wat die dag ook brengen zal: ontmoetingen, verhalen, vragen en ook weer kansen zonder tal; want leven is steeds herbeginnen, is nooit voorgoed het antwoord zien, maar daardoor…

Over de weidse Oostvaardersplassen hangt in de kilte der morgenstond de wazige damp van een manshoge nevel, schuilplaats voor duizenden gasten Onder de brede vleugels van Jara wacht ik, onzichtbaar voor andere vogels, in slinkend duister aan drempels van licht, op de rossige gloed van Aurora Door galerijen verspreidt zich…

ik draag mijn bagage zelf wacht in de gang op iemand die de sleutel zou brengen en nooit zou brengen ik zet een raam open en wacht en wacht en wacht een bries kondigt een driest onweer aan voor wie het wil horen bolt de gelige gordijnen op als zeilen…

Mijn hemel, Aurelia, vanwaar draagt gij telkenmale dezelfde vodden en bril als van die ene moeder Theresa uit de sloppenwijken van Calcutta Waarom doet gij u en ons, eerzame poëten, dit om de zoveel tijd toch weer eens aan? Kijkt gij dan nooit in de etalage van henkes & maurits en zara leander Waarom trekt gij niet gewoon een…

Waar leg ik je neer? vraagt ze maar al mijn woorden zijn verdwenen in dit woordeloos bewegen naar niets door haar zwaarmoedige tederheid blijf ik nog stiller dan voorheen wil ik steeds zwijgen over iets tijdens emotionele momenten heb ik geen intieme respons Waar ben ik ? vraagt ze en ik blijf haar een antwoord schuldig mijn onwetendheid…

Dit evenwijdig lijnenspel waarin de zon verschijnt ver voorbij de onderrand en koude periodieke tijd Van het binnenste door naar die buitenste kant exact waar de grens ligt in vorm noch verdict In feite middelmaats in gestage decimalen van plat naar neerwaarts als distantiemeterdaad Op uitvergrootte schaal meervormig en voornaam…