Als jouw ambitie naar wijze woorden luistert -- hoor je slechts jezelf.…

ik ben op zoek geweest naar de kleine triggers die de mimiek in jouw gezicht goed doet oplichten vaak kleine oorzaken met grote stemmings- gevolgen zelfs totale omslagen van humeur gaan hier zo de deur uit de gezichts- uitdrukkingen kennen de vele talen van ons verschijnen in de persoonlijke communicatie onbegrip is zo…

Er ligt een korte stiltedroom in het plots ontwaken tussen de ochtendbakens van nieuwe dagdromen Een rivier stroomt langs haar rode havenmond nu ze het zwijgen leert begrijpen in liefde Ze is jong en de wereld is mooi haar leeftijd kent negen talen om je nog veel mooier te maken ze heeft je in haar stiltedromen lief De stilte lijkt…

Weer breekt de dag goedmoedig open. De zomer wil haar ambitieuze plannen vandaag nog openbaren. Voorzichtigjes komt men op gang. En daarmee de ochtendboterhammen. U ook? Ik niet. Mijn ledematen tillen onvermogen als u wegspurt op uw dienstfiets. Het ritme van de nieuwe dag krijgt in loom verkeer gestalte. De zomerdroom lijkt nu al synchroon…

Wij zijn stil, en stil is onze nette kamer -- Met echo's stilte.…

Een gedachte een eenzame wolk drijft voorbij stilte in de geest Hoe ik, alleen als een wolk, door het glooiende landschap reis — heuvels, rivieren die ik kalm ontmoet, en dan onverwacht: witte madeliefjes, zuiver en zacht wiegend in de wind, aan het meer, onder de bomen. Ze zijn als kleine lichtjes, onbevangen en toch sterk, hun tere…

natuurlijk heb ik leren zwemmen mocht ik in het bad les geven maar toen ik in jouw ogen keek en dook voelde ik voor het eerst hoe water langs hoofd en oren floot in wild gespartel zonder enige coördinatie inademend kon het water niet op de souplesse van het door water glijden was ik ergens in mijn koppie totaal even kwijt…

Toch een jas in de morgen, overbodigheid ’s middags: bescherming past tijdelijk; mensen behoeven een vacht. In harigheid te kunnen woelen, tasten naar een onderlaag, behoefte nog aan oppervlakte: bevoelen brengt nader, dichtbij. Maar het kunnen onthullen, een mantel langzaam ontknoopt, een laag voorbij en dan weer: gestaag wordt warmte gewaar…

Lieve abrikoos, vergeef me al die keren dat ik voor een ander koos, voor ordinaire pruimen om maar iets te zeggen matgeel of doodsaai blauw, het valt ook nauwelijks uit te leggen wanneer ik op je zachte vruchtvlees kauw. Je geur en smaak zijn heel bijzonder, subtiel en delicieus, vergeef me mijn bewondering, Ik ben zelden zo flatteus.…

Sateh gado trampan kantan trima kassi deng kedeng Dat zei mijn kleine indo kokkie nachtvlinder uit marrakesh makan in de kleine uurtjes makan rechtop in haar bed Als rempèjeh in de sampan sist met badjak of manis balinees of kalimantan wordt die kroepoek heet pedis Die kassian met deng kedeng stop ik in de vertaalmixer die toverrijst…

de bomen van het bos zijn gerangschikt op het toneel met even hoge parkbomen op het gespannen doek geschilderd met gedempte kleuren. het bos reikt met weinig diepte in de maar niet voltooide schemer waarin een kluwen honden achter twee herten heen en weer rent met een sierlijke gang te rank om echt te blaffen onderdeel van het niet beweegbaar…

Eigen wijze Wat is “trots” en wat is “arrogant” Wanneer ben je “jaloers” of “benijd” je iemand Is er een “gunfactor” of wint de “afgunst” het voortaan Antoniem voor “eigenwijs” is “gehoorzaam” zijn aan Het is positief of negatief Het is het verschil tussen stout en lief Ik ben trots en benijd iemand om zijn kennis En is het ontbreken…

Nu de wind is gaan liggen en de stad weer ruikt naar oude giraffes trekken we ons terug in ledigheid en koesteren de zomertijd. Geef ons een hangmat en een wahwah gitaar, sierlijke meisjes met lang krullend haar, geef ons een plekje aan de mythische vaart, we hebben zo lang voor mooie dagen gespaard. Daarbij, heeft u die sprong van de snoek…

Tijdens het zwemmen van de zomeravond onder de zon in het zoete kanaal, heb ik mijn nieuwe duurzame geliefde gevonden tussen het wasgoed van een onbekende dichter in ruw verschijnen boven het water ademend tegen een spiegelbeeld terwijl het langzaam donkert in schemering van de avondgloed.…

Wij moeten meer gaan lezen dan gaan schrijven maar welke dichter houdt z'n woorden binnen wat rijmt er nou op winnen en verzinnen getatoeëerd op lubberende lijven Er komt geen jota uit dat lillend vlees geen tittel kan op poriën gedijen laat staan daar waar een minnaarshand wil vrijen die liever niet 'ik schrijf' zegt maar 'ik…

Ben ik soms van glas? Is mijn innerlijk te zien -- en onbereikbaar?…

Tussen gebladerte en vogelfluit een rotspad op en af voel ik me meteen al oud dat ik niet glij, of struikel over een stronk hout De vijvers met de vissen vangen jou. Om bomen, hoge planten slingeren de paadjes Jij vraagt waar komt 't fluiten uit? Zelfbewust wijs ik naar boven We zoeken, nee, luidsprekers. Dan gaat het door plastic…

ik had mijn handen tot vuisten gebald maar vergat het glas waar ik mee werkte pas toen splinters mijn vingers rood kleurden waarschuwden helscherpe pijnen mij ongenadig de rode waas in mijn hoofd trok op en weer bij zinnen depte ik het bloed van sneden in mijn huid het kunstwerk was verdwenen in het rood van geleden pijn…

Wolkeloze lucht groet het glooiende laagland zomers eenzaamheid…

te weten, het leven laafde me als toekomstige criticus toen het kind in mij vele wonderen verlegde in het moment dat maar niet wou passeren tijd brak het fundament, de gevel en de kast waar ik vertoefde om iets van veiligheid te waarborgen “dat wat ik niet bezat“ ofschoon de rijpheid van mijn reeds afgelegde jaren zich hadden verschanst…