Jouw ogen kijken, kijken naar mij, ze tellen mijn sproeten, spellen mijn stemming en verdrinken verdrinken in mij, in mij Jouw ogen voelen, kroelen door mijn haar, kussen mijn lippen, nestelen zich tegen mij aan en verlangen, verlangen naar mij Ik ben hier maar even maar ik heb jou gezien jouw liefde niet versmaad ook al moet ik gaan…

Op Slot Bommelstein zorgt heer Bommels trouwe huisknecht steeds voor een gedekte tafel bij behouden thuiskomst na wilde belevenis van zijn goede meester en diens vriend Tom Poes waarbij vaak wat gasten zijn de maaltijd is eenvoudig maar heeft alle voedingswaarden hoe mag de smaak wezen? sierlijke soepterrine en dampende schaal blinken…

langzaam en voorzichtig worden zij geschild geschoond en ontdaan van hun ruwe bolsters onbekende lagen zien het daglicht waar leven naar hen wuift en vraagt om ook uit te treden uit een levenlang verleden om ook de handschoen op te pakken in de veelal vocale strijd om het persoonlijk gelijk van recht op leven in eigen identiteit…

Een schrale zon schijnt. Temperaturen voelen laag. Een wind meldt zich present. Kleding is zichtbaar winters. Lijfelijk contact blijft schaars. Voorkeur gaat naar protectie. Verlangens zijn er naar beter. Warmte wordt sterk gewenst, evenals genoeglijk aanraken.…

ik bouw dan in mijn huis een kleiner, houten huis met een huid van nikkelstaal en fluwelen binnenwanden daar bereid ik volgens vaste regel de spijs en waan ik me voor even buitengewoon wijs ik zet er mijn stoel en wik mijn mijmeringen om mijn dierbare demonen te bedwingen dan leer ik ze een andere, schrandere taal om hun zo vaak…

van opzij, zie ik haar aldoor opdat de schaduw ver van mij blijft oh, het is ook wel zo dat ik haar hart niet verstoor als de pose maar niet wegdrijft ik nog tot haar uitzicht behoor woorden drijven dan vooruit beheersen de intensiteit van een luit ja, de schoonheid van liefde kent grenzen binnen dat verzicht heb ik ze zwijgend geuit met…

Hij pakte haar hand ze wilde iets zeggen maar woorden kwamen niet wist ze nog, kon ze nog? ze hoefde niets uit te leggen Ze voelden, en dat was genoeg ze pakte zijn hand zielsverbonden keek ze hem aan weet je nog, kun je nog? Is wat ze vroeg ze wisten twee zielen in volle betekenis van lijfelijke eindigheid door warme handen verstrengeld…

het verleden als een rugzak met 't gewicht van vergankelijkheid al het geluk van weleer de vreugde pijn verdriet en oude tranen die ik bewaarde voor later leggen beslag op mijn gemoed doch met iets van zelfkastijding draag ik het als boetedoening op mijn rug en troost mezelf met de diepere gedachten dat schuldgevoel ook een gevoel is…

Hoe snel schrijdt de tijd Een foto van vroeger Verjaardag was thuis Daarna nog de kroeg in Arm om mijn nek Vriend liep te brallen Met gesloten ogen vierde ik mijn rijbewijs…

In de regen Door de sneeuw In de kou Het geeft niet Want ik ben op weg Naar jou…

Vrolijk zal ik wandelen tot de horizon luid en goed gemutst zingend mijn ochtendlied helaas is de lucht bewokt en grauw zonder zon maar de natuur is schoon dus dat hindert niet. Luid klinkt mijn zang door veld en woud de wereld rond een stralende zon zal vast wel weer gaan schijnen al dolend loop ik langs die plek waar jij toen stond zie in…

een man een vrouw aan zee alleen hij ziet de zee kijkt naar de zon die er niet is zij ziet de storm die aantrekt in het westen hij kijkt naar haar zij kijkt naar hem een vrouw een man op een bank aan zee…

in haar voorgevormde lijf, strak gehuld in een vluchtig bollend avondjapon met haar huid als zwoel soepel aangevuld om een theatraal karakter met in het aangezicht een glimlachende zon om haar rijkgevulde lippen . schreed ze de trap af, tree voor tree geen pauw kon aan haar wijze van gaan maar enigszins tippen en ontving zichzelf in een brede…

Pas op met mannen, want ze willen maar één ding: je volle aandacht.…

Vonk in het duister een fluistering leidt mijn pen woorden vinden vuur Soms is het een fluistering in stilte van de ochtend, een gedachte die zweeft als stof in een gouden lichtstraal, een woord dat zich vastklampt aan de rand van het bewustzijn, wachtend om geboren te worden in inkt en adem. Soms is het een golf die breekt en zwelt…

zij zongen het lied van lang geleden in de goudgeel brandende zon onder het voegen van de muur die met grote natte doeken goed werd afgeschermd tegen de te snel drogende wind en intense hitte aan de trillende horizon lijnden andere huizen en koepels zelfs een kleine minaret verhief zich in oase frisgroen daar donkerden…

Ook na een groot glas port en een lauwwarm bubbelbad kan Mevrouw de slaap niet vatten, ze is dat gepieker zat, Meneer zegt "Jij hoeft jouw problemen niet constant naar bed mee te nemen !" waarop zij vraagt "Oké, en waar ga jij dan slapen, schat ?!"…

jij aardigste waardigste, wat loop ik te zweven ja nou! jij olijkste vrolijkste, mijn ik is doorweven met wow! jij snoezigste poezigste, hoe kon dat gebeuren zo gauw! jij geurigste fleurigste, ik zie roze kleuren rond jou!…

Dank alle leuningen om je aan vast om je omhoog te helpen Dank jou ook dat ik altijd iemand denk te hebben aan wie ik me vastklampen, al is dat alleen maar in gedachten alleen maar om dit heel even te laten lezen Misschien is het ook veel meer Want alles glipt zo snel weg…

Is er hier iemand die mij kan vertellen wat ik hier aan het doen ben terwijl de tijd verstrijkt speelt het zoete leven theater zonder winstoogmerk met armoede en stilte na een flinke regenbui openbaart zich fragiel de zon de dag breekt eindelijk open heldere lichtvlekken dansen met schaduwen door de wind ik lees steeds nieuwe gedichten…